Ludobójstwo w Afryce. Niemieckie zbrodnie kolonialne.

Człowiek uczy się całe życie, powiem Wam. Z każdym dniem, miesiącem dowiaduje się czegoś nowego. Książki dały mi ogromną wiedzę na tematy, o których w swoim życiu nie usłyszałbym nigdy. Tematy, które nie są często poruszane, tematy, które dzięki autorom ujrzały światło dzienne, które zostały przypomniane, albo odkryte. Niektórzy powiedzą, ale po co zaprzątać sobie głowę czymś, co nie jest nam aktualnie potrzebne do życia. Ja powiem, że właśnie jest, by stać się człowiekiem, który pamięta zło, który staje się mądrzejszy, wrażliwszy, który wychodzi z pomocą do drugiego człowieka nauczony historią, który nie krzywdzi, bo krzywd zostało wyrządzone już wiele. Nie oszukujemy się, z roku na rok jest coraz gorzej. Historia, jaka by nie była, przestaje mieć znaczenie. Siła jest właśnie w książkach. To one nie pozwolą nam zapomnieć, kreują nas na ludzi, którzy nie zapomną i nie pozwolą, by coś podobnego miało miejsce, uczą szacunku i przypominają wartości. Ostatnio przyszła do mnie książka pt. ,,Ludobójstwo w Afryce" Davida Olusoga i Caspera W. Erichsena, która zszokowała mnie. Jest to książka o zapomnianych zbrodniach kolonialnych poprzedzających Holocaust, które były celowo ukrywane przez niemal stulecia. W momencie, kiedy zaczęto znajdować ludzkie kości, zardzewiałe kajdany, groby ofiar, historia ta nabrała znaczenia i ujrzała światło dzienne. Ta książka mrozi krew w żyłach. Obrazuje nam tragiczną historię Namów i Hererów zaczynając od momentu podniesienia niemieckiej flagi w 1883 roku na wybrzeżu Afryki Południowo-Zachodniej, współczesnej Namibii przez brutalne represje, przymusową tułaczkę przez pustynię, gdzie ludzie tracili życie z wycieńczenia, wojny eksterminacyjne i masową śmierć w męczarniach obozów koncentracyjnych, gdzie byli systematycznie głodzeni i zmuszani do pracy. Najgorsze jest to, że historia ta została zapomniana. Jednak znalezione dowody nie pozwalają o niej nie mówić i stąd mamy możliwość czytać o tych zbrodniach w tejże książce. Autorzy mocno wpływają swoim piórem na czytelnika. Zmuszają do refleksji. Zostawiają przestrzeń do przemyśleń. Ta historia boli, bo tragedia ludzi zawsze boli. Polecam Wam tę pozycję.