Na niby

Na niby - cóż to właściwie znaczy? Dla zabawy? Żartu? Można bawić się na niby w kosmonautów i księżniczki? Wyczarować w wyobraźni wielki zamek lub rakietę, które to na niby zastępują łóżko czy szafę? Czy dokuczać na niby też można? Te dwa niewinnie wypowiedziane słowa stają się zarzewiem wielkiego sporu, o czym przekonuje się mały krokodyl Bruno. Pewnego dnia, na szkolnym podwórku dochodzi do incydentu. Bruno ciągnie za kaptur małą żyrafkę Zosię. W zwierzęcej szkole takie zachowania są surowo zabronione i uznawane za niebezpieczne. Rozgniewana nauczycielka wzywa niesfornego ucznia na rozmowę. Bruno oznajmia, że owszem pociągnął koleżankę za kaptur, ale na niby! Nauczycielka zachodzi w głowę, co to znaczy. Pyta dyrektora, który również nie zna odpowiedzi. Wieczorem o niecodziennym zdarzeniu mówi już całe miasto. Rozmyśla prezydent, ekspertyzują uczeni, a najsłynniejsi matematycy prześcigają się w wyliczeniach. Trwają dyskusje i debaty. Napięcie społeczne rośnie. Padają wzajemne oskarżenia, dochodzi do bójki. Czy sprawa na dobre wymknęła się spod kontroli? Czy dorośli znajdą sensowne rozwiązanie? A może pomogą im dzieci? Maxime Derouen swoją niedługą historyjką pt. "Na niby!" niewątpliwie skłania do zastanowienia się nad tym, jakie skutki może wywołać niedomówienie. Ta niedługa czytanka jest dobrym wstępem do rozmowy na temat zatajania prawdy w celu uniknięcia odpowiedzialności za swoje poczynania. Pokazuje, jak niedopowiedzenie, czy też kłamstwo wpływa na relacje. Lawina zdarzeń wywołana przez młodego krokodyla jest dla czytelników przestrogą. Bruno nie spodziewał się, że dorośli tak bardzo będą dążyć do rozwiązana zagadki, wyjaśnienia niewiadomej. Nie przewidział konsekwencji swojego zachowania. "Na niby!" to niedługa historyjka, którą winien znać każdy przedszkolak. Życzyłabym sobie, by ta książka trafiła do wielu bibliotek i domowych biblioteczek. Polecam ją bardzo Waszej uwadze.