Mężczyźni Osieckiej

„Wydawało się, że dobre wróżki obdarzyły ją w kolebce wszystkimi darami świata. […] Nie ma się co dziwić, że garnęli się do niej najciekawsi ludzie epoki […] Ale za szczodrość bogów trzeba płacić. I Agnieszka płaciła. Samotnością w panieńskim pokoiku, do którego wracała, kiedy gasły kolejne złudzenia. […] To z jej nienasycenia czerpią piosenki, które nam pomagają żyć, rejestrują bóle, zachwyty, rozpacze, zagubienie, bezradność i tęsknotę. Agnieszka Osiecka zostawiła ponad dwa tysiące tekstów. Tak bardzo o nas. Tak bardzo o niej. […] Zawdzięczamy je jej rozdarciu, nadwzroczności, nieprzystawalności. I mężczyznom, o których jest ta książka.” Agnieszka Osiecka - znaliście (oczywiście nie osobiście) tę legendę? Ja przyznam szczerze, że co nieco o niej słyszałam. Jako dziecko lat 90-tych oczywiście nie miałam już możliwości tak obcować z jej twórczością, gdyż sama Osiecka zmarła w 1997 roku, a o tym, że większość polskich przebojów ma teksty jej autorstwa nawet nie zdawałam sobie sprawy. Dlatego też z wielką przyjemnością sięgnęłam po książkę autorstwa Joanny Podsadeckiej „Mężczyźni Osieckiej”. Poznajemy w niej legendę od strony mężczyzn jej życia, począwszy od ojca, który ją ukształtował, kończąc na ważnych męskich przyjaźniach u kresu jej życia. Życia, które było barwne i pełne sprzeczności. Bo z jednej strony Agnieszka Osiecka pragnęła mieć u swego boku mężczyznę, na którym mogła polegać, a z drugiej - bała się zaangażowania, nie raz nim „oficjalnie” udało się jej zakończyć jeden romans, już od dawna była zaangażowana w kolejną relację. „Zakochana w emocjach, słowach i ludziach.” Zawsze ceniła męski intelekt, erudycję, obycie w towarzystwie, ale nie raz kończyła w związku z kimś zgoła innym. Dwa razy zamężna (każde trwało jedynie kilka miesięcy), po kolejnych niepowodzeniach i rozczarowaniach założyła rodzinę i urodziła córkę, którą po kilku latach opuściła - nie bójmy się użyć tego słowa, by pędzić ku kolejnemu mężczyźnie. W jej życiu przewinęła się masa sławnych nazwisk, m.in. od Zbigniewa Cybulskiego, Marka Hłasko, Wojciecha Frykowskiego, po Jeremiego Przyborę czy Andrzeja Wajdę i Daniela Passenta. Jej niespokojny duch i kosmopolityczne wychowanie nie pozwoliło na „zagrzanie miejsca” na dłużej, a gdy już czuła, że mogłaby faktycznie zaangażować się w daną relację - została ogromnie zraniona. Przeciekawa biografia, inna niż te, które czytałam dotychczas - gdzie poznajemy główną bohaterkę poprzez oczy mężczyzn jej życia, w których się przeglądała. Książkę polecam każdemu, nie tylko fanom twórczości samej Osieckiej!