Mroczne historyje o miłowaniu i przemijaniu

Lubię, kiedy książki mają bogatą treść i tu nie chodzi tylko o same słowa, a elementy, które historia w sobie łączy. Pani Beata stworzyła pozycję nadzwyczajną, łącząc w sobie mądrość życiową z klimatem średniowiecza, a także z nutą grozy. Całość tworzy nostalgiczny wydźwięk historii, ale też jak widnieje w opisie jej wyniosły, piękny, poetycki styl nawiązuję do średniowiecznych canzon – lirycznych pieśni, które opiewały romanse rycerskie i wojenne przygody. ,,Mroczne historyje" to pozycja, która spowija czytelnika aurą tajemniczości, a zarazem wywołuje pewien dyskomfort. Czytając, uświadamiamy sobie wiele spraw i ta wyczuwalna nutka grozy pojawia się w momencie, kiedy treść odkrywa przed nami to, co w sumie nam znane, a o czym na co dzień nie myślimy. To tak jakby dostać z liścia w twarz i ocknąć się. W jednym momencie zauważamy, że życie jednak przemija, czasami wręcz przelatuje nam przez palce, że miłość potrafi mieć różne oblicza, że człowiek nie zawsze żyjąc na tym świecie, doświadczy spełnienia w różnych kategoriach, że śmierć jest nieunikniona i że nic nie jest nam dane za zawsze. W tej pozycji wychodzi na przód właśnie temat przemijania, miłości w nawiązaniu również do śmierci. Ta pozycja to aż siedem różnych historii, które przepełnia mrok przekazu. Nie ma tu takiej opowieści, nad którą nie trzeba byłoby się pochylić i porozmyślać. Każda zasługuje na chwilę zadumy. Każda z nich porusza, wzrusza, daje do myślenia. Wątek miłości ma tutaj dwie strony medalu, jak to w życiu także bywa. Miłość tutaj potrafi być piękna, ale też potrafi zniszczyć człowieka. Autorka subtelnie, aczkolwiek w niektórych momentach świadomie i dobitnie wywołuje w czytelniku chęć zajrzenia w głąb siebie. To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i powiem szczerze, że jej oryginalne pióro bardzo do mnie przemówiło. To, coś innego niż dotychczas czytałem. To treść, która potrafi szarpnąć wnętrzem człowieka, do tego stopnia, że pojawiają się w łzy w oczach. To pozycja, która w niektórych momentach ,,boli" Takie pozycje szanuję i takie chce czytać. Mam nadzieję, że autorka pozostanie już przy tym stylu i za jakiś czas będziemy mogli znów poczuć ten klimat. Z jednej strony to pozycja, która może zasmucić, ale to też pozycja, która może dać człowiekowi kopa do działania, do zmian. Polecam.