Młoda wdowa

Powiem wam, że początkowo cała opowieść wydawała się być niepozorna. Dwie młode wdowy i spotkanie zaplanowane jedynie przez wszechświat. Obie równo zdruzgotane, załamane i cierpiące po stracie swoich połówek. Obserwując rozgrywające się sceny od jednej strony, od razu zauważamy, że druga kobieta nie jest do końca szczera. Ona była taką błyskawicą, która kiedy pojawiała się w życiu Dominiki, to rozsiewała wokół siebie strach, gęstą atmosferę i kłamliwą chmurę. To co mówiła bądź robiła było zmienne niczym gotujące się warzywa w zupie, gdzie raz jedno wypływa, później inne i tak w kółko. Wiele spraw z tego co mówiła nie pokrywało się z resztą, ale można było zegnać to na krab przechodzącej żałoby. Jej nastroje przypominały mi staw pełen żab, które podskakiwały jak na zawołanie zmieniając płacz w radość, zamyślenie w uśmiech i ból na zmianę z radością chwili. Im bardziej i dłużej historię drążyła Dominika, tym częściej był poruszany temat Marty. Jedynie przyjaciółka Dominiki od początku kazała jej mieć oko na nową towarzyszkę, gdyż węszyła spisek, tylko bez pewności jak wielkiego kalibru mógł być. Człowiek jest jednostką, której nie można przewidzieć, gdyż tylko on sam wie co naprawdę czuje. Czasami pokazuje się z innych stron, gdyż ma ku temu powód, ale to też nie oznacza, że musi się ze wszystkiego tłumaczyć. Tak naprawdę co działo się w domu Marty dowiemy się w końcowej fazie historii i tak, będziemy tym zaskoczeni. Autorka podzieliła książkę na pół. W jednej części trwa dziwny splot początkowych wydarzeń do czasu kłótni pomiędzy kobietami, a druga część wyjaśnia życie tej drugiej, abyśmy zrozumieli to kim była i kim się stała. Gra psychologiczna jest tu na wysokim poziomie i sugeruje ona nie ocenianie nikogo po pozorach. Tak jak biedny może się czuć człowiek bogaty, tak samotnym można być mając wielką rodzinę. Szczerze ją polecam, bo całość pokazała, że są tu ukryte przesłania i mądrości. Czyta się ją szybko, bo ma większy druk, rozdziały są krótkie i wciąga bez reszty, gdyż od początku do końca jesteśmy utrzymywani w napięciu. Czujemy opisami, że coś tu nie gra, tylko trudno się domyślić jaki wybór końca wybrała autorka. To wszystko ukazuje ją jako lekturę idealną:-) Dlatego bardzo ją polecam:-)

Thriller psychologiczny musi odznaczać się dla mnie manipulacją nie tylko w fabule między bohaterami, ale też manipulowaniem czytelnika przez autora. Tak zwane wpuszczanie w maliny z możliwością szukania drugiego dna. Wtedy czuję, że to, co czytam, da mi pełną satysfakcję. Do moich rąk trafiła ostatnio książka Soni Rosy ,,Młoda wdowa", która właśnie taka dokładnie jest. Tutaj nie ma pewniaków, tutaj są podejrzenia, dochodzenie do prawdy, w ostateczności szok i niedowierzanie spowodowane właśnie tą manipulacją czytelnika, którą autorka zastosowała tu doskonale. Poznajemy dwie kobiety, wdowy, które stają się głównymi bohaterkami całej tej historii. Rodzi się między nimi nić porozumienia, może nawet zalążek przyjaźni. Wydawałoby się, że są dla siebie wsparciem w tym trudnym okresie żałoby, ale czy na pewno jedna z nich jest szczera? Jakie tajemnice skrywa? Oprócz tych bohaterek mamy postacie poboczne, które mrocznie uzupełniają tę fabułę. W tych wszystkich zawiłościach nie pogubimy się ani trochę, gdyż autorka podzieliła książkę na części. Po kolei poznajemy losy bohaterów, ich przemyślenia i kolejne elementy, które nie zawsze wskakują od razu na miejsce w układance. Sonia Rosa potrafi zaskoczyć czytelnika. Jej pióro jest stanowcze, solidne i wręcz doskonale. Autorka trzyma czytelnika w napięciu, aż do ostatnich stron. Zakończenie zaserwowała nam szokujące, ale tym samym zostawiła nas z takim wielkim WOW. To wielka sztuka stworzyć thriller psychologiczny, który nie ma minusów, a taki właśnie jest ten, który Wam prezentuje. ,,Młoda wdowa" Soni Rosy to pozycja, dla czytelników lubiących mroczne klimaty, konkretne sceny, manipulację, wyrazistych bohaterów, grę pozorów, kłamstwa i czarne charaktery. Muszę również napisać kilka słów o okładce. Kobieta, która widnieje za zasłoną w oknie, dosłownie przemawia do nas, aby poznać tę historię. Z jednej strony jej spojrzenie przeszywa i sprawia, że mamy dreszcze, z drugiej jest tajemnicze i mówi do nas, że nie wszystko tu jest prawdą, wręcz nieprzyzwoicie i mrocznie kusi do poznania tej prawdy. Bardzo polecam

Thriller psychologiczny musi odznaczać się dla mnie manipulacją nie tylko w fabule między bohaterami, ale też manipulowaniem czytelnika przez autora. Tak zwane wpuszczanie w maliny z możliwością szukania drugiego dna. Wtedy czuję, że to, co czytam, da mi pełną satysfakcję. Do moich rąk trafiła ostatnio książka Soni Rosy ,,Młoda wdowa", która właśnie taka dokładnie jest. Tutaj nie ma pewniaków, tutaj są podejrzenia, dochodzenie do prawdy, w ostateczności szok i niedowierzanie spowodowane właśnie tą manipulacją czytelnika, którą autorka zastosowała tu doskonale. Poznajemy dwie kobiety, wdowy, które stają się głównymi bohaterkami całej tej historii. Rodzi się między nimi nić porozumienia, może nawet zalążek przyjaźni. Wydawałoby się, że są dla siebie wsparciem w tym trudnym okresie żałoby, ale czy na pewno jedna z nich jest szczera? Jakie tajemnice skrywa? Oprócz tych bohaterek mamy postacie poboczne, które mrocznie uzupełniają tę fabułę. W tych wszystkich zawiłościach nie pogubimy się ani trochę, gdyż autorka podzieliła książkę na części. Po kolei poznajemy losy bohaterów, ich przemyślenia i kolejne elementy, które nie zawsze wskakują od razu na miejsce w układance. Sonia Rosa potrafi zaskoczyć czytelnika. Jej pióro jest stanowcze, solidne i wręcz doskonale. Autorka trzyma czytelnika w napięciu, aż do ostatnich stron. Zakończenie zaserwowała nam szokujące, ale tym samym zostawiła nas z takim wielkim WOW. To wielka sztuka stworzyć thriller psychologiczny, który nie ma minusów, a taki właśnie jest ten, który Wam prezentuje. ,,Młoda wdowa" Soni Rosy to pozycja, dla czytelników lubiących mroczne klimaty, konkretne sceny, manipulację, wyrazistych bohaterów, grę pozorów, kłamstwa i czarne charaktery. Muszę również napisać kilka słów o okładce. Kobieta, która widnieje za zasłoną w oknie, dosłownie przemawia do nas, aby poznać tę historię. Z jednej strony jej spojrzenie przeszywa i sprawia, że mamy dreszcze, z drugiej jest tajemnicze i mówi do nas, że nie wszystko tu jest prawdą, wręcz nieprzyzwoicie i mrocznie kusi do poznania tej prawdy. Bardzo polecam

„Nie każdy, kto stoi przy trumnie, naprawdę żałuje.” „To, co nas łączy, może też nas zniszczyć.” „Nie pytała, ale ja i tak opowiedziałam. Tak, jak opowiada się koszmary, kiedy nikt już nie słucha.” Żałoba jest ciężka niczym kamień i nie pozwala normalnie oddychać. Mieszkanie, które do tej pory kochałaś, do którego wybierałaś każdy mebel i dekorację teraz wypełniają jedynie pustka I cisza. W szafie nadal wiszą ubrania mężczyzny, którego kochałaś całym sercem, ponieważ nie jesteś w stanie się ich pozbyć. Boisz się nawet uśmiechać, bo wówczas czujesz się tak jakbyś go zdradzała. To właśnie historia Dominiki - młodej kobiety dla której życie napisało chyba najgorszy z możliwych scenariuszy - straciła ukochanego męża, Artura - i nadal nie doszła do siebie. Jej codzienność zmienia się wraz z jednym przypadkowym spotkaniem - Marta wydaje się być niczym zesłany przez niebiosa anioł stróż- nieznajoma wykazuje się ogromną empatią , z zaangażowaniem słucha historii o tragedii Domi i wspiera ją. Niestety, szybko się okazuje, że przyjaciółka nie jest z Dominiką szczera. Unika trudnych, osobistych tematów i denerwuje się pytaniami o męża Bernarda. W pewnym momencie kontakt między dziewczynami urywa się, a gdy młoda wdowa kolejny raz słyszy o byłej powierniczce jest w szoku.. Kim naprawdę jest Marta i jakie są jej motywy? Co ukrywała pod fasadą szczęśliwej eleganckiej mężatki? Pióro Soni Rosy znam już od jakiegoś czasu i pisząc tę recenzję muszę ostrzec potencjalnych nowych czytelników- od powieści autorki nie sposób się oderwać i gdyby nie to,że w ostatnim czasie chorowałam pochłonęłabym ją w jeden dzień. Miała wszystko - duszny , niemal klaustrofobiczny klimat , ciekawą fabułę, złożone postaci , przemoc w różnych formach i retrospekcje. Wszystko razem dosłownie wbija w fotel. Serdecznie polecam 🖤💣

Najnowszy thriller psychologiczny Soni Rosy, „Młoda wdowa”, to w dużej mierze opowieść o zaufaniu, które potrafi sięgnąć po nasze najgłębsze, nawet nieuświadomione potrzeby i zasiać w nich zatrute ziarno. I o tym, jak łatwo pomylić bliskość z manipulacją, współczucie z kontrolą, a siostrzeństwo z obsesją. Ale nie tylko, bo to tylko jedna strona medalu… Dwie kobiety. Dwa groby. I cmentarz, na którym spotykają się przypadkiem. Tak przynajmniej się wydaje. Obie świeżo owdowiałe, obie młode, poranione i zagubione. Wspólnota bólu zbliża je błyskawicznie. Dominika wpuszcza Martę do swojego życia ufnie, niemal naiwnie. Potrzebuje wsparcia. Ale Marta… Marta nie jest tym, kim się wydaje. O, jak pięknie autorka zagrała mi na nosie pierwszą częścią powieści, usypiając moją czujność. Bo choć spodziewałam się, że coś się wydarzy, a Marta, przekraczając kolejne granice, budziła niepokój nie tylko w Dominice, ale i we mnie, to nie byłam przygotowana na takie tąpnięcie. Druga część budzi wiele pytań, ale daje też sporo odpowiedzi. I diametralnie zmienia postrzeganie sytuacji, choć Autorka tylko czytelnika wtajemnicza w nią bez ograniczeń. Dlatego też nasze emocje są inne niż Dominiki, która pozbywając się złudzeń kieruje się uzasadnionym gniewem i pragnieniem zemsty. Ta część historii dosłownie wciska w fotel. Czytałam ją z gulą w gardle, ze ściśniętym sercem i narastającym gniewem. Miałam już iść spać, ale nie mogłam odłożyć książki przed poznaniem zakończenia. Pewnie i tak nie zmrużyłabym oka, będąc pod wpływem tak silnych wrażeń. Bo to thriller psychologiczny utkany z emocji, bólu i sprzecznych motywacji. Może nie zaskakuje spektakularnym zakończeniem, ale droga do niego niczym gęsty, mroczny labirynt pochłonęła mnie bez reszty. Tak jak wspomniałam, to w dużej mierze powieść o zaufaniu, również tym utraconym, ale wyłania się z niej także obraz manipulacji, toksycznych relacji i niewyobrażalnej przemocy, która zdaje się umykać uwadze kogokolwiek. Jeśli więc lubicie thrillery, w których zacierają się granice między ofiarą a sprawcą, które pod pozornym spokojem skrywają psychologiczną otchłań to ta książka jest zdecydowanie dla Was.