Meloman

„Meloman" Piotr Borlik Znam doskonale serię z Agatą Stec i Arturem Kamińskim, a trzy pierwsze części czytałam z zapartym tchem. "Boska proporcja" była po prostu boska. W "Melomanie" dostałam równie dobrą historię - był mrok, niejednoznaczność moralna i Agata Stec wymykająca się prostym definicjom. Brakowało mi jednak Artura Kamińskiego. Chyba mnie też zmanipulował. Bardzo ceniłam go za nietuzinkową kuchnię i znajomość win. To było świetne urozmaicenie trzech pierwszych części. Wracając do tej, piątej już części serii, to autor przeniósł mnie do Bydgoszczy. Ciekawie i bardzo trafnie wszedł w środowisko teatralne. Nie jestem może aż tak częstym gościem w tym "przybytku sztuki", ale muszę przyznać, że teatr był tutaj niepokojący i fascynujący. Nie była to przestrzeń twórczości, ale raczej arena ego, rywalizacji i bardzo brudnych gierek. Świat teatralnych kulis odsłaniał przede mną brutalną prawdę: ambicje, intrygi i manipulacje mieszały się z kurzem scenografii i blaskiem reflektorów. Autorowi udało się oddać tę dwuznaczność - scena stała się areną zbrodni, a aktorzy również odgrywali role poza nią. Co mnie tutaj zdziwiło? Forma uwielbienia dla aktora Henryka Wysockiego. Tego nie rozumiałam w ogóle. To uwielbienie, a wręcz fanatyzm był raczej przerysowany. Nie wyobrażam sobie mieć takiego "mistrza" i zrobić dla niego wszystko, dosłownie. Ten aspekt książki, ten fanatyzm i mechanizmy obrony idola przed prawdą były moim zdaniem takie trochę "nadmuchane". Miałam momentami i chwile niedowierzania, bo autor wymyślił tak niewiarygodną fabułę, która nie mogła się wydarzyć, ale jestem w stanie przymknąć na to oko, bo nie wszystko musi być prawdopodobne, ale wszystko musi wzbudzać emocje. A tu emocji było wiele. Nie mogę pominąć tu tematu muzyki, bo tytuł jednoznacznie na to wskazuje. Jeśli jesteście wyczuleni na dźwięki to z pewnością "poczujecie" te słyszane przez tytułowego Melomana. A kulminacyjna scena w bydgoskiej operze... byłam pod wrażeniem tego, jak autor stopniowo, ale konsekwentnie prowadził mnie do tej „melodii finału”. Gdy zamknęłam książkę, poczułam satysfakcję. Może nie było aż tak intensywnie niż w pierwszej części, ale jestem zadowolona z tej lektury. Oczywiście Wam również polecam i to całą serię, od początku.

A czy wy kiedyś myśleliście o tym, żeby być sławnymi? Żeby każdy was rozpoznawał, prosił o autografy, robił sobie z wami zdjęcia i aby wasze oblicze ukazywało się w telewizji kilka razy w tygodniu? Ja wam się przyznam, że wolę życie w skrytości, ale najwyraźniej nasza postać lubi poklask. Autor pokazał nam losy kobiety, która wybrała sobie dosyć trudny cel. Ważną osobą jest tutaj jej brat o którym jedynie wspomina, jednak to on był najsłynniejszym psychiatrą za którym ludzie szaleli i to dosłownie. Zajmował się leczeniem psychiatrycznym bardzo trudnych przypadków, osób zdolnych do największych zbrodni. Teraz, kiedy go nie ma, jego siostra poszukuje tych osób i na początku nie zdradza dlaczego. Natrafimy tu jednak na postać Henryka Wysockiego, którego obrała sobie za cel. Sami będziemy świadkiem jego dziwnych i nielogicznych zachowań. Kobieta rozpoczyna swoje śledztwo i podczas jego zauważa dwie rzeczy. Po pierwsze, jeśli chce się czegoś dowiedzieć, to sama musi operować odpowiednią sumą pieniędzy. A po drugie, niektórych znajomości wykraczają poza schematy zwykłych ludzi. Aby utrudnić jej śledztwo inni są w stanie zapłacić za milczenie i zakończenie jej węszenia. I to osoby o które by nigdy o to nie podejrzewała. Jak zatem ma się sprawa z zaufaniem? Czy jakikolwiek człowiek jest tego godzien? No powiem wam, że tak lekko się ją czytało, aż byłam w szoku. Znam pióro autora, a pomimo tego zaskoczył mnie jeszcze bardziej pozytywnie. Mamy zwrócenie tutaj uwagi na sławę, że nie nawet sam sławny robi wszystko, by mu nie przeszkadzać, ale i sami fani jego chcą widzieć tylko jego atuty. Nikogo nie interesuje, że krzywdzi innych, w tym nawet bliskie osoby, ważne żeby wciąż był obecny na scenie i cieszył tych, którzy chcą go oglądać. Była to pewnego wyrozumiałość dla jego choroby, ale jakim kosztem? Jedno jest pewne, miłość naprawdę nie ma granic, a człowiek dla swoich choćby złych przyjemności, jest w stanie zrobić dosłownie wszystko. Bardzo wam polecam tą książkę, bo to nie tylko świetna lektura ale i przestroga, choć w czym, to każdy pewnie zinterpretuje ją inaczej. Ma większy druk i jest z rodzaju tych nieodkładalnych. Co chwilę pojawiają się jakieś sekrety, a postacie w tym poboczne również, mają też swoje życie prywatne. Bardzo mi się podobała, dlatego wam ją polecam:-)