Melodia niepokornego serca

Idealne czytadło dla tego, kto chce poczytać o uczuciach, kobietach, pasjach, ale nie chce napuszonych fraz i sztuczności. To książka, która poruszy, czasem wzruszy, ale nie pozostawi obojętnym. Marynia ma talent muzyczny. To zmieni jej życie, a jest wiek XIX i dla kobiety nic nie jest proste. Powinna wyjść za mąż, ale wtedy musiałaby porzucić swoje marzenia o karierze, o tym, by jej życie płynęło z rytm muzyki. Chce niezależności i chce życia pełną piersią, a nie uwięzienia w konwenansach. Obok dzieją się ważne wydarzenia historyczne. Małgorzata Niemtur napisała powieść o jednej z najsłynniejszych polskich pianistek – Marii Szymanowskiej. Kobiecie odważnej, bardzo ambitnej, której udało się na przekór wszystkim uczynić z muzyki swój zawód i oczarować swoją grą słuchaczy w całej Europie. Jej salon był miejscem spotkań i wymiany poglądów, a także dzieł najwspanialszych ludzi tamtych czasów. Gościli w nim: Mickiewicz, Mozart, Goethe, Niemcewicz… Kiedy weźmie się pod uwagę, że była córką piwowara i w jakich latach żyła, dopiero zdajemy sobie sprawę, jak wielki sukces osiągnęła. Fascynujący świat muzyki i to mnie oczarowało niemal od pierwszych stron, a potem zainteresowała mnie postać samej bohaterki. Autorce udało się stworzyć kobietę z krwi i kości, a nie papierową lalkę, która walczy, ale tak naprawdę nie można jej polubić, utożsamić się z nią. Mnie z Marysią trudno było się rozstać. Po lekturze tej powieści od razu zaczęłam szukać materiałów o Marii Szymanowskiej, żeby jeszcze doczytać, poznać więcej szczegółów, sprawdzić, co było prawdą, a co dopisała wyobraźnia autorki o tej niesamowitej kobiecie, która nie tylko była wirtuozką, ale też potrafiła przekazać tę swoją miłość do muzyki innym. Świetna, spokojna lektura, która pozwala czytelnikowi na wniknięcie do świata bohaterki, na poczucie jej emocji. Daje odrobinę wytchnienia od pędu współczesności i zachęca (mnie zdecydowanie zachęciła) do sięgnięcia po poprzednie i kolejne książki Małgorzaty Niemtur.

Miasta, sale i publiczność się zmieniają, ale rząd czarnych i białych klawiszy za każdym razem wygląda tak samo. Jest jak dom, do którego wraca i w którym potrafi poruszać się po omacku." „Muzyka nie pyta, muzyka czuje. Ona wie, co w duszy gra.” „W dźwiękach muzyki odnajduję to, czego nie potrafię wyrazić słowami.” „Muzyka to nie tylko pasja. To sposób, w jaki oddycham.” „Sercem muzyka, duszą artysta, a pasją – dźwięk.” „Muzyka nigdy nie powinna być pracą. Powinna być twoimi nadziejami, marzeniami i wszystkim, w co wierzysz.”** — Jared Leto Zanurzam się w dźwiękach, nuty są opowieścią a ja zapominam o wszystkim co mnie uwiera i nie pozwala oddychać. Siedmioletnia Marynia Wołowska córka przedsiębiorczego warszawskiego piwowara podobnie jak siostry wychowywana była w przekonaniu, że nauka jest ważną częścią codzienności. Ma pięcioro rodzeństwa, a najbardziej na świecie kocha mamę , tatę , guwernantkę Madame Renard oraz siostrę Julkę z którą łączy ją wyjątkowa więź. W przeciwieństwie jednak do niej Marianna , która w przyszłości znana będzie jako Maria Szymanowska przejawiała ogromną muzyczną wrażliwość i naturalny talent. Wbrew temu co może się nasuwać jako pierwsze rodzice dziewczynki postanawiają wspierać córkę w jej pasji i służą wsparciem w jej rozwijaniu , choć-oczywiście- sami również czerpią korzyści z faktu , że ich latorośl się wyróżnia. To dzięki zdolnościom Marysi w domu gościły znane persony jak Goethe czy Mickiewicz , a ona sama wzbudzała zachwyt w mężczyznach i zazdrość w kobietach. Była bowiem nie tylko uzdolniona lecz również urodziwa. A że kobieta miała duszę buntowniczki wymykała się wszelkim schematom nie dając się zamknąć w ramach wyznaczanych przez XIX- wieczne konwenanse ograniczające jej możliwości i spełnianie marzeń. Artystkę poznajemy już w czasach dzieciństwa dzięki czemu możemy śledzić proces jej dojrzewania i obserwować jakimi torami biegły jej kariera I życie prywatne. Do tej pory zdążyłam już poznać pióro Pani Małgosi i stwierdzić, że bardzo je lubię. Snute przez nią opowieści są subtelne, pełne empatii , choć nie brakuje im również dramaturgii . Teraz stworzyła fabularną biografię wirtuozki wyprzedzającej czasy w których przyszło jej żyć. Autorka w sposób niezwykle delikatny wypełniła luki w życiorysie pianistki ukazując wybory jakich dokonała Marysia. Jest więc miejsce na muzykę , miłość i dzieci. Mimo ,że cała powieść liczy około pięciuset stron mam wrażenie, że przepłynęłam przez jej treść sycąc się spokojnym, kojącym rytmrm zdań i nietuzinkową fabułą. Polecam ❤️💙

"Melodia Niepokornego Serca* to powieść obyczajowa, która wdziera się w czytelnika jak nuty niesfornej symfonii. Niepokorna, pełna pasji i trudna do zapomnienia. Autorka z charakterystyczną dla siebie wrażliwością, splata w niej wątki muzyki, buntu i ludzkich uczuć, tworząc historię, która rezonuje długo po zamknięciu ostatniej strony. Główna bohaterka, Maria, to postać, która od pierwszych zdań przykuwa uwagę. Młoda dziewczyna uzdolniona muzycznie, o duszy zbuntowanej przeciwko konwenansom, ucieka od przytłaczających oczekiwań rodziny, szukając prawdy w dźwiękach i improwizowanych występach. Jej droga to nie tylko artystyczna podróż, ale i walka z wewnętrznymi demonami, które każą jej kwestionować każdy wybór. Książka zachwyca nie tylko portretem psychologicznym postaci, ale też bogactwem tematów. Autorka zgrabnie bada granice między wolnością a odpowiedzialnością, sztuką a życiem, a także kosztem, jaki płaci się za nieugiętość. Sceny rozgrywające się w klimatycznych zaułkach miasta, przesycone dźwiękami muzyki dodają opowieści niemal magicznego realizmu. Czytelnik ma wrażenie, że samo miasto staje się tłem dla partytury emocji, która towarzyszy Marii. Styl pisarski autorki to majstersztyk precyzji i poezji. Każde zdanie jest przemyślane, a metafory związane z muzyką nadają narracji rytmiczności. Dialogi są ostre, pełne niedopowiedzeń, a momentami zaskakująco subtelne, jak delikatne pianissimo w burzliwej sonacie. "Melodia Niepokornego Serca" to nie tylko opowieść o muzyce, ale o tym, jak trudno być wiernym sobie w świecie, który próbuje narzucić nam swoje tempo. Polecam ją każdemu, kto szuka w literaturze nie tylko ucieczki, ale i spotkania z historią, która porusza najgłębsze struny duszy. To książka dla tych, którzy wierzą, że nawet największy bunt może stać się początkiem pięknej melodii. Ocena: 9/10 ⭐️ BRUNETTE BOOKS