Na dnie lustra

Anita wychowała się w domu naznaczonym alkoholizmem oraz gdzie wiało emocjonalnym chłodem. Dorosłe życie również nie jest lekkie. Odkrywa, że została porzucona przez biologiczną matkę, a tożsamość ojca pozostaje nieznana. Pozbawiona poczucia bezpieczeństwa, nie znając prawdy o sobie i nie radząc sobie z emocjami, kobieta próbuje zagłuszyć wewnętrzny ból, szukając ukojenia w alkoholu. Niby wie, dokąd prowadzi takie postępowanie, mimo to wybiera najgorsze z możliwych rozwiązań. Wpada tym samym w pętlę autodestrukcji.  Żaneta Pawlik stworzyła historię bardzo realistyczną, bez ubarwień, bez taniego sentymentalizmu i bez oceniania bohaterki. W trafny sposób przedstawiła mechanizmy uzależnienia i lęku. Pokazała rozpacz, żal i samotność. Obserwujemy nie tylko jej psychiczną degradację, ale też fizyczną. To bardzo mocno trafia w czytelnika.  Życie Anity to pasmo niedopowiedzeń, kłamstw, sekretów, bolesnych wspomnień i trudnych relacji. Wybory i decyzje z przeszłości wpływają na teraźniejszość. W obliczu tego wszystkiego oraz potrzeby zmiany, kobieta podejmuje pracę nad sobą i próbuje odnaleźć siebie. Tytułowe dno ma tu podwójne znaczenie. Dla Anity staje się punktem zwrotnym, momentem, w którym rodzi się desperacka, ale silna potrzeba zmiany i zawalczenia o własną przyszłość. Sam proces leczenia ran i odkrywania prawdy o sobie jest niezwykle trudny, ale możliwy do przejścia. Nie ma tu ostatecznego upadku, a kryzys, z którego można wyjść. Z kolei dla czytelnika tytułowe dno jest lustrem do autorefleksji.  "Na dnie lustra" to wielowymiarowa, głęboko poruszająca i emocjonalna powieść o traumie pokoleniowej, nałogu, zagubieniu, braku akceptacji, potrzebie bliskości i wsparcia, kobiecości i nadziei. To historia o sile, walce o siebie i poszukiwaniu utraconej tożsamości. Jeśli szukasz książki o ludzkich słabościach, a zarazem harcie ducha - trafiłeś doskonale! 

(...) Anita Wejnart, już jako dorosła kobieta dowiaduje się, że biologiczna matka ją porzuciła, a ojciec jest nieznany. Poszukując prawdy o sobie i wogóle sensu życia, sięga coraz częściej po alkohol. Kobieta nie wie tak naprawdę kim jest, skąd pochodzi. Rodzi się w niej wielka pustka. Czy pomimo wszystko znajdzie siłę, by zawalczyć o siebie? "Na dnie lustra" to niezwykle poruszająca i wypełniona po brzegi emocjami i bólem opowieść skłaniająca do refleksji nad tym, jak przeszłość wpływa na nasze obecne wybory i jak trudno czasem spojrzeć na siebie i na życie bez lęku. To historia o poszukiwaniu siebie, o potrzebie bliskości i o tym, że nawet po najcięższych doświadczeniach można znaleźć w sobie siłę. Główna bohaterka to kobieta, która nosi głębokie rany wywołane trudnym dzieciństwem naznaczonym alkoholizmem, brakiem miłość, emocjonalnym chłodem. Wzbudza ona w czytelniku współczucie, nie da się przejść obojętnie wobec tak niełatwego losu, który stał się jej udziałem. Mam wrażenie, że autorka postawiła w tej historii na emocje. I to właśnie one są jej największą siłą. Obserwując wewnętrzna walkę jaką musi toczyć Anita, z samotnością, poczuciem odrzucenia, uzależnieniem, dostrzegamy, że nie jest to jakaś wyidealizowana postać, ale osoba z krwi i kości. Przez to też jej historia może być bardziej prawdziwa i bliska nie jednej osobie, mierzącej się z podobnymi problemami. Myślę, że ta jakże wartościowa lektura pozostanie w mojej pamięci na długi czas. Bardzo lubię takie powieści, które poruszają ważne sprawy życiowe, ukazują relacje międzyludzkie, skupiają się na aspekcie emocjonalnym, psychologicznym. Pomimo ciężkości tematyki, książkę czyta się bardzo dobrze i wcale nie chce się jej odkładać. Gorąco polecam !!