Murdoku. 80 zabójczych łamigłówek

Murdoku Manuela Garanda to książka, która od pierwszych stron jasno daje do zrozumienia, że nie mamy do czynienia ani z klasyczną powieścią kryminalną, ani z prostym zbiorem łamigłówek. To raczej misternie zaprojektowany świat miniaturowych zbrodni, w którym czytelnik staje się aktywnym uczestnikiem śledztwa – detektywem, analitykiem i obserwatorem w jednej osobie. Garand proponuje intelektualną zabawę, która wciąga nie fabułą sensu stricto, lecz samym procesem dochodzenia do prawdy. Największą siłą Murdoku jest pomysłowe połączenie znanych i lubianych zasad sudoku z klasycznymi zagadkami logicznymi. Autor wychodzi jednak daleko poza schemat suchych cyfr i tabel. Każda łamigłówka osadzona jest w konkretnej scenerii – barwnie zilustrowanym miejscu zbrodni, gdzie znaczenie ma absolutnie wszystko: układ pomieszczeń, meble, przedmioty codziennego użytku, a nawet zwierzęta i rośliny. Te wizualne detale nie są jedynie dekoracją, lecz integralną częścią zagadki – tropami, które należy właściwie odczytać. Struktura książki została zaplanowana z dużą dbałością o komfort czytelnika-gracza. Zagadki rozpoczynają się od poziomu łatwego, pozwalając stopniowo oswoić się z zasadami i mechaniką rozumowania, by z czasem przejść do coraz bardziej złożonych i wymagających wyzwań. Dodatkowe reguły, pojawiające się w trakcie „śledztw”, skutecznie podnoszą poprzeczkę i sprawiają, że nawet doświadczeni miłośnicy łamigłówek nie mogą pozwolić sobie na rutynę. Każdy kolejny rozdział wymaga świeżego spojrzenia i pełnej koncentracji. Imponująca jest także różnorodność miejsc, które odwiedzamy. Osiemdziesiąt lokalizacji – od piekarni, przez kasyno i klub szachowy, po farmę czy operę – nadaje książce rytm i sprawia, że rozwiązywanie zagadek nigdy nie staje się monotonne. Każde środowisko rządzi się własną logiką, a jego atmosfera subtelnie wpływa na sposób myślenia. To właśnie ta zmienność sprawia, że Murdoku wciąga na długie godziny i zachęca do powracania nawet po przerwie. Na szczególne uznanie zasługuje wydanie książki. Książka została przygotowana bardzo starannie – przejrzysty układ stron, czytelne reguły, wysokiej jakości ilustracje i solidna oprawa sprawiają, że obcowanie z nią to czysta przyjemność. To pozycja, którą chce się mieć pod ręką, kartkować, analizować i wracać do niej wielokrotnie, bez obaw o szybkie zużycie. Wizualna strona publikacji doskonale współgra z jej koncepcją i znacząco podnosi satysfakcję z rozwiązywania zagadek. Murdoku to książka dla osób ciekawych świata, lubiących logiczne wyzwania i nieszablonowe formy spędzania czasu. Nie wymaga literackiego przygotowania ani znajomości kryminałów – wystarczy otwarty umysł i chęć dedukcji. To znakomita propozycja zarówno na spokojne wieczory, jak i na intelektualny trening, który wciąga, relaksuje i daje prawdziwe poczucie satysfakcji. Z pełnym przekonaniem można polecić Murdoku jako znakomitą, oryginalną i dopracowaną książkę-łamigłówkę, która udowadnia, że zbrodnia w miniaturowym wydaniu potrafi być fascynująca, elegancka i niezwykle angażująca.

Lubię sudoku, ale uwielbiam murdoku! Zasady są mniej więcej takie same, tylko zamiast liczb wstawia się osoby do odpowiednich pomieszczeń, a kto zostanie z jednym wolnym polem, jest mordercą. Niby proste, ale czasami trzeba poświęcić więcej czasu na rozkminę, wszystko zależy od skomplikowania planszy i wskazówek. Andrea może stanąć w garażu i salonie, ale w salonie ma dostępne tylko pole z dywanem, a wyłącznie Eva może stać na dywanie, czyli zostaje garaż, tylko wtedy przetnie się jej droga z Adamem… Kurczę, coś zepsułam. Obok kolorowej planszy jest też „brudnopis”, więc można sobie kombinować i rysować na brudno. Zdażyło mi się dwa razy wywrócić o tłumaczenie, bo np. założyłam, że skoro w opisie jest słowo „stoi”, to nie mogę jej umieścić na fotelu, a tu klops. Nie zmienia to jednak faktu, że zabawa jest świetna, mogłabym rozwiązywać te łamigłówki bez końca. Co jeszcze mi się ogromnie podoba, to rozwiązania na końcu, które nie są wyłącznie podaną na tacy grafiką, ale mają też opisy wyjaśniające jak dotrzeć do rozwiązania. Dzięki temu mogłam przeczytać tylko jedno zdanie i potraktować je jako dodatkową wskazówkę. No i te żartobliwe opisy plansz, przy chińskiej restauracji - „za te pierożki można oddać życie”, przy remontowanym domu - „och… to nie jest farba”, w domu seniora (mój nr 1) - „nie pochwalam tego, co się stało, ale szacun dla mordercy, że mu się jeszcze chciało”. Jeśli lubisz pogłówkować - POLECAM.