Mieszko. W ogniu pomsty

Czwarty tom cyklu o Mieszku to historia, która jest przesycona gniewem, bólem i potrzebą odwetu. Po powrocie do księstwa bohater nie może liczyć na upragniony spokój – zamiast tego ponownie wyrusza na krwawy szlak, by rozprawić się z buntownikami i umocnić władzę Piastów. Jednak świat, w którym przyszło mu rządzić, nie zna ciszy ani wytchnienia. Dawni wrogowie wciąż istnieją, a jeśli zostaną zgładzeni, na ich miejsce pojawiają się nowi. Autor kreśli opowieść pełną napięcia, politycznych intryg i brutalnych starć. Wojna z buntownikami staje się nie tylko walką o władzę, lecz także próbą charakteru samego Mieszka. Zemsta, która miała być środkiem do osiągnięcia celu, powoli zaczyna dominować nad wszystkim innym. Doskonale oddaje to jeden z cytatów z książki: „Pomsta siłą, pomsta przeznaczeniem. Zapomnieć? To jak walczyć z cieniem. Rzecz nieunikniona, konieczna, nagląca. Rzecz, potrzeba prym w życiu wiodąca…” W powieści nie brakuje także refleksji nad mechanizmami władzy i buntów. Daniel Komorowski pokazuje, że rebelie nie rodzą się same z siebie – potrzebują ludzi gotowych chwycić za broń. „(…) władcy nie uczą się na błędach (…) Jednak bunty nie mają prawa bytu bez jednego czynnika, mianowicie właśnie wojowników. Jeśli więc ich skutecznie zniechęcić (…) być może kolejny bunt zostanie zduszony w zarodku.” „Mieszko. W ogniu pomsty” to dynamiczna fabularyzowana powieść historyczna, w której wydarzenia toczą się szybko, a napięcie nie opada niemal do ostatniej strony. Autor umiejętnie łączy sceny bitewne z polityczną grą i emocjonalnymi dylematami bohaterów. Dodatkowo pojawiające się niespodziewane sojusze oraz ukryte intencje bliskich Mieszkowi osób sprawiają, że historia wciąga jak bagno. To opowieść o władzy, ambicji i zemście, która potrafi zniszczyć nie tylko wrogów, ale i tych, którzy po nią sięgają. Czwarty tom cyklu pokazuje, jak cienka granica dzieli walkę o porządek od chaosu, a pragnienie odwetu może rozpalić ogień, którego nie sposób łatwo ugasić. Polecam Wam całą serię o Mieszku – nie czytałam nic lepszego z tego gatunku! Cytat: „Pomsta siłą, pomsta przeznaczeniem. Zapomnieć? To jak walczyć z cieniem. Rzecz nieunikniona, konieczna, nagląca. Rzecz, potrzeba prym w życiu wiodąca…” „(…) wła­dy­cy nie uczą się na błę­dach i idąc wzo­rem Stro­go­mi­ra, dalej się bun­tu­ją, ska­zu­jąc wielu ludzi na śmierć. Jed­nak bunty nie mają prawa bytu bez jed­ne­go czyn­ni­ka, mia­no­wi­cie bez wła­śnie wo­jow­ni­ków. Jeśli więc ich sku­tecz­nie znie­chę­cić, to w ob­li­czu ko­lej­nych prób wy­po­wie­dze­nia po­słu­szeń­stwa Pia­stom, za­sta­no­wią się nad wy­peł­nie­niem roz­ka­zów swych żu­pa­nów i być może ko­lej­ny bunt zo­sta­nie zdu­szo­ny w za­rod­ku.”