Milczące dziewczyny

Jak wiele jest w stanie znieść jedna osoba? Czy traumy dadzą się uciszszyć? A może wypłyną niczym lawa i okażą się nie do zatrzymania? Renata, Justyna i Agnieszka- trzy młode kobiety, które niegdyś chodziły do jednej podstawówki, choć nigdy nie były blisko a ich codzienność nie mogła różnic się bardziej- jednak , wbrew pozorom łączy tajemnica, która scala bardziej niż krew , bardziej niż przyjaźń. Podczas , gdy dwie pierwsze dziewczyny padły ofiarami pedofila- Edmunda Molendy, zamożnego właściciela hotelu, który ma swój typ dziewczynki- wybiera te biedniejsze pochodzące z rozbitych rodzin, które mógł bezkarnie zastraszać. Teraz w niewielkim podolsztyńskim miasteczku dochodzi do zaginięcia młodej turystki z Lublina. Czy to kolejna ofiara zwyrodnialca? A może zaatakował ktoś inny? Wieść o zaginięciu dziewczyny trafia również do naszych bohaterek. Staje się również impulsem do działania i do ułożenia sobie życia na nowo. Justyna stroni od ludzi , szczególnie zaś od mężczyzn kojarzących się wyłącznie z potworem odbierającym dziecięcą niewinność. Agnieszka prawdę o człowieku kochanym bezwarunkowo odkryła w wieku piętnastu lat, kiedy ten chwalił się swoimi zdobyczami przed kolegami. Od tej pory pilnowała ojca znacznie wnikliwiej a gdy mężczyzna po latach upatrzył sobie kolejny cel wiedziała, że nie może milczeć. Renata z kolei wychowuje trzynastoletnią Maję i jest w związku z przemocowym partnerem-Mariuszem. Jak daleko posunie się matka pragnąca jedynie bezpieczeństwa dziecka? Czy skrywana przez lata prawda ujrzy światło dzienne? A może do głosu dojdzie zemsta? Czy kobietom uda się pokonać demony przeszłości i odnaleźć szczęście? To była trudną a jednocześnie bardzo wciągająca historia. Jej brutalność i głębia poruszają najczulsze instynkty. Autorka podjęła bardzo trudny i bolesny temat ukazując trudności z jakimi mierzą się osoby doświadczające przemocy seksualnej, a także wpływu takich przeżyć na psychikę dorosłych już kobiet. Od tej opowieści nie sposób się oderwać- od początku aż do zaskakakującego , a nawet szokującego końca. Serdecznie polecam 🖤💚

„Milczące dziewczyny” autorstwa Soni Rosy to mroczny, poruszający thriller psychologiczny, który nie boi się dotykać trudnych, bolesnych tematów. Autorka kreśli opowieść pełną emocji, traumy i zemsty, przedstawiając historię kobiet, które po latach milczenia decydują się na odważny krok – powiedzenie prawdy i wymierzenie sprawiedliwości na własnych warunkach. Fabuła skupia się na trzech bohaterkach: Justynie i Renacie – kobietach, które w dzieciństwie padły ofiarą miejscowego hotelarza Edmunda Molendy, oraz Agnieszce – jego córce, która przez lata musiała żyć ze świadomością, kim jest jej ojciec. Kiedy w mazurskim miasteczku dochodzi do zaginięcia młodej dziewczyny, stare rany się otwierają, a kobiety postanawiają działać. Największą siłą tej powieści jest psychologiczne pogłębienie postaci. Sonia Rosa z wyczuciem oddaje emocjonalne zniszczenie ofiar przemocy seksualnej, ich poczucie winy, gniew, strach, ale też determinację, by nie pozwolić oprawcy na kolejne zbrodnie. Szczególnie interesującą postacią jest Agnieszka – córka potwora, która staje przed trudnym wyborem: czy jest w stanie zabić własnego ojca, by powstrzymać jego dalsze działania? Autorka buduje napięcie powoli, ale konsekwentnie, a historia wciąga od pierwszych stron. Rosa umiejętnie operuje surowym, ale jednocześnie emocjonalnym językiem, sprawiając, że czytelnik odczuwa ciężar tragedii bohaterów niemal na własnej skórze. „Milczące dziewczyny” to książka brutalna, prawdziwa i bolesna, ale przede wszystkim ważna. To nie tylko thriller o zemście, ale też historia o sile kobiet, które mimo traumy decydują się odzyskać swoje życie. Polecam tę powieść wszystkim, którzy cenią literaturę poruszającą trudne tematy, a jednocześnie nie boją się emocjonalnych i moralnych dylematów.

,,Nazwałam nas milczącymi dziewczynami. Milczałyśmy przecież tyle lat..." Uwielbiam czytać książki od których nie mogę się oderwać. Ta dosłownie pochłonęła mnie bez reszty. Napisana została z perspektywy różnych postaci, które jednak poniekąd łączył jeden człowiek, a raczej potwór, który zniszczył ich dziecięce życie. Początkiem czytamy o mężczyźnie, który napadł niewinną kobietę i odebrał jej życie. Następnie wchodzimy w wydarzenia różnych kobiet, które nie są w swoim życiu szczęśliwe. Losy Renaty przeżywałam najbardziej, gdyż wychowywała córkę swojego oprawcy i na domiar złego mieszkała u innego kata. Pomiatał nią na wszystkie strony, obrażał, wykorzystywał, bił i ogólnie miał za nic. Znosiła wszystko do pewnego momentu. Do czasu aż podniósł rękę i na jej trzynastoletnią córkę. U innej kobiety było bardzo źle, ale od innej strony. Żyła ze świadomością, że wie kim jest jej ojciec, że lubi małe dziewczynki... Bohaterkami są również inne osoby, które jakby doprowadzone do ostateczności, będą chciały wymierzyć własną sprawiedliwość. Tylko czy to takie proste? Czyżby śmierć mogła przejść niezauważona? Już wam mówię, że to mega dobry thriller psychologiczny, gdzie akcja skupia się na postępowaniu głównych postaci, a nie rozwiązywaniu zagadki kryminalnej. Sprawy policyjne będą lekko pobieżne. Emocje postaci przechodzą na czytelnika, który sam się zastanawia, czy postąpiłby inaczej? Czy dałby radę tak funkcjonować? Mamy tu dużo dialogów, spory druk oraz problematykę korzystania z ciała bez pozwolenia. Autorka pokazała, że niektóre kobiety po przekroczeniu ostatecznej granicy są zdolne do wszystkiego. Nie ocenia tutaj nikogo, tylko ukazuje klika problemów pod różnymi kontami. Bardzo mocno ją przeżyłam, bo pokazała też miłość matki do dziecka, pijaństwo, oraz to, że człowiek nie powinien się przejmować oceną innych. Nikt nie zna naszych historii, więc nie mają prawa nas oceniać. Jeśli jednak to robią, to świadczy to tylko o nich, nie o nas. Niesamowita i brutalnie szczera. Bardzo ją polecam!