Moko. Najśmieszniejszy klaun na świecie

Czy zdarza się Wam sięgać po historie, które dają nadzieję, gdy już zdaje się, że już nawet na nią nie ma szans? Cieszę się, że powstają książki dla dzieci z głębszym sensem, których przesłanie jest umiejętnie wplecione w opowieść wciągającą młodszych odbiorców. Przybycie cyrku do miasta to wielkie wydarzenie które wiąże się z ogromną ekscytacją. Kolejka do wejścia rośnie, w końcu ma tam wystąpić najśmieszniejszy klaun na świecie o imieniu Moko. Pod presją dyrektora cyrku, Pana Ponurego, zdaje się, że umiejętności Moko maleją i nie śmieszy publiczności jak kiedyś. W cyrku zapanował lodowaty klimat, który z łatwością daje się odczuć czytelnikowi, a to za sprawą niechlubnego podejścia dyrektora do występów klauna. Moko czuje się nieważny i bez talentu, rozpada się na kawałki, co jest umiejętnym i przemyślanym zabiegiem literackim. Przypomina to upadek wiary w siebie, jednak jest jeszcze nadzieja, Moko może stać się szczęśliwy, w czym pomaga mu Bo, chłopiec, który zapamiętał klauna z przedstawienia. Okazuje się, że klaunowi potrzebny był przyjaciel, który odbuduje jego wiarę w siebie. Jak udało się Bo odczarować niepowodzenia i smutek Moko? Przekonajcie sę sami. Na pewno ta oryginalnie skonstruowane perypetie bohaterów przypadną Wam do gustu. Ta poetycka opowieść Was zachwyci i na pewno skłoni do ważnych dyskysji, poruszy Wasze serca.

Najjaśniejszym światłem w mroku, może być dobro drugiego człowieka. Uśmiech na twarzy nie zawsze odzwierciedla radość duszy. Maska pozornego szczęścia nie raz przykrywa to, co ma pozostać niewidoczne dla innych oczu: smutek, poczucie beznadziejności, bezużyteczności, samotność, odtrącenie, traumatyczne przeżycia. Przypominamy klauna, potrafimy doskonale udawać, że wszystko jest w najlepszym porządku. Swoją premierę miała ważna książka, dająca nadzieję, że w porę można odwrócić złą kartę, jeżeli tylko skorzystamy z pomocnej dłoni skierowanej w naszą stronę. „Moko. Najśmieszniejszy klaun na świecie” Gerarda Moncomble i Pawła Pawlaka od to opowieść, w której bohater za wszelką cenę stara się być zabawny, by wzbudzać śmiech wśród licznej publiczności zgromadzonej w cyrku. Od kilku dni jednak to mu się nie udaje. Wściekły dyrektor traci cierpliwość i wyrzuca go z cyrkowej areny. Wielki Moko gubi siebie kawałek, po kawałku. Czy dziecięca wiara w jego możliwości pomoże mu odzyskać siebie? Fenomenalnie zilustrowana, poruszająca i dająca nadzieję tym, którzy nie widzą dla siebie szansy. Polecam, niezależnie od wieku.