Martwa natura

Mądra książka, którą czyta się powoli, smakując, poznając, rozmyślając. Historia o miłości, przyjaźni, ale też o sztuce, ludzkiej naturze, o pięknie i mroku życia. Włochy rozdarte wojną, pełne ruin, ale nadal piękne, pełne dzieł sztuki, które trzeba ocalić. Wśród gruzów spotykają się Evelyn Skinner, historyczka sztuki i Ulysses Temper, młody brytyjski żołnierz. Spotkanie, które odmieni ich życie i wiele ich nauczy. Książka została przetłumaczona na siedemnaście języków i była wielokrotnie nagradzana. To świadczy o tym, jak bardzo uniwersalna jest jej treść, jak bardzo dotyka problemów i spraw ważnych dla nas wszystkich. Sięgnęłam po nią, bo przeczytałam w jednej z notatek, że opowiada o ratowaniu dział sztuki w czasach wojennych i powojennych. I to prawda, ale powierzchowna, bo to powieść sięgająca dużo głębiej do naszej wrażliwości. Pokazuje, żeby nie oceniać ludzi po pierwszym spojrzeniu, żeby sięgać głębiej, bo zawsze można znaleźć coś wartościowego. Nawet w najgorszych czasach można znaleźć tych dobrych, których warto obdarzyć miłością i przyjaźnią. Autorka jest świetną obserwatorką, która zauważa nawet najdrobniejsze niuanse zachowań bohaterów. Świetnie zarysowane bardzo wyraziste charaktery. Dzięki temu znamy bohaterów, lubimy ich, albo nie, ale nie są nam obojętni. Tytuł powieści „Martwa natura” odnosi zarówno do dzieł sztuki, na których nieruchomość przedmiotów symbolizuje zarazem trwałość jak i przemijanie, ich piękno i zatrzymanie ulotnej chwili. Dokładnie tak jak z bohaterami. Sztuka zmienia ich życie, nadając mu sens. Ciepła, pogodna książka, z której można nauczyć się, że radość życia można czerpać nawet w najtrudniejszych momentach, a rodzina i przyjaciele są najważniejszą wartością. Pomogą też w każdej sytuacji, nawet takiej, która wydaje się być bez wyjścia. To z ich płynie nasza siła, to oni sprawiają, że odczuwamy emocje. Książka przypomina życie we Włoszech, które toczy się powolnym rytmem, bez wielkich zwrotów akcji, gdzie jest czas na wszystko, gdzie przemijanie jest naturalną rzeczą, ale jednocześnie kultywowanie pamięci o ludziach, sprawia, że pozostają na zawsze uwiecznieni we wspomnieniach, jak martwa natura na obrazach. Zatrzymane piękne chwile. Do takiej powieści wraca się wielokrotnie, przynajmniej ja będę, bo tak jak w sztuce po każdym spojrzeniu na dzieło odkrywa się kolejne symbole, szczegóły, znaki, tak i w tej książce trzeba czytać warstwa po warstwie.