Motyw osobisty

Spokojny poranek, którym wstrząsa niewyobrażalna tragedia. Życie odbiera sobie nastolatka Ola Michalska. Spokojna, uzdolniona ale niosąca na barkach pewną tajemnicę. Grozę, którą sama zaprosiła do swojego życia. Nie dość, że sama wpadła w kłopoty, to jeszcze wciągnęła w nie koleżankę, która teraz staje przed wyborem – pomóc wyjaśnić tajemniczą śmierć towarzyszki czy odsunąć się w cień. Sprawą zajmuje się komisarz Mirosław Grocki, który szybko orientuje się, że tajemnicza śmierć dziewczyny nie była przypadkowa, a tropy prowadza go do świata lokalnych polityków i bezwzględnych mafijnych porachunków. Ten kryminał to historia, która od pierwszych stron wciąga w mrok ludzkich słabości i jeszcze ciemniejsze zakamarki pamięci. Główny bohater - komisarz uzależniony od leków nasennych - balansuje na cienkiej granicy między byciem funkcjonariuszem a człowiekiem, który próbuje poskładać własne życie z popękanych kawałków. Autor nie wybiela go ani na moment: widzimy jego bezsenne noce, lęki, wewnętrzne rozdarcie i tę desperacką potrzebę działania, nawet jeśli ciało i psychika buntują się przy każdym kroku. Najmocniejszym elementem powieści jest połączenie dwóch śledztw - zawodowego i osobistego. Komisarz, próbując zachować pozory normalności, wraca do najboleśniejszej zagadki swojego życia: tajemniczej śmierci ukochanej. Im głębiej wchodzi w sprawę, tym bardziej oczywiste staje się, że przeszłość wcale nie została pochowana. Autor buduje napięcie powoli, ale konsekwentnie. Każdy rozdział dokłada kolejną warstwę niepokoju, a atmosfera jest gęsta jak grudniowa mgła. Fabuła nie tylko trzyma w napięciu, ale też zmusza do refleksji: jak daleko można się posunąć, próbując odkupić własne winy? To kryminał nie tylko dla fanów zagadek, ale przede wszystkim dla czytelników, którzy lubią portrety bohaterów złożonych, zniszczonych, lecz mimo wszystko walczących. To historia o winie, obsesji i próbie powrotu do siebie - nawet jeśli droga prowadzi przez ciemność. Polecam