Miasto Burz

Po przeczytaniu „Osady” wiedziałam, że polubiliśmy się na dłużej. I rzeczywiście książki Michała Śmielaka mnie nie zawodzą. I powoli zjawiska pogodowe zaczynają mi się kojarzyć z jego powieściami. Teraz burza też. Sandomierz, spokojne, urokliwe miasteczko… Pod tą uroczą powierzchnią kryje się mrok, a burza wydobywa go na powierzchnię. Nad miasto nadciąga nawałnica. Błyskawice przecinają niebo. Na wzgórzu fotograf przygotowuje się do zrobienia najlepszego zdjęcia w swojej karierze. Niestety, zanim naciśnie migawkę, zginie… Jego śmierć ujawnia mroczne sekrety. A to dopiero początek góry lodowej, bo w tym samym czasie giną inni. Bruno Kowalski i policjanci mają pełne ręce roboty… Autor znakomicie łączy wątki: współczesny i historyczny. Jak się okazuje wydarzenia z 1986 roku, w końcówki PRL-u mają wpływ na dzisiejsze wydarzenia. Zanurzamy się w świat dzisiaj nam już nieznany: przekształceń gospodarczych i politycznych, handlu sztuką. Jednymi z tematów są w czasach przełomów „czystość duchownych” i układy dawnych służb bezpieczeństwa, których przedstawiciele opanowują urzędy, prywatne przedsiębiorstwa, rządzą. Wszystko powolutku się ze sobą splata, a zbrodnia nie pozostanie bezkarna nawet po 40 latach. Michał Śmielak pisze tak sugestywnie, że czujemy się, jakbyśmy byli w samym środku akcji, schodzili do piwnicy, zaglądali do arcybiskupa, widzieli zbliżające się ciężkie i ciemne chmury zwiastujące burze, która wszystko zmieni. Atmosfera książki z każdą stroną staje się napięta, duszna, pełna niepokoju, powietrze nieruchomieje, dokładnie tak jak przed wielką burzą. Powieść ma w sobie wszystko to, co sprawia, że chce się ją czytać: wielką miłość i wielką nienawiść, zbrodnię, skarby zakopane w ziemi, tajemnice ludzi, także tych, którzy prowadzą podwójne życie. Wszystko w niej znajdziecie i nie będziecie mogli się oderwać.

Sandomierz torpedowany sezonowymi burzami. W takich okolicznościach miasto położone na siedmiu wzgórzach staje się świadkiem niepokojących wydarzeń. Utalentowany fotograf ginie od rażenia piorunem. Gdzieś obok w skutek porachunków rodzinnych szwagier zabija szwagra. Tutaj do akcji wkracza niezastąpiony i mocno nietypowy duet śledczych. Policjant Bruno Kowalski i lokalny historyk Krzysztof Szorca. Obaj łącza siły, jednocześnie prowadzać swoje małe mini śledztwa, które finalnie doprowadzą ich do tajemniczej sprawy z połowy lat 80-tych. „Miasto burz” to kontynuacja genialnego kryminału „Miasto mgieł”. Autor po raz kolejny serwuje nam kunsztownie zmontowaną intrygę kryminalną, przy której (gwarantuję) będzie się trzeba trochę nagłowić. Historia prowadzona w dwóch perspektywach czasowych daje początkowo efekt lekkiego zagmatwania, ale naprawdę warto przebić się przez gąszcz wielu występujących tu wątków aby poznać szczegóły misternie utkanej historii. Tak jak w pierwsze części zabieg z mgłą, cichym bohaterem książki, dał efekt tajemniczości Sandomierza, tak tutaj torpedujące miasto burze dają wrażenie mroku panującego nad miastem. Mroku skrywającego tajemnicę, która nie miała ujrzeć światła dziennego. I powiem Wam lubię burzę, a jeszcze bardziej pierwsze chwile po… Michał Śmielak wyrasta w moich oczach na wybitnego twórcę mrocznych kryminałów, a jednocześnie wyjątkowego ambasadora świętokrzyskiego Sandomierza (zaraz obok Ojca Mateusza 😊) Polecam serdecznie

„Miasto burz” to książka dla każdego kto lubi dobre kryminały. Jest to drugi tom serii o Komisarzu Bruno Kowalskim. O komisarzu, który jak nikt umie wyciągać wnioski i nie odpuści dopóki nie rozwiąże zagadki. Nad Sandomierzem gromadzą się chmury, które są zwiastunem nie tylko burzy, ale również niespokojnych czasów w mieście. W skutek uderzenia pioruna ginie znany fotograf, a wkrótce po jego śmierci dochodzi do ujawnienia jego naj największej tajemnicy. W tym samym czasie anonimowa dziewczyna informuje policję, że doszło do m0rderstwa. Sprawą zajmuje się Bruno Kowalski i Jacek Kwarta. W trakcie śledztwa policjanci odkrywają fakty powiązane z wydarzeniami z przeszłości. Co wspólnego ma śledztwo prowadzone przez Mariana Bieleckiego w 1986 roku z obecnymi wydarzeniami? Przekonacie się sami. To co od samego początku zwróciło moją uwagę to styl i śmiałe spostrzeżenia o Polakach autora. Sprawiło to, że czułam się bardzo zaintrygowana nie tylko opisanymi wydarzeniami, ale również tym co jeszcze autor doda od siebie. Książkę czytało mi się bardzo szybko i przyjemnie, a wszystko to dzięki dość dynamicznej akcji. Uwielbiam również być przenoszona w czasie. I tutaj autor zabrał mnie do PRL-u gdzie byłam świadkiem wydarzeń, które są powiązane z obecnymi. „Miasto burz” to kryminał, który wciąga od początku. Posiada świetnie wykreowanych bohaterów, odpowiednie tempo akcji i zwroty akcji. Wszystko to sprawia, że jest on idealną książką na wiosenne wieczory. Polecam!

Z ogormną chęcią sięgnęłam po „Miasto burz” Michała Śmielaka - kontynuację dobrze przyjętego „Miasta mgieł” i kolejny dowód na to, że autor wie, jak spleść historię tak, by poruszała emocje, rozbudzała ciekawość i nie pozwalała na oderwanie się od książki aż do ostatniej strony. I już teraz zaznaczę kochacie kryminały, które nie tylko trzymają w napięciu, ale również głęboko zanurzają nas w przeszłości, w lokalnym kolorycie i skomplikowanych ludzkich losach - jesteście we właściwym miejscu, a ta książka jest dla Was. Mroczne chmury gromadzą się nad Sandomierzem - nie tylko te atmosferyczne. Ginie znany fotograf. Z pozoru to tylko tragiczny przypadek, uderzenie pioruna. Ale przecież wiemy, że u Śmielaka nic nie jest przypadkowe. Każda śmierć to tylko wierzchołek góry lodowej. To, co zaczyna się jak klasyczny kryminał, bardzo szybko przeistacza się w pełnokrwisty thriller z historią w tle. I to historią, która pachnie PRL-em, przesłuchaniami, dymem papierosowym i tajemnicami, które miały nigdy nie ujrzeć światła dziennego. Komisarz Bruno Kowalski znów musi zderzyć się z przeszłością - nie tylko tą policyjną, ale i osobistą. Partneruje mu Krzysztof Szorca, którego znamy z innych ksiązek autora. Uwielbiam tę postać - niby niepozorny historyk, a potrafi odnaleźć się w samym centrum najbardziej zagmatwanej intrygi. Ich duet działa znakomicie - balans między doświadczeniem a ciekawością, twardym dochodzeniem a miękkim wejściem w kontekst historyczny. Jednym z największych atutów tej powieści jest właśnie dwutorowa narracja. Wydarzenia współczesne przeplatają się z tymi z 1986 roku - rokiem, który wciąż pulsuje pod powierzchnią sandomierskich uliczek. Poznajemy porucznika Bieleckiego i świat, który już nie istnieje, ale którego duch nadal unosi się w powietrzu. Dzięki temu mamy poczucie, że nie tylko rozwiązujemy sprawę kryminalną, ale też odkrywamy warstwę po warstwie tajemnice samego miasta. A Sandomierz… ach, Sandomierz jest tu niemal bohaterem - z duszą, historią i cieniem, który rzuca na wszystko, co dzieje się w książce. Śmielak znakomicie operuje rytmem - wie, kiedy przyspieszyć, kiedy zatrzymać się przy emocjach bohaterów, a kiedy pozwolić historii oddychać. Jego styl jest lekki, ale niebanalny. To nie tylko szybka akcja – to także refleksja nad winą, karą i tym, jak wiele zła może przetrwać pod powierzchnią codzienności. I choć momentami miałam wrażenie, że współczesna linia fabularna mogłaby być mocniej zaakcentowana, to jednak całość tworzy spójną, wciągającą konstrukcję. Nie zabrakło też typowego dla autora smaczku - nawiązania do postaci z książek Macieja Siembiedy, które wzbudziło mój entuzjazm. Takie drobiazgi sprawiają, że czuję, iż Śmielak pisze nie tylko z głowy, ale i z serca - jako czytelnik, który wie, jak sprawić przyjemność innym czytelnikom. „Miasto burz” to książka, która nie tylko trzyma w napięciu, ale też pokazuje, jak silne mogą być więzy między przeszłością a teraźniejszością. To opowieść o tym, że niektóre tajemnice nigdy nie powinny wyjść na światło dzienne… ale kiedy już się to stanie, nic nie będzie takie samo. Czy warto przeczytać? Dla mnie - zdecydowanie tak. A jeśli nie znacie jeszcze poprzedniej części, zacznijcie od „Miasta mgieł”, żeby w pełni docenić rozwój postaci i klimat tej serii. A ja? Czekam na kolejną burzę. Bo Śmielak ewidentnie ma jeszcze wiele do opowiedzenia.