Madame Matisse

„Madame Matisse” to książka należąca do gatunku literatura piękna. Jest to opowieść o 3 kobietach, dla których ważny był ten sam mężczyzna. Jest to powieść o miłości i o rywalizacji. Ale również o sztuce. Akcja tej powieści ma swoje tempo. Autorka w piękny sposób opisuje życie Amélie, to żona artysty Henrriego Matissa. Poświęciła wiele dla męża i jego pasji. Wszystko by ich małżeństwo przetrwało pomimo wielu niepowodzeń. Lidia Delektorska, to emigrantka, która uciekła z Rosji. Swojego miejsca szuka w bogatych rodzinach i tak trafiła do domu Matisse’ów. Marguerite to nieślubna córka Henrriego, która mieszka wraz z nim i jego żoną. Amélie traktowała ją zawsze jak własną córkę. Gdy Amelie zagroziła odejściem, Marguerite musiała określić po której stronie stanąć. Ojca czy macochy. Akcja książki dzieje się w latach 30 ubiegłego wieku. Jest również oparta na prawdziwych faktach. Przybliża czytelnikowi tamten świat. Walkę kobiet o siebie i swoje marzenia. Jest przepełniona emocjami. Ale bohaterzy nie krzyczą. W tej książce krzyczy cisza, która ma bardzo wymowne znaczenie. Autorka posiada ciekawy styl pisania. W tej książce nie tylko obrazy zostały malowane, ale również słowa i uczucia 3 kobiet. Kobiet, które na swój sposób przeżywały miłość do tego samego mężczyzny. Były rozdarte i samotne. Literaturę piękną nie czyta się szybko. I tak jest w tym przypadku. Ale nie znaczy to, że książka przez to jest mniej warta. Wręcz przeciwnie. Czytając ją wolniej i zagłębiając się tę ciszę, która krzyczy sprawiamy, że historia opowiedziana w tej książce zostanie z nami na dłużej. Bardzo polecam ten tytuł każdemu, kto lubi ten gatunek, lub chce z nim rozpocząć swoją przygodę. Książka należy do Butikowej Serii, co sprawia, że jest nie tylko wartościową lekturą, ale również pięknie prezentuje się na regale.

Seria butikowa jest dla mnie od lat gwarantem poruszającej, wysublimowanej i wartościowej literatury pięknej. W maju dołączyła do niej kolejna znakomitość w odważnych, kontrastujących barwach, nawiązujących do stylu Henriego Matisse’a, jednego z najwybitniejszych francuskich malarzy XX wieku. Sophie Haydock w „Madame Matisse” skupia się jednak nie na artyście, a na kobietach jego życia. Bo wiadomo, że za każdym wielkim twórcą stoi kobieta. A czasem trzy. Po lekturze „Czterech muz”, debiucie Autorki, którym zachwyciłam się przed trzema laty, wiedziałam że mogę spodziewać się hipnotyzującej opowieści o kobiecych losach w cieniu wielkiego talentu. Subtelnej, emocjonalnej i głęboko poruszającej. Styl Haydock jest niezwykle plastyczny, zmysłowy, pełen barw, faktur i emocji, które przenikają przez skórę czytelnika. Ona pisze tak, jak Matisse malował, śmiało, odważnie, ale z ukrytą melancholią i czułością. Czasem delikatnie jak muśnięcie światła na płótnie, innym razem brutalnie jak czerwień rozlana na bieli. Choć w tytule tej powieści to nazwisko Matisse przyciąga uwagę, to, tak jak wspominałam, przede wszystkim historia trzech kobiet – Amelie, Lidii i Marguerite – które kochały, wspierały, inspirowały i z czasem traciły samą siebie w cieniu geniusza. Matisse, wizjoner i buntownik, którego sztuka początkowo była wyśmiewana i niedoceniana, zyskał sławę w dużej mierze dzięki nim i ich miłości, niezłomnej wierze i poświęceniu. Ale sukces, jak farba na palecie, nie rozlewa się równomiernie. Ktoś musi zniknąć, by ktoś inny mógł błyszczeć. Amelie, jego żona przez wiele lat, niczym opoka i cicha siła, oddała wszystko - godność, ambicje, a nawet biżuterię i kawałek duszy. Jej życie jest jak obraz pełen pastelowych barw, które z czasem blakną, aż zostaje tylko podpis w rogu, „Madame Matisse”. Lidia, uchodźczyni z Rosji, która przeszła przez piekło wojny, ucieczki i śmierci, odnajduje sens w ciele, które staje się natchnieniem dla wielkiego artysty. Z ich relacji wyłania się portret kobiety-muzy, która może obdarzyć życiem… i odebrać je sobie. Wreszcie jego córka Marguerite, zawsze szczery głos wsparcia, ale też oporu i wolności, którego nie da się zignorować, nawet w cieniu wielkiego malarza. „Madame Matisse” to powieść, która z misterną lekkością łączy literacką fikcję z faktami, czerpiąc z historii sztuki, wydarzeń z życia Henriego Matisse’a i tworząc sugestywny obraz epoki. Autorka znakomicie oddaje klimat pierwszej połowy XX wieku we Francji pełen artystycznych fermentów, przemian, ludzkich dramatów i naznaczenia wojną. To historia o miłości i jej kosztach. O twórczości, która rodzi się z bólu i zachwytu. O kobietach, które stały za wielkim nazwiskiem, ale nie były tylko jego tłem. Nie wahajcie się po nią sięgnąć i spojrzeć na artystę z zupełnie innej perspektywy - oczami trzech kobiet jego życia.