Mój pamiętnik

Szczery, bez koloryzowania i kłamstw, czasem nawet brutalny taki jest „Mój pamiętnik” Anny Stanisławy Potockiej z Rymanowa, z Działyńskich Ostatniej. Napisany nie do druku, a dla dzieci, by wiedziały, jaka była, jak wyglądało jej życie i jak pracowała. Chciała przekazać im też, co tak naprawdę było najważniejsze w życiu. Podsuwała im mądrości życiowe, by nie popełniali błędów i nie narażali się na rozczarowania. Pierwszy raz został wydany rok po śmierci autorki w roku 1927. Anna Stanisława Potocka to niesamowita kobieta, która pracowała po kilkanaście godzin dziennie. Tak należała do arystokracji, ale przez całe życie pracowała ciężko. W Rymanowie założyli z mężem uzdrowisko, prowadziła tam zakład lecznicy, szkółkę rzeźbiarską dla chłopców i koronkarską dla dziewcząt. Sama wychowywała siedmioro dzieci, bo jak pisała, często miała kłopoty z nianią, bo żadna nie zasługiwała na zaufanie. Opisuje nie tylko życie codzienne, kłopoty w gospodarstwie, organizowanie kolejnych bali i rautów, wychowanie dzieci, ale też np. swoje problemy z wiarą w Boga. Jest bardzo bezpośrednia. Niczego nie ukrywa, nawet jeżeli to, co zrobiła, okazuje się błędem. Pokazuje potomnym, że trzeba pracować bardzo ciężko, mając duże pieniądze, bo taka jest powinność. Świetna książka, którą czyta się, jak powieść, przy okazji poznając historię Polski i Polaków XIX wieku. Wiele z myśli spisanych w pamiętniku nic nie straciło na swojej aktualności, ale myli się ktoś, kto sądzi, że to kilkaset stron pouczeń i nauk. Są one ukryte wśród świetnych tekstów i opisów. Tło epoki oddają też zdjęcia. Jeden z najlepszych pamiętników, które czytałam. Elżbieta Podolska