Medalion

Piękna opowieść, nie tylko o przyjaźni, ale też o dostrzeganiu i docenianiu tego, co mamy blisko. Jedna z tych niespiesznych książek, które swoją delikatnością i mądrością, zostawiają w sercu ślad i skłaniają do refleksji. Jest to historia Szczurka, któremu z nastaniem lata zaczął doskwierał jakiś wewnętrzny niepokój. Czuł, że czegoś mu brakuje, czegoś ważnego i zdecydował, że musi chodzić o PRAWDZIWĄ PRZYJAŹŃ. Nie bacząc na zatroskane słowa Myszki i taniec Wiatru, ani na pożegnalne pieśni Motyla, Szczygła i Szpaków, wyruszył w długą podróż. Na dno kuferka wrzucił niedbale medalion - prezent na szczęście, który podarowała mu Myszka. Podróż Szczurka trwała długo, ale on, chociaż usilnie się rozglądał, nie mógł spotkać prawdziwej przyjaźni. Od wielu napotkanych osób słyszał, że owszem, tak, znają ją i jest właśnie w tym miejscu, jednak Szczurek jej nie widział. Czuł coraz większe rozgoryczenie, lecz nawet list od tęskniącej Myszki nie zmienił jego nastawienia. Musiał znaleźć to, czego szukał. Dopiero nieznany, szumiący głos drzewa dał mu bezcenną wskazówkę… Czy Szczurek odkryje, gdzie czeka na niego PRAWDZIWA przyjaźń? Co pomoże mu w drodze? Czy na jej końcu poczuje w sercu spokój? Koniecznie przekonajcie się sami! Ta poetycka opowieść to jedna z najpiękniej odmalowanych historii o drodze, jaką czasami trzeba przejść, by docenić to, co jest obok. Odmalowanych słowem i obrazem, bo klimatyczne opisy przyrody i emocji bohaterów, wspaniale współgrają tu z niezwykłymi ilustracjami. Jestem oczarowana tą historią wędrówki przed siebie i wewnątrz siebie. Gorąco ją Wam polecam! Jestem przekonana, że poruszy serducha Waszych dzieci i Wasze.

W „Medalionie” niesamowite jest to, że już kilka pierwszych zdań pozwala zrozumieć, że tę historię należy czytać niespiesznie, delikatnie i czule. A może nawet samo spojrzenie na okładkę wystarczy, aby domyślić się, że mamy do czynienia z czymś subtelnym i wrażliwym. Taka właśnie jest opowieść o Szczurku, którą słowami maluje Ewa Zawisza-Wilk, a Paweł Wąsowicz ulotnymi obrazami oddaje nastroje tego nieco melancholijnego bohatera. Szczurek wybiera się bowiem w podróż. Nie ma ona konkretnego planu, punktów do odhaczenia, miejsc do zwiedzenia. To podróż, w której Szczurek ma nadzieję odnaleźć PRAWDZIWĄ PRZYJAŹŃ. Gdzie jej jednak szukać? Po czym ją poznać? Jak jej nie przeoczyć? Być może wskazówkę da towarzyszący Szczurkowi Wiatr, może Pinia, w cieniu której Szczurek usiądzie odpocząć. Ach, nie napisałam tego, co najistotniejsze. Otóż Szczurek zostawił za sobą Myszkę, która na pożegnanie machała do niego ogonkiem i wręcz medalion oraz Motyla i Szczygła, którzy na rozstanie zaintonowali specjalną pieśń. Będą tęsknić za Szczurkiem, może nawet poczują ukłucie w sercu, zaszklą im się oczy. Ewa Zawisza-Wilk sprawia, że stajemy się towarzyszami w podróży Szczurka. Widzimy jego początkową nadzieję na znalezienie PRAWDZIWEJ PRZYJAŹNI, później znużenie, niepewność, wątpliwości. W pewnym momencie zechcemy aż krzyknąć do niego, aby zawrócił, przytulił Myszkę i dostrzegł to, co ma tak blisko siebie. Jednak te myśli nie przychodzą od razu, bo autorka zostawia przestrzeń na to, aby ta sytuacja trochę pouwierała Szczurka i nas. Aby myśli zaczęły się klarować, układać i porządkować. Ważną rolę ma w tej historii natura. Szumiące drzewa, wiatr, który raz jest leniwy, a za chwilę przeradza się w burzę, słońce, które świeci tak jasno, aż pokona ciemne chmury nad Szczurkiem. Wszystkie te elementy przenikają się, współgrają i oddają to, co Szczurek przeżywa w środku. Bardzo piękna jest ta opowieść. O zagubieniu, zapatrzeniu, niedostrzeganiu. A także o odnajdywaniu, docenianiu i zauważaniu. Doskonała do wspólnego czytania, a potem rozważania.