Lustrzane wzgórze

„Lustrzane Wzgórze” to powieść piękna w każdym wymiarze – od okładki, przez fabułę, aż po kreację bohaterów. Jest wzruszająca, pełna nadziei i refleksji. Przypomina, że dopóki żyjemy, zawsze jest szansa na nowe wybory i nowe drogi. Nawet jeśli coś stracimy, możemy zyskać coś większego. Akcja powieści toczy się w XIX-wiecznej Irlandii. Autorka z wielką dbałością wplata w fabułę elementy historii, kultury i sztuki tego kraju, co nadaje powieści autentyczności i wyjątkowego klimatu. Główna oś fabuły skupia się na walce o sierociniec i losach skrzywdzonych przez życie chłopców. Szczególnie porusza postać nauczycielki, która z niezwykłą wrażliwością i siłą potrafi dotrzeć do ich serc. Książkę czyta się ze wzruszeniem i łzami w oczach. Magdalena Buraczewska-Świątek posługuje się pięknym językiem, pełnym emocji i trafnych refleksji. W powieści odnajdziemy wiele wartościowych cytatów, które na długo zostają w pamięci, np.: „(...) człowiek zniesie więcej, niż przypuszcza, choć każde cierpienie zostawia w duszy bliznę.” „Lustrzane Wzgórze” to książka wartościowa, mądra i głęboko poruszająca. Daje nadzieję, skłania do refleksji i zostawia czytelnika z poczuciem, że warto walczyć o dobro. Zdecydowanie warta przeczytania.

„Marzenia są jak te połyskujące światełka na naszym lustrzanym wzgórzu i jeśli w nie uwierzysz, zaczną odbijać się w twoim lustrze jaśniej niż kiedykolwiek, a ty będziesz robił wszystko, by się spełniły.” . Marzenia, plany, ideały… zawsze warto jakieś mieć i mimo wszystko dążyć do ich spełniania, prawda? Ja tak uważam, podobnie jak bohaterka powieści „Lustrzane wzgórze” autorstwa Magdaleny Buraczewskiej-Świątek. . Młoda guwernantka Emily, bo o niej mowa, traci pracę. Szczęśliwym zrządzeniem losu (ale przede wszystkim dzięki pomocy dobrych dusz) dostaje nową posadę w sierocińcu. Na przekór srogiej dyrektorce placówki, młoda kobieta nie tylko uczy grupę chłopców podstawowych umiejętności jak pisanie czy czytanie, ale dzięki swojemu innowacyjnemu podejściu, próbuje zaszczepić w nich odwagę i wiarę w siebie. Stara się postępować zgodnie z własnymi ideałami. Nawet wtedy, gdy placówce grozi zamknięcie, a jej samej przychodzi wybierać pomiędzy powinnościami a rodzącym się uczuciem… . Jakże to była wciągająca historia! Osadzona w realiach XIX-wiecznej Irlandii, czasach wielkiego głodu, co stanowi miłą odmianę od tematyki związanej z zaborami i powstaniami w przypadku powieści osadzonych w tej epoce, których do tej pory miałam przyjemność poznać. Ciekawa historia, interesujące postaci, wątek walki o wolność Irlandczyków, do tego nawiązania do przeszłości i rodzące się uczucie! Ogromnym plusem było tło historyczne - widać, że Autorka bardzo dobrze znała i oddała ówczesne realia, nie potraktowała tego tematu po macoszemu! Także ujął mnie styl - dzięki niemu płynęło się przez tę powieść, a cała historia nabierała momentami mistycznego klimatu - znajdziemy tu także nawiązania do muzyki, którymi to Magdalena Buraczewska-Świątek zachwyciła mnie przy okazji Sagi Różany Jar. . Mogłabym się zachwycać nad tą historią jeszcze dłużej, ale zamiast tego po prostu polecam ją Wam! Idealna na zbliżające się długie wieczory - chociaż mogę pokusić się o to, że gdy zaczniecie ją czytać, pochłoniecie ją w jeden!