Malorie

„Malorie” to kontynuacja książki „Nie otwieraj oczu”. Tym razem akcja toczy się przeszło 10 lat po przeprawie Malorie z dziećmi – Tomem i Olimpią – przez rzekę. Przez jakiś czas żyli oni w szkole dla niewidomych wraz z innymi ocalonymi. Niestety i tam wkradło się „to coś” i ludzie popadli w obłęd. Kobiecie i dzieciom udało się uciec. Przez lata żyli w zamknięciu, a z dzieci zrobiły się nastolatki pragnące poznać świat, nawet z zamkniętymi oczami. Malorie obsesyjnie robi wszystko, żeby nie narazić Toma i Olimpii. Ale co innego im pozostało, jak tylko starać się przeżyć do następnego dnia? Wszystko zmienia się, kiedy do drzwi zamieszkiwanego przez nich budynku puka pewien mężczyzna, który naprowadza ich na trop rodziny Malorie. Wtedy zapada decyzja o podróży „ślepym” pociągiem, który dla nastolatków jest szansą na poznanie świata. Ta książka jest utrzymana w nieco innym klimacie niż poprzednia część. Pierwszy tom charakteryzował się mroczną, gęstą atmosferą pełną napięcia. Natomiast „Malorie” bardziej skupia się na psychice człowieka po latach życia w ciągłym strachu, gdzie tak naprawdę przeciwnik jest nieznany i odebrał cały dotychczas znany bohaterom świat. Choć również jest tutaj mnóstwo napięcia i mroku, to najbardziej wybija się obraz obłędu, zatarcia granicy pomiędzy logicznym myśleniem a skupieniem się wyłącznie na przetrwaniu do następnego dnia, bez perspektywy na lepsze jutro. Nieraz miałam wrażenie, że zaciera się granica między tym, co wydarzyło się naprawdę, a tym, co działo się tylko w głowie bohaterów. Postacie Toma i Olimpii pokazują ludzi, którzy nie znali „dawnego” świata, ale pragną doświadczyć tego obecnego. Chcą wyjść z czterech ścian i dokonać czegoś przełomowego, żeby poprawić jakość swojego życia. Pisarz pokazuje próby stworzenia nowego społeczeństwa i to, że człowiek to istota nienasycona, która nawet w obliczu apokalipsy będzie próbowała zmienić świat poprzez tworzenie wynalazków mogących poprawić jakość życia. Nawet jeśli wymaga to poświęcenia własnego życia w imię postępu. Niestety autor nie uchylił rąbka tajemnicy na temat „stworów”, które zniszczyły świat. Czytelnik do samego końca pozostaje z niezaspokojoną ciekawością. To może być pole do własnej interpretacji, choć uważam, że jednak lepiej byłoby, gdyby autor zdradził, co miał na myśli. Niemniej jednak jestem bardzo zadowolona z lektury. Podobała mi się koncepcja książki, choć była inna od poprzedniej. Czytałam ją z takim samym zaangażowaniem i wciągnęłam się równie mocno. Cykl „Bird Box” zdecydowanie wyróżnia się pod wieloma względami na rynku wydawniczym i myślę, że warto go przeczytać. Bardzo polecam!

Są takie kontynuacje, które powstają tylko dlatego, że pierwsza część odniosła sukces. Są też takie, które naprawdę mają coś do powiedzenia. "Malorie" zdecydowanie zaliczam do tej drugiej kategorii. Josh Malerman wraca do świata znanego z "Nie otwieraj oczu" i robi to w sposób, który nie jest wrzucaniem starego kotleta na patelkę w celu odgrzania. To zawsze cieszy - zwłaszcza, gdy bardzo lubi się autora, a ja zajęłam już sobie wygodne miejsce w jego fanklubie. Fabuła ponownie skupia się na Malorie, która - po latach życia w nieustannym zagrożeniu - wciąż próbuje funkcjonować w świecie rządzonym przez strach i niewidzialne niebezpieczeństwo. Kiedy pojawia się szansa odnalezienia kogoś bliskiego i być może zbudowania czegoś na nowo, bohaterka wyrusza w podróż, która do łatwych nie będzie należeć. Razem z dwojgiem nastoletnich dzieci korzystać będzie tym razem nie z łódki, a z pociągu. Największą siłą książki jest dla mnie jej klimat. Malerman po raz kolejny udowadnia, że nie trzeba epatować dosłownością, żeby skutecznie przestraszyć czytelnika. Uważam, że strach przed tym, czego nie widać, nadal robi tu znakomitą robotę! Autor nie próbuje kopiować jeden do jednego schematu z "Nie otwieraj oczu". Owszem, wracamy do znanego świata, ale pojawiają się nowe pytania, nowe zagrożenia i świeże spojrzenie na rzeczywistość po katastrofie. Czy zakończenie wszystko wyjaśnia? NIE. Czy pozostawia cię z niedosytem? TAK. Czy dla mnie to wady? Absolutnie NIE! Lubię niedopowiedzenia, lubię, gdy niektóre wątki nie zostają do końca zamknięte, lubię sama rozkminiać potencjalne scenariusze w głowie. A "Malorie" mi to wszystko umożliwiła. Jest to kontynuacja, która daje sporą satysfakcję, oferuje napięcie + podtrzymuje atmosferę z tomu nr 1. Malerman jest super, czytajcie go!