Mrokowisko

Czy zdarzyło Ci się kiedyś wejść do miejsca, które od pierwszej sekundy wydawało się… złe? Takiego, gdzie cisza nie uspokaja, tylko ostrzega? „Mrokowisko” Julii Halladin to jedna z tych historii, które najpierw powoli otaczają czytelnika mgłą niepokoju, a później zaciskają ją coraz mocniej wokół gardła. I muszę przyznać, że dawno żadna książka nie wywołała we mnie tak dziwnego uczucia jednoczesnej fascynacji i dyskomfortu. Już sam motyw Czerwonego Domu działa na wyobraźnię. Opuszczona posiadłość stojąca od piętnastu lat w środku podlaskiej wsi brzmi jak klasyczny punkt wyjścia dla horroru. Ale to nie jest historia oparta wyłącznie na straszeniu. Tu groza sączy się powoli. Z niedomkniętych drzwi. Z kroków słyszanych nocą. Z niedojedzonego posiłku zostawionego na stole, jakby ktoś wyszedł tylko na chwilę… i nigdy nie wrócił. Maja i Gabriela wchodzą do tego domu z zupełnie innym nastawieniem. Jedna widzi nieruchomość do sprzedania, druga tajemnicę do rozwiązania. I chyba właśnie ten kontrast podobał mi się najbardziej. Racjonalność kontra ciekawość. Rozsądek kontra obsesja poznania prawdy. A pomiędzy nimi dom, który zdaje się żyć własnym życiem. Bardzo lubię historie, w których miejsce staje się pełnoprawnym bohaterem i tutaj dokładnie to dostałam. Czerwony Dom nie jest tłem wydarzeń. On oddycha tą historią. Obserwuje. Pamięta. Momentami miałam wręcz wrażenie, że ściany nasłuchują rozmów bohaterów, a mrok wypełniający korytarze jest czymś znacznie więcej niż tylko brakiem światła. Julia Halladin świetnie balansuje na granicy thrillera psychologicznego, kryminału i horroru. I najciekawsze jest to, że bardzo długo nie wiadomo, w którą stronę autorka ostatecznie pójdzie. Czy w tym domu naprawdę dzieje się coś nadprzyrodzonego? Czy może największym potworem od początku byli ludzie? To pytanie wracało do mnie przez całą lekturę. Ogromnym plusem była dla mnie atmosfera zamkniętej społeczności i podlaskiej wsi, gdzie wszyscy coś wiedzą, ale nikt nie chce powiedzieć za dużo. Sekrety wiszą tu w powietrzu ciężej niż wilgoć unosząca się nad lasem. Do tego dochodzi historia zaginionej nastolatki, rodzinne traumy i poczucie, że przeszłość wcale się nie skończyła - tylko cierpliwie czekała. I choć początkowo akcja rozwija się spokojniej, to z każdą kolejną stroną coraz mocniej wpadałam w tę opowieść. Były momenty, kiedy autentycznie czułam niepokój. Takie lekkie napięcie pod skórą, kiedy odkłada się książkę na chwilę i patrzy w ciemny przedpokój trochę bardziej podejrzliwie niż zwykle 😉 Bardzo podobało mi się też to, że autorka nie podaje wszystkiego na tacy. Trzeba łączyć elementy, obserwować bohaterów i wyłapywać drobiazgi. A kiedy w końcu elementy układanki zaczynają wskakiwać na swoje miejsce… robi się naprawdę mocno. Jednak muszę przyznać, że nie jest to książka idealna, bo momentami miałam wrażenie lekkiego chaosu w przeskokach narracyjnych i kilka razy musiałam się na moment zatrzymać, żeby uporządkować wydarzenia. Ale jednocześnie totalnie nie przeszkodziło mi to w odbiorze całości. Klimat tej historii rekompensuje wszystko. „Mrokowisko” to jedna z tych książek, które nie straszą tanimi scenami, tylko atmosferą i świadomością, że największy mrok często siedzi tam, gdzie najmniej chcemy zaglądać - w ludziach, wspomnieniach i przemilczanych krzywdach. I zdecydowanie chcę więcej takich historii od Julii Halladin. Ocena: 8,5/10