Moje własne Notting Hill

„Przepis na szczęście jest bardzo prosty. Bądź zadowolona z siebie, ludzi, słońca, zapachu kawy z cynamonem. Z czego tylko się da. Znajdź powód.” „Czy to nie cudowne, że każdy z nas znalazł spełnienie w czymś innym i nikt nikogo nie usiłuje przekonać, że jego wersja szczęścia jest lepsza?” „Niepotrzebnie chowamy się za maskami, udajemy kogoś, kim nie jesteśmy. Prawdziwe szczęście zaczyna się wtedy, gdy jesteśmy sobą.” Główną bohaterką najnowszej powieści Agnieszki Olejnik jest Milena - kobieta po trzydziestce , której codzienność jest dość monotonna , by nie powiedzieć nudna. Ma stabilną pracę jako nauczycielka angielskiego w prywatnej szkole językowej, mimo ,iż od zawsze uwielbiała pisać, a jej marzeniem jest wydanie własnej książki. Również w sferze osobistej Mili się nie powiodło- dotychczas była tylko w dwóch poważnych relacjach uczuciowych . Zdążyła wyjść za mąż i się rozwieść. Impulsem do zmiany jest dla niej wagina Tour- jak to określiła babcia Lila , czyli wspólny wyjazd do stolicy Wielkiej Brytanii. Niestety z różnych powodów ani seniorka ani mama dziewczyny nie mogą jej towarzyszyć, co sprawia ,że nasza bohaterka sama jedzie się rozeznać . Na miejscu zupełnie nieoczekiwanie poznaje bardzo przystojnego i intrygującego Austriaka - Martina i wkrótce przekonuje się, że motyle w brzuchu oraz pełna pasji miłość nie są wyłącznie filmową i literacką fikcją , zaś nawiazanie do tytułu słynnej hollywoodzkiej produkcji nie jest wcale przypadkowe. Z pozoru lekka powieść Pani Agnieszki jest historią przede wszystkim o odwadze i walce o odnalezienie własnej drogi i szczęścia. Babcia Lila jest po prostu cudowna a jej teksty rozbrajały. Były również momenty wyciskające łzy i poruszające najczulsze struny duszy. Jednym słowem- piękna, ale bez chusteczek ani rusz 🎡

,,-Więc jaki jest ten lepszy pomysł?- zapytała Miła.- Na co wolałabyś przeznaczyć pieniądze, babciu? -Na ,,wagina tour"! - rzuciła staruszka." ,,Na pewnym etapie życia pomysły trzeba realizować od razu. -Zachichotała. - Dopóki jeszcze się je pamięta." Ta książka potrafi dać dużo do myślenia. Po pierwsze poruszyła temat rodziny, u której wizytę odkłada się zawsze na dalszy tor. Człowiekowi się wydaje, że trwamy wiecznie, że na wszystko mamy czas, a najlepiej prosperujące słowo to ,,później ". Nasza postać długo odkładała przyjazd do rodziców, aż pewnego dnia jej mama zadzwoniła, że zostały same. To również opowieść o wielkich marzeniach, których nie było czasu spełniać jako młode osoby. Staruszek z książki za odłożone pieniądze zapragnął kupić dom. Miał wielkie plany i ambicję do ich wykonania. Małżonka wspierała go we wszystkich poczynaniach i tak ku uciesze dzwonił do córki, by pochwalić się jak dobrze im szło i ile zdążyli już zrobić. Jednak nie zawsze ona miała czas na rozmowę, aż w końcu telefon przestał dzwonić. Starszy pan nie zdążył zrobić wszystkiego, a czytamy o tym jak bardzo się cieszył widząc w jak szybkim tempie posuwają się do przodu. Czasami tak bardzo uciekamy od tego co dobre, aż poszukiwania nie kończą się tak jak zakładaliśmy. Idealny związek młodej kobiety szybko się rozpadł i obrączka zmienia swoje miejsce. Najczęściej właśnie w takich momentach jedziemy tam, gdzie spędziliśmy najwięcej lat w swoim życiu. Chwile smutku i żałoby będą tutaj przyćmione inną starszą kobietą, której historię też poznamy. To ona właśnie wyjdzie z propozycją, by przestać gdybać, bo to nikogo nigdzie nie posuwa. Ta rozrywkowa osoba chce się cieszyć z tego że żyje, dlatego proponuje, by udać się na zwiedzanie świata. Trzy samotne kobiety po przejściach i wyjazd ku szczęściu i lepszemu życiu. Nie wszystko jednak wyszło tak jak oczekiwały i najmłodsza z nich musiała pojechać sama. Dała jednak słowo, że uwieczni na zdjęciach wszystko, co najpiękniejsze, by razem mogły cieszyć się jej przeżyciami. Jednak oprócz cudownych widoków, poznała również motyle w brzuszku i przyspieszone bicie serca. Po resztę, zachęcam do przeczytania samemu:-) Wiecie co, to chyba pierwsza taka pozycja, która pokazuje, że niczego nie wolno odkładać na później. Każdy z nas ma tylko jedno życie, a cóż jest ono warte, jeśli nie spełniamy w nim swoich marzeń? Później, to najgorszy czas na świecie. A wiecie dlaczego? Bo on nie istnieje. Życie pcha nas po coś, mamy gdzieś iść albo powiedzieć coś ,,teraz", bo kiedy ono minie, nasza szansa przepada. Bardzo się wzruszyłam, bo pokazała wiele życiowych i ludzkich spraw, które są naszymi błędami. Najciekawsze jest to, że zawsze możemy je naprawić. Wystarczy nie odkładać ich do ,,później". Książka jest piękna, choć porusza bolesne tematy większości z nas. Bardzo ją polecam!

Tak właśnie zrobiła Mila, która w pewnym momencie życia postanowiła przystopował. Zawsze ciągnęło ją do dużych miast. Dlatego studiowała w Poznaniu. Tam poznała młodego lekarza, z którym wzięła ślub. Małżeństwo długo nie trwało. Dla rodziców nigdy nie miała czasu. Zawsze wykręcała się pracą, albo wpadała na chwilę. Gdy jej tata zmarł postanowiła coś zmienić w z swoim życiu. Za namową matki i babci wyjechała Londynu, gdzie poznała Martina. Najsmutniejszego, ale bogatego mężczyznę. Książkę czyta się jednym tchem. Napisana jest lekkim stylem, posiada dość dynamiczną akcję i bohaterów, z którymi nie można nudzić się. Zwłaszcza z ekscentryczną babcią, której pomysły potrafią rozbawić. Bardzo polubiłam tę starszą panią. Sama Mila na początku mnie nieco irytowała, ale później również dala się polubić. Autorka pięknie oddała klimat Londynu i chociaż nie jest on moim wymarzonym miejscem do zobaczenia to na jeden dzień mogłabym się tam przenieść. Podsumowując: Jeśli lubicie lekkie i przyjemne powieści, które dostarczą Wam dużo emocji to bardzo polecam „Moje własne Notting Hill”.