Mroczna laguna

Belize opisywane jest jako tropikalny raj na ziemi, gdzie nigdy nie zaznacie naszej, polskiej zimy. Podczas lektury tej powieści nie mogłam powstrzymać się od oglądania zdjęć - ba, obejrzałam chyba wszystkie Internetowe zakamarki! I kusi to Belize niczym zakazany owoc, piękne, ale podszyte niepokojem. Siłą tej powieści jest moc natury. Dzikość belizejskiej dżungli z jej tropikalnym pięknem i płynącymi z każdej strony zagrożeniami. „Deszcze zmieniające ziemię w błoto, upał, wilgoć", ale też „tajemnicze, pociągające i uzależniające” orchidee tworzą ekscytującą i niebezpieczną mieszankę. W dżungli „dowiesz się kim jesteś, i nie uciekniesz od samego siebie”, tu zmierzysz się z jej potęgą i z własnymi ograniczeniami. Bo tu „można zginąć na wiele sposobów”. Ale nie tylko natura włada naszym życiem, czasem człowiek może okazać się większym zagrożeniem niż skradająca się nocą puma. Taki niesamowity klimat towarzyszy powieści Jo Morey „Mroczna laguna”, którą trudno przypisać do jednego gatunku. Łącząc w sobie elementy thrillera z silnym wątkiem obyczajowym, dramatu rodzinnego i psychologicznego nie jest lekką rozrywką, a podróżą przez toksyczne relacje, ucieczką od przeszłości i kotłem, w którym aż bulgocze od tajemnic. Niedosłuch głównej bohaterki, który zaburza jej odbiór wspomnień i rzeczywistości wpisuje się niepokojącym akcentem w atmosferę powieści. Tworzy zasłonę utkaną z wyobrażeń i iluzji sprawiając, że nic nie jest do końca pewne. Równie mocno, jak opisywane blaski i cienie życia w środku tropikalnej dżungli, zafascynowała mnie przeszłość bohaterów, szczególnie Laelii i jej ojca - naukowca i pasjonata orchidei. Znowuż jak płachta na byka działała toksyczna relacja kobiety z jej nadużywającym używek i chorobliwie zaborczym partnerem. Trzeba jednak przyznać, że skomplikowane relacje międzyludzkie Autorka opisała z równą precyzją i wrażliwością, jak i świat dźwięków i odczuć osoby niedosłyszącej (te wykropkowane miejsca w powieści, to nie błąd w druku). Nie pominęła też ciemnej strony Belize, jej przemytniczej niesławy, która również miała wpływ na życie rodziny. W powieści nie brak dramatycznych i zaskakujących momentów, jeśli jednak zamierzacie zanurzyć się w „Mrocznej lagunie” nastawcie się bardziej na budowanie tła i napięcia niż na dynamiczną akcję. Autorka udowadnia, że powieść nie musi pędzić, by wciągała bez reszty, a kiedy już opuścicie belizejską dżunglę, długo jeszcze będziecie czuć jej zapach, wilgoć na skórze i niepokój w sercu.