Łucja

🖤„ŁUCJA” to tajemnicza historia z niebezpieczeństwem czyhającym tuż za rogiem.Tajemniczość związana jest z utratą pamięci przez bohaterkę i jej lękiem przed prawdą,która wcale nie jest taka oczywista.Ta prawda potrafi zaskoczyć i wprowadzić w niezrozumienie,bo niebezpieczne osoby chcą uniknąć wypłynięcia jej na światło dzienne.Każdy szczegół z prawdy z przeszłości Łucji powoduje,że coraz bardziej chcemy ją poznać bo zwroty akcji są ogromne.Nie wiemy,kto jest przyjacielem,a kto wrogiem i to sprawia,że emocji nie brakuje. 🖤Powieść porusza temat dziennikarstwa w czasie wojny i zobaczenia jej na własne oczy.Zło i śmierć towarzyszy codziennie a ludzka krzywda jest nieopisana.Ważny temat,który bardzo porusza serce i to daje realizmowi historii.Również ucieczka przed przeszłością innych postaci były intrygujące,z chęcią poznania ich podejmowanych decyzji i ucieczki. 🖤 „ŁUCJA” to książka,która swoją tajemniczością sprawia,że czyta się z napięciem i momentami,które powodują szybsze bicie serca.A do tego element rosnącego uczucia w trudnych warunkach daje nuty romantyzmu. Pochłonęła mnie historia głównej bohaterki i jej przeszłości,która mnie zaskoczyła. 🖤Gorąco polecam

(...) W spokojną i ułożoną codzienność rodziny Wolińskich i Moretti pewnego razu wkrada się niespodziewanie Łucja. Kobieta zostaje odnaleziona przez Bruna Wolińskiego na plaży w opłakanym stanie. Wkrótce okazuje się, że w wyniku wypadku straciła pamięć. Jedno jest pewne, Łucja ucieka przed niebezpieczeństwem, którego niestety nie potrafi zdefiniować... "Łucja" to już kolejna powieść autorstwa Eli Downarowicz, którą miałam przyjemność przeczytać. Dałam się porwać cudownej fabule, tym razem osadzonej na włoskiej ziemi. Powieści nie brak lekkości, pomimo poruszonych trudniejszych tematów, jak choćby wojna. Wciąga od samego początku roztaczając aurę tajemnicy i czyhającego niebezpieczeństwa. Bardzo przyjemna w odbiorze opowieść. Autorka wykreowała intrygujące, wyraziste postacie, zaskakujące zwroty. Nie brakowało również emocji. Czytanie "Łucji" dało mi poczucie złapania oddechu i miło spędzonego czasu. Do czego i was zachęcam!

Czy można zapomnieć o przeszłości, jeśli ta wciąż szepcze ci do ucha, że nie jesteś bezpieczny(a)? 💬 „Łucja” Eli Downarowicz to nie jest książka, którą się po prostu czyta. To powieść, którą się przeżywa – każdym nerwem, każdą emocją, każdym pytaniem, które nie daje spokoju. Autorka wciąga nas w duszną atmosferę Sardynii, gdzie słońce świeci zbyt mocno, a cień przeszłości kładzie się ciężko na sercach bohaterów. Bruno Woliński, były żołnierz szukający ukojenia po misji w Afganistanie, trafia na kobietę, która niczego nie pamięta – ale czuje wszystko. Łucja to tajemnica. Uciekinierka. Ofiara. A może... ktoś, kto wciąż ma do odegrania ważną rolę w brutalnej układance świata, w którym wojna, religia i pieniądze zacierają granice dobra i zła? Downarowicz nie prowadzi nas za rękę – raczej wrzuca w wir wydarzeń, które wytrącają z równowagi. Napięcie? Wysokie jak temperatury na włoskim wybrzeżu. Emocje? Autentyczne i piekielnie trudne. Bo ta historia to nie tylko thriller z wątkiem romantycznym, ale i gorzki komentarz do rzeczywistości. Wojna, handel bronią, religijny fanatyzm – autorka nie boi się trudnych tematów, ale podaje je z czułością i wrażliwością, która zostawia ślad. Relacja Łucji i Bruna? To jak gra na harfie – subtelna, delikatna, a jednocześnie przeszywająca. Oboje niosą swoje traumy, oboje próbują zrozumieć, co się wydarzyło i co ich połączyło. A my, jako czytelnicy, wciągani jesteśmy w ten taniec emocji, nie mogąc oderwać się ani na moment. „Łucja” to książka, którą się czuje głęboko pod skórą. Po jej przeczytaniu zostaje w głowie nie tylko historia, ale i pytania. O to, kim jesteśmy, kiedy odebrana nam zostaje pamięć. O to, czy da się wybaczyć samemu sobie. I o to, czy świat kiedykolwiek nauczy się walczyć inaczej niż bronią. Jeśli szukasz książki, która Cię poruszy, zatrzyma na chwilę i zostawi z refleksją – sięgnij po „Łucję”. To nie tylko opowieść. To doświadczenie.