Lustro Marii

Od wielu już lat jestem zafascynowana postacią Marii Skłodowskiej-Curie. Czytałam już wiele jej biografii, a także jej dzienniki. Naturalnym było więc, że sięgnęłam po książkę, która opowiada o jej nastoletnich latach. Trochę się zdziwiłam, kiedy okazało się, że „Lustro Marii” Adama Węgłowskiego jest fikcją literacką. Postanowiłam jednak się nie zrażać, bo przecież to normalne, że taka osobowość staje się bohaterką powieści. Jakoś ostatnio dopadają mnie lektury z pogranicza snu i jawy, magii, spirytyzmu, szarlatanerii, nie było więc dla mnie zaskoczeniem, że znalazłam te elementy także tutaj. Młodziutka, bo kilkunastoletnia Maria kończy gimnazjum. Cały czas żyje w smutku i rozpaczy po śmierci mamy i starszej siostry. Nie potrafi się od tego uczucia uwolnić. Rodzina, mimo że jest bardzo blisko ze sobą związana, też nie umie jej pomóc. Maria, tak jak jej bliscy ma mnóstwo zmartwień: pieniądze, inwigilacja władz rosyjskich, konieczność wyjazdu na studia zagraniczne, ale na to potrzebne są duże fundusze, bo w kraju nie ma na to szans w związku z tym, że uniwersytetu w imperium rosyjskim przeznaczone są tylko dla mężczyzn... I nagle ta Maria, która w przyszłości zdobędzie dwie nagrody Nobla, a jej odkrycia zrewolucjonizują świat, na swojej drodze spotyka Artura. Wspólnie próbują rozwikłać zagadkę luster, które bada tajemniczy naukowiec. Świat naukowy zderza się z hipnozą i spirytyzmem. Ja jednak przede wszystkim zwróciłam uwagę na obraz Warszawy pod zaborem rosyjskim. Podział na biednych i bogatych, Polaków i tych, którzy donoszą. Ludzi skrzywdzonych przez los, którym wszystko w życiu się pomieszało. Tych, którzy chcą się dorobić za wszelką cenę, nawet krzywdząc dzieci, niemowlaki i tych, dla których pieniądze nie są tak ważne jak książki. Morderców, patriotów, dłużników, żebraków, bogaczy w pięknych powozach i pałacach, którzy mają kochanki. Zaczynają też wchodzić na rynek narkotyki, stają się hitem, a ludzie dorabiają się na handlu nimi. To niesamowity obraz miasta bardzo różnorodnego, kontrastowego, w którym dobro jest tuż obok zła i nikt nie jest pewien jutra. Historia młodej Marii jest tylko pretekstem, by pokazać tamten świat i to w co ludzie wierzyli, albo że nie wierzyli w nic. Nie żałuję tej lektury, choć sięgałam po innego rodzaju książkę.