Miałam kiedyś ogród

Piękna, poetycka książka, która przyniesie ukojenie w niełatwym momencie życia. Pokaże dzieciom, ale i dorosłym także, że nawet najtrudniejsze zmiany i najdotkliwsze straty są częścią istnienia. I że po bolesnych, lecz zupełnie naturalnych emocjach, przychodzi czas wytchnienia i zwrócenia oczu ku przyszłości. Wsłuchując się w opowieść autorki, wyobraźcie sobie, że jesteście pestką, a Waszym domem jest piękny ogród. Jasny i ciepły. W tym ogrodzie rośniecie w spokoju i poczuciu bezpieczeństwa - w najwspanialszych owocach. Ale pewnego dnia, zupełnie niespodziewanie, zastajecie Wasz ogród w zgliszczach. Niedowierzając, zamykacie i otwieracie oczy. Niestety niczego to nie zmienia. Do ogrodu wkraczają żyrafy, próbując jeszcze uprzątnąć ten bałagan, ale bez skutku. Po ogrodzie i owocach zostaje tylko pestka. I wtedy, wraz z ryczącym lwem, przychodzą płomienie. Jeśli cokolwiek mogło ocaleć, zostało strawione przez ogień. Zapadają ciemności. Dla Was, małej pestki bardzo samotne i mroczne. Czasami przez ciemność przebijają się jakieś głosy i jakieś iskierki, ale szybko znowu zapada noc. Dni mijają, aż pewnego dnia, wraz z mądrym, spokojnym słoniem przychodzi deszcz. Pada długo, powoli rozpuszczając ciemność i w końcu dociera do Was, do pestki… Ta delikatna, metaforyczna opowieść poruszyła moje serce. Przyszła do mnie w idealnym momencie. Pokazała fazy i emocje, które towarzyszą zmianie. Dała też przyzwolenie na ich odczuwanie. Szok, działanie, gniew, smutek, samotność, aż w końcu akceptację i nadzieję na przyszłość. Na pewno i Wy mieliście kiedyś taki ogród, prawda? To ważne, by nauczyć nasze dzieci, że zmiany i straty są częścią życia. I że po mroku przychodzi światło. Widziałam kiedyś cytat, który idealnie pasuje do tej książki: „Czasem, gdy jesteś w ciemnym miejscu, myślisz, że jesteś pogrzebany. Ale tak naprawdę zostałeś zasadzony”. Piękną treść dopełniają klimatyczne, akwarelowe ilustracje autorki. Warto znać takie głębokie, wartościowe pozycje. Otwierają głowę i serce. Gorąco ją Wam polecam.

Posiadanie własnego miejsca we wszechświecie nadaje naszemu życiu wartość i sens. Czujemy, że gdzieś przynależymy. Otaczamy się ludźmi, którzy sprawiają, że nasze życie staje się wyjątkowe. Budujemy fortecę, nazwaną domem. Uczymy się zdobywania i posiadania. Przychodza jednak zmiany. Trwamy w wiecznym cyklu życia. Na uwagę dziś zasługuje wyjątkowa premiera @studiokoloru .Podyktowana sercem, z delikatnością i wrażliwością artysty- prowadzi przez trudny temat straty, zmiany i pustki. Poznaj "Miałam kiedyś ogród " @katarzyna_samosiej . Nie jest to pierwsza książka w refleksyjnym stylu przy minimaliźmie treści z jaką miałam do czynienia. Wzniosły nastrój, poetycki ton. Krótkie myśli. Takie, które wciąż jeszcze brzmią w głowie echem dlugo po odłożeniu na półkę. Miejsce, które odkrywamy wydaje się niesamowicie bezpieczne. Znamy je, wiemy czego się spodziewać. W przypadku bohatera, który gra tutaj główne skrzypce- to miejsce pełne życia, uroku, które działa na nas krzepiąco i kieruje w stronę rozwoju i wdzięczności. Posiadając, tracimy jednak czas. To do mamy ulega mu, niszczeje a czasem niezależnie od niego zwyczajnie to tracimy...💔 Samotność w tej ciemności nie trwa jednak dlugo. Z głuszy docierają głosy innych ludzi. Przestajemy czuć braki a zaczynamy dostrzegać coś, co kiełkuje na zgliszczach. Książka ta to prawdziwa metafora zamknięta w niezwykłej graficznej formie, promująca zrozumienie i akceptację własnych emocji. Rozumiejąc otwieramy oczy i dostrzegamy wiecej. Tworzymy nowy świat, który ma szansę być równie piękny, wartościowy z zachowaniem wspomnień i świadomości tego, na podstawie czego powstał... Jestem zachwycona tą formą! Sztuka szerokopojęta w połączeniu z pochodzącą z serca potrzebą lepszego świata, wypełnienia pustki i nadziei to coś, co warte jest odkrycia. I zapamiętania.🤍