Martwy sezon

Chcecie nieco ochłody? Bardzo proszę. Zmrozi Was. Ośmioro nieznajomych. Jeden morderca. Zero szans na ucieczkę. Góry Skaliste stają się sceną brutalnej walki o przetrwanie, gdy Christa, licząc na odnalezienie spokoju, trafia w sam środek bezwzględnej nawałnicy. Darcy Coates buduje tę historię na fundamencie całkowitego odosobnienia, gdzie każdy podmuch wiatru potęguje lęk, a przypadkowe schronienie wcale nie gwarantuje bezpieczeństwa. Kiedy znika bliska osoba, a wokół pojawiają się obcy ludzie, granica między sojusznikiem a wrogiem zaciera się szybciej niż ślady na świeżym śniegu. To opowieść o tym, jak cienka jest warstwa cywilizacji, gdy w grę wchodzi instynkt przetrwania i mroczna tajemnica sprzed lat. Zamiast subtelnej zagadki, otrzymujemy surowy obraz, w którym czerwień na mrozie maluje przerażające scenariusze. Autorka z dużą precyzją kreuje poczucie paranoi, sprawiając, że czytelnik razem z bohaterami zaczyna nasłuchiwać każdego skrzypnięcia podłogi. Akcja toczy się rytmem krótkich, urywanych chwil, które nie pozwalają na wytchnienie. To propozycja dla osób szukających silnych wrażeń i gęstego, zimowego klimatu, w którym prawda okazuje się bolesna niczym lodowate powietrze. Finał uderza z dużą siłą, burząc wszelkie założenia i zostawiając po sobie dojmujący chłód. Jeśli szukacie dreszczowca, który odcina od rzeczywistości, „Martwy sezon” jest wyborem, który warto rozważyć na wieczór.

Generalnie ludzi można podzielić na dwie grupy: - tych, którzy zimą wybierają ciepły koc, herbatę, książkę i święty spokój (hej, to ja!) - i tych, którzy beztrosko wyjeżdżają sobie na zaśnieżone odludzie, gdzie oczywiście coś musi pójść nie tak (bohaterowie thrillerów). I całe szczęście, że grupka osób z "Martwego sezonu" należy do tej drugiej kategorii - dzięki temu otrzymaliśmy historię idealną na mroźne wieczory. Darcy Coates zdecydowanie umie w budowanie atmosfery izolacji, napięcia i lęku. Gdy śnieg odcina bohaterów od świata, drogi stają się nieprzejezdne, a za oknem błyskawicznie rosną zaspy, na pewnej sośnie - jak grzyby po deszczu - pojawiają się creepy bombki. Nie powiem, interesujący i mroczny jest to pomysł. Fabuła u Coates opiera się na sprawdzonym, ale wciąż skutecznym (+ uwielbianym przeze mnie) motywie: mamy grupę ludzi uwięzioną w odludnym miejscu i mamy też świadomość, że zagrożenie może czaić się bliżej, niż nam się wydaje. Schemat znajomy, ale autorce udaje się wycisnąć z niego całkiem sporo napięcia. Były tu jednak momenty, w których tempo lekko zwalniało, a sprawcę odkryłam po jednym zdaniu w pierwszej połowie książki. Pod koniec Coates trochę zakręciła tą historią i sama zwątpiłam w swój osąd, ale koniec końców okazało się, że jednak miałam rację. Te drobne wady nie odebrały mi przyjemności z lektury - klimat, uczucie osaczenia i niepewności, komu ufać, zrobiły tu dobrą robotę! Lubię analizować w tego typu historiach każdy dialog, spojrzenie i niestandardowe zachowanie bohaterów. W przypadku "Martwego sezonu" też miałam z tego niezłą frajdę! Fani zimowych thrillerów z klaustrofobicznym klimatem - to lektura dla Was!