Matki Rzeszy. Tom 3. Stracone pokolenie

„Teraz jednak Ruth, patrząc na zapuchnięte od płaczu oczy swojego dziecka, wiedziała już, że tamte dni nie znikną. I choć Viktoria może nie zapamiętała detali, zawsze będzie nosiła w sobie rok czterdziesty piąty, a Ruth będzie bezskutecznie przełamywała jej lęki, nie radząc sobie z własnymi. Stracone pokolenie. Wojenne dzieci. Byli narodem bez przyszłości i nic już tego nie zmieni.” . „Stracone pokolenie” to trzeci, ostatni tom sagi Matki Rzeszy autorstwa Sabiny Waszut. . Poznajemy w nim powojenne losy Ruth, której ostatnie plany i nadzieje na ułożenie swojego życia od nowa odchodzą wraz z dotarciem kobiety w rodzinne strony. Bowiem po stracie ukochanego Tobiasa przyszłość nie maluje się już w jasnych barwach, a sprawa porwanych przez Lebensborn dzieci i odzyskania ich tożsamości wcale nie jest taka prosta i oczywista… . Przyznam szczerze, że z niecierpliwością czekałam na finał tej historii. Chciałam dowiedzieć się, jak skończyła się ta przejmująca historia, czy sprawiedliwości stało się za dość, czy udało się uratować skradzione tożsamości dzieci. Też byłam niezwykle ciekawa dalszych losów Ruth, jej powojennej tułaczki, układania sobie życia na nowo po tym ogromie cierpienia i niesprawiedliwości, które ją spotkało. Nie zawiodłam się! Nawet pomimo (albo może i dlatego!) braku koloryzowania przez Autorkę - w końcu tak było! Ludność niemiecka także musiała poradzić sobie po zakończeniu wojny. Ich świat także legł w gruzach - w końcu nie wszyscy byli nazistami, a nawet ci, którzy na początku popierali tę chorą ideologię, przejrzeli na oczy i postanowili się zbuntować. . Saga Matki Rzeszy to nie ckliwa i prosta historyjka. To przejmująca, prawdziwa, momentami brutalna opowieść o tym, jak przekonanie o wyższości własnego narodu doprowadziło niemal do upadku człowieczeństwa. Porusza pomijany przez lata temat ośrodków Lebensborn, czyli tzw. domów matek, ale także, albo przede wszystkim ludzkiej tragedii w obliczu tego wszystkiego.