Moja rodzina na piętrze

„Kobiety w naszej rodzinie uwielbiały mężczyzn, córki były zaledwie przypomnieniem ich niespełnionych marzeń czy ambicji. Nigdy te córki nie były takie, jakie one sobie wymarzyły, jakimi chciały je widzieć. Synowie natomiast zawsze byli bardzo udani, nawet ci, którzy w akcie rozpaczy i w godzinie szaleństwa posuwali się do aktu zemsty na drugim człowieku.” Znacie dzieje swojej rodziny? Te do czasów dziadków, a może i pradziadków? Skąd pochodzili, co robili w życiu, jak znaleźli się w obecnym miejscu? W książce autorstwa Magdy Louis „Moja rodzina na piętrze” jest przedstawiona rodzina Tosi. Antoniny, która skończyła już osiemdziesiąt lat i jedyne miejsce, w jakie się wybiera, to już ten drugi, doczesny byt. Dlatego też postanowiła nie wychodzić z mieszkania, ale na swój sposób aktywnie uczestniczy w życiu rodziny. Wspomina własne życie - bogate w ciekawe historie, którymi możnaby obdzielić nawet kilka osób. A w szczególności swoją ciotkę Polę - najbliższą jej osobę z rodziny, której zawdzięcza wszystko. #mojarodzinanapiętrze to ciepła opowieść o pewnej starszej pani. O historii jej życia oraz jej najbliższych. Momentami wzrusza, zasmuca, zadziwia, ale też i bawi - pełno w niej przeciekawych anegdot. Jest to też historia o rodzinnych sekretach - tych zabranych ze sobą do grobu, ale też i takich, które gdy już ujrzą światło dzienne, nie dadzą o sobie zapomnieć. Jest zwykła ludzka codzienność, jak to w życiu: wzloty i upadki. Tragedie i dramaty przeplatają się z uśmiechami od losu, i niby jest zwyczajnie, a jednak na swój sposób wyjątkowo. Powieść mnie wciągnęła! Do tego stopnia, że gdybym nie musiała, nie odkładałabym jej na później (ale się nie dało, bo życie) Jest ciekawie, dużo się dzieje. Interesujące postaci i związane z nimi wątki powodują, że chce się więcej! Sama historia głównej bohaterki, to przechodzenie razem z nią od czasów jej dzieciństwa, które przypadały na II wojnę światową, do lat dwutysięcznych i następujące z nimi zmiany społeczne, sprawia, że opowieść staje się jeszcze bardziej wyjątkowa i wciągająca. Zwłaszcza, gdy okazuje się, że nie wszystko jest takim, na jakie wygląda, bo rodzinne sekrety postanawiają w końcu ujrzeć światło dzienne. Powieść mnie oczarowała, dlatego też moja ocena - wysokie 9/10!

(...) Tosia Pogorzelska po swoich osiemdziesiątych urodzinach informuje rodzinę o swej niecodziennej decyzji. Kobieta postanowiła nie wychodzić z domu i tak trwać aż do śmierci. Wcześniej już poczyniła pewne przygotowania, aby odciążyć dzieci. Teraz już tylko przyjmuje gości i wspomina... "Moja rodzina na piętrze" autorstwa Magdy Louis to niezwykła opowieść łącząca w sobie humor, refleksję nad życiem i przemijaniem, wzruszenie. Autorka stworzyła fabułę dającą poczucie ciepła i ukojenia, przypominającą o wartości wspomnień oraz sile więzi rodzinnych. Główna bohaterka, starsza pani, która odrazu zdobyła moją sympatię, ma nieprzeciętny charakter, wielkie serce i jeszcze większy dystans do świata. Jej codzienność choć spokojna, wcale nie jest monotonna. Czułam się momentami jakbym była na herbatce u ulubionej sąsiadki i słuchała jej wspomnień. To właśnie one zdają się być siłą tej powieści. Wraz z Tosią przenosimy się do przeszłości, podróżując przez historię jej życia. Wielką rolę odegrała w nim ciotka Pola, nietuzinkowa, pełna charyzmy kobieta. Książka dzięki lekkości pióra autorki, sama się czyta. Pomimo znacznej objętości, wogóle nie czułam znużenia, a wręcz ciężko było mi się od niej oderwać. Uwielbiam takie wielopokoleniowe historie z tajemnicą, pełne emocji, życiowej mądrości i ciepła. A gdy są jeszcze okraszone humorem, to już niczego więcej nie potrzeba. Ta opowieść z pewnością nie pozwoli mi długo o sobie zapomnieć. Ogromnie wam polecam!!