Mroczne wersety

Tytuł książki idealnie mi pasował do wycieczki, której nie chciałam, ale musiałam odbyć. Do dentysty… Okazało się, że pacjent przede mną chwilę dłużej zabawi, więc rozsiadłam się wygodnie i czytałam. Pani recepcjonistka wołała mnie dwa razy, ale byłam tak zaczytana, że nawet strach mnie nie zmusił do uwagi. Dopiero gdy skończył się rozdział i zawołała trzeci raz, niestety, usłyszałam. A szkoda 🙂 „Martwe wersety” Jana B. Bełkowskiego to druga część przygód komisarza Jakuba Laskowskiego i podkomisarz Aleksandry Bereszyn, których znamy już z „Krew pod kamieniem”. Tym razem prowadzą nieoficjalne śledztwo w Warszawie i szukają zaginionej pisarki kryminałów, a pierwszym podejrzanym staje się prezes wydawnictwa Mroczne wersety, które wydawało jej powieści. Łączyło ich też wcześniej życie prywatne. Komisarz Laskowski wpada na pomysł, żeby dorobić sobie do kiepskiej pensji pisaniem krwawych książek. Spotyka też kolejną kobietę swojego życia. Sporo się dzieje. Bardzo ciekawym zabiegiem jest pisanie powieści w powieści i to nie jednej, ale nie zdradzimy kto, co i dlaczego, bo to fajnie jest przeczytać samemu. Autor wykazuje się wielką kreatywnością. Całe szczęście policyjny duet się nie zmienia. Jakub Laskowski nadal rzuca kiepskimi dowcipami, zajada się słodyczami w ogromnych ilościach. Powalił mnie jego sposób na zjedzenie w ciągu dnia 10 pączków. Kupił i nie dał sobie wmówić, że wieczorem będą już niedobre, bo przecież ma świetny sposób: zapije je kawą, kawa jednak jest niezdrowa wieczorem, ale przecież to nie dla zdrowia, a po to, żeby zjeść pączki. Niezła logika, prawda 🙂 Momentami trudno powstrzymać się od śmiechu, ale tym razem powieść nie jest już komedią kryminalną, a kryminałem z elementami humorystycznymi. Jest ich sporo. Wiele z nich skojarzyło mi się z powieściami Joanny Chmielewskiej. Odrobinę więcej dowiadujemy się też o życiu podkomisarz Agnieszki Bereszyn, która nadal jest bardzo poukładana, uporządkowana, a najważniejsze dla komisarza odmawia jedzenia słodyczy i tym sposobem nie musi się on dzielić. Laskowski odchudza się, a i owszem, dokładnie tak jak ja, i chyba też ma takie rezultaty. Znakomite są też fragmenty podsumowujące, jakie kryminały chcą czytać czytelnicy i jak ktoś chce wydawać książki, jakie one powinny być. Hmmm, to mam nadzieję, że nie jestem przeciętnym czytaczem, który kocha zbrodnie z ogromną ilością krwi i sex na granicy z porno. Co charakterystyczne dla powieści Jana B. Bełkowskiego na koniec sprawiedliwość nie tryumfuje. Może to się stanie, ale w książce jest to zawieszone. Scena z adwokatem broniącym zbrodniarza i jego argumenty – szokująca. Wspaniałe odwracanie kota ogonem. Powieść do łyknięcia jednym tchem. Mam wrażenie, że gdyby nie krótszy rozdział miała nawet szansę obronić mnie przed dentystą. I nie mogę tego nie napisać – czekam już na kolejną część przygód tej pary. Na kolejne książki bez nich też czekam, bo to jest styl pisania, który lubię z lekką ironią, mrugnięciem do czytelnika, złośliwym językiem i policjantami, którzy supermenami nie są.