Miłość spod ziemi

"Miłość spod ziemi" autorstwa Stacha Szulista to książka, która zabiera czytelnika w emocjonalną podróż przez zawirowania międzyludzkich relacji, osadzone w nietypowym kontekście. Autor zręcznie łączy wątki miłosne z elementami kryminału i obyczajówki, co sprawia, że powieść staje się intrygującą mieszanką gatunków. Fabuła koncentruje się na postaci głównej bohaterki, która walcząc o życie swoje i ukochanego wplątuje się w sieć niebezpiecznych zdarzeń. Stach Szulist świetnie buduje napięcie, wprowadzając czytelnika w świat mrocznych sekretów i niespodziewanych zwrotów akcji. Jego styl pisania jest przystępny, a jednocześnie pełen plastycznych opisów, które ułatwiają wyobrażenie sobie przedstawianych miejsc i sytuacji. Jednym z najmocniejszych punktów książki jest głęboka analiza uczuć i relacji między bohaterami. Autor nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak zdrada, zaufanie czy utrata. Dzięki temu postacie stają się bardziej autentyczne, a ich dylematy bliskie czytelnikowi. "Miłość spod ziemi" to książka, która zmusza do refleksji nad naturą miłości i jej wpływem na nasze życie. Stach Szulist z sukcesem łączy różne wątki, tworząc spójną i angażującą narrację. Dla fanów literatury, w której emocje grają pierwsze skrzypce jest to lektura obowiązkowa. Czytajcie! Polecam! BRUNETTE BOOKS

,,Jak nie dasz żołądkowi, to za parę lat będziesz musiała dać lekarzowi." Powiem wam, że ja tu widzę komedię kryminalno-mafijną z nutką nostalgii. Gdziekolwiek nowy rozdział by nas nie zaprowadził i do kogo, to wszędzie były osoby mądre i średnio pojęte, co to zrobić wszystko potrafili, tylko wykonać poleceń już nie bardzo:-) Czy to w towarzystwie zbirów między szefem a pracownikiem, czy to w domu wielopokoleniowym z nowym członkiem w dziwnych okoliczności zatrzymanym, czy nawet w policji, gdzie to wykształcenie jest, ale doszukiwania się sarkazmów nikt nikogo nie nauczył. No i wszechwiedząca i mądra prababcia, która czasem potrafiła się resetować, dodawała tutaj świetnego humoru:-) Tekst napisany niecodziennym stylem, takim jaki ma moja babcia, gdzie by nie powiedzieć do nikogo na ty, omija to słowo wstawiając rodzaj nijaki. W ten sposób i kultura jest i nikt z postaci obrażony być nie może:-) Zadziwiające było to, jak w niektórych przypadkach osoba pozwalająca na rządzenie sobą, dla świętego spokoju, okazywała się być przywódcza w sytuacjach w których wcześniejszej to nią popychano. Każda ta postać zbudowała sobie taką tamę dla świata, gdzie każdy w ich otoczeniu miał inne prawa co do spoufalania się. Autor przemyślał tu każdą rzecz i sytuację, by nawet spacer z psem wydawał się prawdziwy, nie ukartowany. Zresztą wchodząc w określony rozdział, widzimy konkretne wydarzenia innych osób u których również coś się dzieje. Te wszystkie przekomarzania były bardzo prawdziwe, określające przedział wiekowy powyżej pięćdziesiątego roku życia. Wiem to, bo tak zachowywała się moja babcia, a później mama, nawet ciocia, więc jest gdzieś pomiędzy tym humorem jakaś ciepłota, jakby pokoleniowa odskocznia kojarząca się z własną rodziną. Dla mnie było to po prostu urocze:-) Dosyć ciekawą postacią była tutaj Nina, mama Glorii. Nawet poznając ,,wroga" potrafiła zachować się rozważnie ale i momentami nierozważnie, a tylko dlatego, że zapragnęła ochronić nieznajomego. Od jakiegoś czasu była sama, więc jej kobieca natura zdawała się krzyczeć, a rozum podpowiadał, że tak być nie może. Miała takie momenty, że patrzyła na niego inaczej, później nachodziły wątpliwości odnośnie tych, co go żywcem zakopali, czy nie powrócą i co wtedy się stanie. Choć sam mężczyzna również zbyt mocno nie spieszył się do domu. Niby o tym mówił, ale ciało pozostawało na miejscu:-) Oczywiście Nina będzie chciała mu pomóc i tego, co się dowie później zadziwi ją jeszcze bardziej:-) Wiecie co mi się tutaj podobało? To, że postacie choć się do tego nie przyznają, to jednak wszyscy uwielbiają plotki:-) Niby nic, słowo do słowa, hasło miłość i już ten drugi jazgocze jak szalony, aż uważać musi, by mu szczęka nadążyła za ruchem wymawianych słów:-) Kolejną rzeczą były klejnoty, które każdy chciał posiadać i to bez względu na to jakim kosztem. I im bardziej chcą być bezpieczni, tym ciekawość prowadzi ich w głębsze odmęty niebezpieczeństwa, a wszelkie ostrzeżenia rozumu zagłuszają jak małe dziecko. I to mi się też podobało, bo nie pozwalali aby strach i szaleńcze złe myśli przejmowały nad nimi kontrolę. Ucinali już pierwszy sygnał ostrzegawczy zapewniając siebie, że sobie poradzą i koniec! Też bym chciała tak potrafić:-) Wiecie co? W tej książce wystąpił tak wielki mix postaci, wydarzeń, żartów i mądrości, że śmiem zapewnić was, że jego styl jest unikatem. Nie można go porównać do żadnego z pisarzy. Trochę tu pana Rogozińskiego, trochę pani Góralskiej, trochę Stelara i Jacka Ostrowskiego. Postacie same o sobie opowiadają w formie skargi, choć najlepiej im wychodzi rozmawianie o reszcie:-) Czasami znają swoje ograniczenia, ale wolą poddać się fantazji i przez to dochodzą tam, gdzie chcieli. Niekiedy używają pospolitego słownictwa, ale w takich momentach, że jest nawet wskazane, jak za dobrych starych czasów. Nie znajdziecie tu nudy, bo gdziekolwiek się ktokolwiek uda, tam zawsze coś się dzieje, ktoś na kogoś donosi i wszystko ma związek z mężczyzną, który już dawno nie powinien oddychać. Czyżby bowiem wymyślone słowa innych o rzekomej miłości miały z tym jakiś związek? Miłość, mafia, humor i święta. Wymarzona lektura zwłaszcza na ten czas:-)

Nina to dojrzała kobieta po przejściach. Na co dzień prowadzi piekarnię i mieszka z matką, którą się opiekuje, a która bywa zgryźliwa. Do tego jest matką studentki. Wydawałoby się, że jej monotonne życie będzie takim już zawsze. Nic bardziej mylnego. Zmiana trasy podczas biegania powoduje prawdziwe rewolucje w jej życiu. Takie w które aż ciężko uwierzyć. Od tej pory jej życie zaczyna być szalone i emocjonujące. Przyznam, że na początku ciężko było mi się wbić w historię. Wynikało to z tego, że autor pisze prozą, a ja najzwyczajniej w świecie odzwyczaiłam się od takiego stylu. Po skupieniu się i przyzwyczajeniu do prozy i dużej ilości opisów wciągnęłam się bardzo. Historia jest zupełnie inna niż się spodziewałam po opisie. Bardzo przyjemna odmiana i powiew świeżości. Nie codziennie można przeczytać kryminał z elementami romansu gdzie mafia to nie mega przystojni, inteligentni i silni mężczyźni, tylko straszne fajtłapy i gamonie. W pewnych momentach ich poczynania były śmieszne 😅 Tego to się nie spodziewałam. Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani. Nina mimo doświadczenia życiowego i narastających problemów i tajemnic jest silną i zdeterminowaną kobietą. Łatwo jej się nie można pozbyć. Ugur natomiast długo był dla mnie zagadką i miałam mieszane uczucia. Ostatecznie dał się polubić. W historii mamy mnóstwo tajemnic, niejasności i przeciwności losu. Całe to napięcie jest budowane po woli. Oprócz tego mamy romans z dużą ilością uczuć. A wszystko przeplatane czarnym humorem. Ja bardzo lubię takie połączenia dlatego tym bardziej podobała mi się ta historia. Nie da się nudzić.