Mistrzyni szkła

„Mistrzyni szkła" Tracy Chevalier Nie sądziłam, że dam się porwać takiej książce. A jednak. „Mistrzyni szkła” to jakby "czasospowalniacz", który mimo normalnie toczącej się historii "na lądzie" spowolnił czas w Wenecji i okolicznych wyspach. Ukazał mi losy rodziny Rosso - szklarzy z wyspy szkła, Murano, ze szczególnym wskazaniem na Orsolę, jedną z córek mistrza szklarskiego. I co ciekawe, nie była to zwyczajna saga rodzinna, choć na taką z pozoru wyglądała. Autorka bowiem zastosowała ciekawy zabieg z czasem: Orsola się nie starzeje w normalny sposób, więc mogłam śledzić jej losy (i losy Wenecji) na przestrzeni pięciu wieków, aż po współczesność. Przeniosłam się więc do XV-wiecznej Wenecji, do domu Orsoli, która (po tragicznej śmierci ojca) mimo zakazów i ograniczeń zaczyna uczyć się wytwarzania szklanych koralików. Ktoś musi zapracować na rodzinę, rosnące długi, ale dzięki temu chce też spełnić marzenie, które jako kobieta powinna porzucić. Na szczęście jest wytrwała. To, co mnie absolutnie zachwyciło, to sposób, w jaki autorka prowadzi czas. Orsola nie starzeje się normalnie. Nie przemija, nie znika z kart historii. Przemierza przez wieki, trwa jak duch, przy swoich koralikach, swojej rodzinie, wyspie Murano, Wenecji. Dzięki temu zabiegowi mogłam śledzić nie tylko historię jednego życia, ale całego rodu, miasta i epoki. Murano się zmienia, Wenecja się rozpada i odradza, nadciągają zarazy, Napoleon, wojny, turyści, powodzie, a potem czas współczesny. A Orsola ciągle tam jest. Obserwuje. Czasem działa. Czasem tylko czuwa. Czy było coś, co mi "zgrzytało"? Mam dwie uwagi. Pojawia się w treści dużo "wtrąceń" po włosku czy wenecku, ale brakowało mi tłumaczeń w przypisach na każdej stronie. Owszem, jest słowniczek na końcu książki, ale ciężko było mi za każdym razem zaglądać na koniec książki. Wytrącało mnie to z rytmu. Poza tym zakończenie przyszło trochę za szybko. Przez tyle stron uczyłam się oddychać tym leniwym rytmem Wenecji, że miałam ochotę na jeszcze jeden rozdział, może dwa. Chciałam z Orsolą pożegnać się powoli, jak z przyjaciółką, której nie widziało się pięć wieków. Na pewno jest to powieść niebanalna, która balansuje na granicy realizmu magicznego, historycznej sagi i osobistego dramatu. I to mnie zachwyciło. Jeśli szukacie książki, która pozwoli Wam przenieść się w czasie, poczuć zapach szkła i ciepło pieca, usłyszeć stuk koralików na dłoni to sięgnijcie po „Mistrzynię szkła”. Bo nie tylko Wenecja okazuje się być wieczna.

„Mistrzyni szkła” autorstwa Tracy Chevalier to poruszająca i wielowarstwowa opowieść, która przenosi czytelnika w czasie i przestrzeni – od renesansowej Wenecji po współczesność – śledząc losy kobiet z rodu Rosso, mistrzyń szklarskiego rzemiosła Główną bohaterką jest Orsola Rosso, najstarsza córka w rodzinie szklarzy z Murano. W czasach, gdy kobietom nie wolno było pracować ze szkłem, Orsola potajemnie uczy się fachu po śmierci ojca, wykazując niezwykłe zdolności i determinację. Jej historia to opowieść o pasji, sile i walce z ograniczeniami społecznymi, których nie brakowało w tamtych czasach. Narracja Chevalier jest pełna detali, oddających atmosferę Wenecji i warsztatów szklarskich. Autorka z czułością i precyzją tworzy świat, w którym porusza się główna bohaerka. Barwne i malownicze przedstawienie Wenecji w powieści sprawiło, że mimo iż nie znam tego miejsca z prawdziwego życia, to już je pokochałam! W tle osobistych losów Orsoli i jej potomkiń przewijają się ważne wydarzenia historyczne – plagi, wojny, upadki i triumfy Wenecji. Jednak to kobiety z rodziny Rosso wysuwają się na pierwszy plan opowieści, dając siłę, która jest motorem napędowym całej opowieści. „Mistrzyni szkła” to lektura dla tych, którzy cenią sobie literaturę pełną emocji, historii i silnych kobiecych postaci. Książka nie tylko opowiada o sztuce szklarskiej, ale przede wszystkim o determinacji, pasji i sile kobiet, które mimo przeciwności losu potrafią tworzyć coś pięknego i trwałego.