Moje wielkie, greckie morderstwo

W Gdyni na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych przyznawano nagrodę publiczności Złoty Klakier. Zdobywał ją film, który był najdłużej oklaskiwany. Gdybym mogła przyznać nagrodę Złotego Ryku za najdłuższy śmiech przy czytaniu książki, to dzisiaj zdobył by ją… Tomasz Duszyński za „Moje wielkie, greckie morderstwo”. Mól wygnał mnie z pokoju - tak głośno się śmiałam, a on czytał bardzo poważną książkę. Nie sposób jednak było się uspokoić. Lubię takie przepychanki słowne, odrobinę absurdu, ironiczne zarysowane postaci i grę autora z czytelnikiem. Te same sposoby stosowała Joanna Chmielewska. Nie będę opisywała treści, bo to trzeba przeczytać. Bohaterem jest pewien kryminalista, Tomasz Duszyński, Pani Żona i Panna Córka, a także cała gromada krewnych, znajomych i takich nieco obcych. Są trupy, wypadki, w morzu pływa odcięta noga, a pewien pisarz usiłuje zdobyć statek piratów-porywaczy. Koniecznie też musicie poznać wyjątkową postać, jaką jest Belzebub. Gdyby nie on... Śmiech to zdrowie i dlatego powinno się czytać też takie książki. Myślę, że wcale nie było łatwo ją napisać. Wbrew pozorom dużo prościej pisze się poważnie, a trudniej znaleźć sposób, by rozśmieszyć mnóstwo ludzi. Wbrew pozorom nie przeszkadzało mi, że to nie jest taki spójny kryminał z poszukiwaniami, śledztwem i oczywiście spektakularnym wykryciem przestępców, i morderców. Tu raczej wszystko dzieje się przypadkiem, ale przecież chodzi przede wszystkim o zabawę. Żeby przeczytać taki kryminał z krwi i kości trzeba sięgnąć po inne książki autora. Tutaj wszystko prowadzi do jednego: do dowcipu i śmiechu z absurdalnych sytuacji i rozmów. Idealna lektura na lato 🙂