The Inheritance Games. Tom 6. Love story tak i wspak

Ta książka jest naprawdę hipnotyzująco napisana, bo nie da się do niej zajrzeć i zostawić. Co prawda nie czytałam poprzednich tomów i czuć było odrobinę, że coś mogło być wcześniej, ale uwierzcie mi, że to, co działo się obecnie w sumie było najważniejsze i zabierało mnóstwo uwagi. Rozdziały są krótsze i dłuższe, nie ma jakiegoś określonego schematu. Przy nich są zdobienia, a wydana jest średnim drukiem, więc cudownie wszystko się ze sobą komponowało. Postacie są bardzo hipnotyzujące, wciąż widzimy, że zachowują się tajemniczo i dzielą się na takich, którzy za znanym nazwiskiem chcą aby świat ich widział i takich, którzy robili co mogli, aby pozostać w ukryciu. Rodzinne więzi były tutaj oparte na jakiejś energii, gdzie drobna intonacja i opis tego w tekście pokazywał, że wiedzą kto kiedy powinien zareagować na słowo, już nawet nie na komendę. To osobowości bardzo pewne siebie, którymi kieruje szacunek jaki od dziecka znają i akceptują. Męska strona jest bardzo porywcza, potrafi momentami wypowiadać się jak dumne dziecko, ale to były takie zagrania, gdzie idealnie komponowały się z tym, co później robili. To, co mnie najbardziej zaskoczyło to zdziwienie, że książka jest napisana od tyłu i w tyle od początku. Każda postać damska i męska opowiada od swojej perspektywy, co było ciekawym i pierwszym takim doświadczeniem. I muszę dodać, że całkiem udanym, bo tym bardziej można określić ją jako wyjątkową. Po wejściu w treść ujrzałam dwoje bohaterów, którzy są swoimi przeciwnościami. Co on miał pod dostatkiem i chciał aby cały świat o tym wiedział, tak ona pragnęła spokoju i życia z daleka najlepiej od wszystkich ludzi. Złączyło ich pewne niemiłe wydarzenie, które pozwoliło stworzyć siebie na nowo myślę, że każdego z nich. Nie zawsze było prosto, bo każdego coś tam trapiło, ale nie od dziś wiadomo, że przeciwieństwa się przyciągają. Już teraz wiem, że chciałabym wejść w tą serię od początku, bo pomimo znanych motywów ma w sobie coś, co potrafi kształtować światopogląd czytelnika. Dlatego ją polecam:-)

„Love Story. Tak i wspak” autorstwa Jennifer Lynn Barnes to niezwykle ciekawa odsłona cyklu The Inheritance Games, która wyróżnia się oryginalną formą. Historię można czytać na dwa sposoby – najpierw z perspektywy Hannah, a potem, po odwróceniu książki, z punktu widzenia Toby’ego. Dzięki temu czytelnik poznaje te same wydarzenia w zupełnie innym świetle i odkrywa, jak bardzo różne mogą być ludzkie spojrzenia na tę samą historię. Fabuła skupia się na losach Toby’ego Hawthorne’a – dziedzica ogromnej fortuny, który skrywa w sobie gniew, tajemnice i trudną przeszłość – oraz Hannah Rooney, dziewczyny marzącej o ucieczce od problematycznej rodziny i rozpoczęciu nowego życia. Ich drogi przecinają się podczas tragicznej nocy, gdy Toby ledwo uchodzi z życiem i traci pamięć. Choć Hannah powinna trzymać się od niego z daleka, decyduje się mu pomóc, a między nimi zaczyna rodzić się skomplikowana relacja pełna napięcia, emocji i niedopowiedzianych uczuć. Autorka porusza w książce ważne tematy – poszukiwanie własnej tożsamości, wpływ przeszłości na teraźniejszość, rodzinne tajemnice oraz trudne emocje, z którymi bohaterowie muszą się zmierzyć. Styl Jennifer Lynn Barnes jest lekki i bardzo wciągający, a historia rozwija się dynamicznie, stopniowo odsłaniając kolejne sekrety bohaterów. To powieść młodzieżowa z elementami romansu i dramatu, która szczególnie spodoba się czytelnikom lubiącym emocjonalne historie o skomplikowanych relacjach i bohaterach z tajemniczą przeszłością. „Love Story. Tak i wspak” pokazuje, że czasem trzeba spojrzeć na tę samą historię z dwóch różnych stron, aby naprawdę ją zrozumieć. To poruszająca opowieść o emocjach, trudnych wyborach i uczuciach, które potrafią pojawić się nawet wtedy, gdy wszystko wydaje się przeciwko nim. To idealna lektura dla fanów serii i wszystkich, którzy lubią romantyczne historie z nutą tajemnicy.

„Niektóre decyzje podejmujemy sercem, a konsekwencje ponosimy całym życiem.” „Najtrudniej pogodzić się nie z tym, co się wydarzyło, ale z tym, czego już nigdy nie będzie.” „Gdyby można było cofnąć czas, czy naprawdę zrobiłabym coś inaczej?” „Nie każda historia miłosna zaczyna się od pierwszego spojrzenia. Niektóre zaczynają się od końca.” „Miłość nie zawsze przychodzi wtedy, gdy jesteśmy na nią gotowi.” Życia Hannah Rooney z całą pewnością nie można byłoby określić mianem normalnego. Jej rodzina prowadzi całe mnóstwo nielegalnych interesów, a ci, którzy jej się narażą marnie kończą. Celem młodej kobiety jest pomoc młodszej siostrze Kaylie wyrwać się z toksycznego środowiska w którym sama dorastała- problem w tym ,że jej podopieczna jest osobą dość niepokorną i przyjdzie jej zapłacić za to wysoką cenę. Pewnej nocy adeptkę szkoły pielęgniarskiej w Rockway Watch wzywa Jackson - starszy mężczyzna, samornik by nie rzec pustelnik. Okazuje się bowiem ,że na nieodległej wyspie doszło do pożaru - w jego wyniku zginęły trzy osoby, a jedna- młody chłopak o nazwisku Tobias Hawthorne przeżyła, lecz to panna Rooney musi go uratować. Zbyt wiele jednak się wydarzyło by znajomość z nim rozwinęła się w sposób naturalny, a i on choć początkowo nie potrafi sobie przypomnieć nic ze swej przeszłości ukrywa wiele sekretów. Naprawdę rzadko to piszę , lub mówię, ale gdybym miała się w kimś zakochać byłby to taki typ bohatera - inteligentny o pięknym umyśle, uwielbiajcy słowa i zagadki , ale też czuły i pełen miłości. To jego perspektywa mnie oczarowała i pozwoliła wniknąć w serce tej historii. Fabuła ani przez chwilę nie nużyła i od pierwszej strony angażowała emocjonalnie. I to właśnie sprawia, że ta historia boli najbardziej. Bo „Love story, tak i wspak” to nie jest klasyczny romans, w którym śledzimy narodziny uczucia, pierwsze spojrzenia i nieśmiałe dotknięcia dłoni. To opowieść o miłości, którą poznajemy od końca. Od straty. Od pustki. Od pytania: co się stało? Autorka prowadzi narrację w dwóch kierunkach – przeszłość splata się z teraźniejszością, a każdy kolejny rozdział odsłania fragment prawdy. Dzięki temu czytelnik wie, że coś się wydarzyło. Że coś się rozpadło. Ale nie wie dlaczego. I właśnie ta konstrukcja sprawia, że napięcie nie słabnie ani na moment. Relacja Hannah i Tobiasa nie jest oczywista. Ona – wychowana w brutalnym świecie, nauczona, że uczucia są słabością. On – zagubiony, z wymazaną pamięcią, a jednocześnie niezwykle wrażliwy, bystry, pełen ciepła. Ich rozmowy – o słowach, o znaczeniach, o tym, jak język potrafi budować i niszczyć – są jednym z najmocniejszych punktów tej powieści. To nie jest romans oparty wyłącznie na fizycznym przyciąganiu. To więź intelektualna, emocjonalna, niemal intymna w swojej delikatności. Im bardziej poznajemy przeszłość, tym boleśniejsze staje się „teraz”. I nagle rozumiemy, że to nie jest historia o tym, jak dwoje ludzi się w sobie zakochało. To historia o tym, jak łatwo można wszystko stracić. Jak jedna decyzja, jeden moment, jedno przemilczenie potrafi zmienić całe życie. Najbardziej poruszył mnie motyw konsekwencji. Tego, że niektórych wyborów nie da się cofnąć. Że miłość czasem przychodzi w złym momencie. Albo że my jesteśmy w złym momencie dla niej. To książka pełna melancholii, niedopowiedzeń i emocji, które długo zostają pod skórą. Nie epatuje dramatem – raczej powoli go buduje, aż w końcu uderza z całą siłą.