Nadzieja pośród ciemności

Co to była za książka, aż czasami brałam większy oddech. Poznaliśmy siedemnastoletniego chłopca, który w obliczu wojny, różnych nalotów, niebezpiecznych hałasów, biegnie co sił, by zobaczyć, czy dziewczyna do której coś czuje jest bezpieczna. On nie patrzył na swoją rodzinę, choć też ich kochał. Musieli uciekać, gdyż robiło się coraz niebezpieczniej. Sprawdzał miejsce za miejscem i nigdzie nie mógł jej znaleźć. Jakie przerażenie było w jego głosie, w gestach, ta nerwowość, że nigdzie jej nie było. Ale to było piękne i przykre jednocześnie. Nie dodałam, że to czasy gdzie zaczynała się nerwowa atmosfera. Lata 1939, gdzie nad Krakowem zaczynały pojawiać się oznaki coraz większego chaosu. Oni już w pewnym momencie tak bardzo przyzwyczaili się do przelatujących samolotów, że kiedy wszystko ucichło, na twarzach wyskakiwało przerażenie i niepewność. Ruben z początku jest pokazany jako beztroski chłopak, którego na wszystko stać. Na tamte czasy, jako syn mężczyzny, który pracą rąk tworzył piękne parasole, naprawdę miał bardzo wygodne życie. Te parasole się tutaj przewijają i wyrażają piękno chwili, albo tęsknotę za kimś. To taki symbol wszystkiego, co scala i oddala. Niestety wszystko co miłe tutaj mija, by podać kartę odwrotności. Ruben bowiem musi nauczyć się ciężkiej pracy. Te wydarzenia obfitują w odniesienie do jego rodziny oraz dziewczyny, której nigdzie nie może znaleźć. Trudno powiedzieć, czy to moc uczucia, czy szczęście sprawia, że postrzelony, zostaje przez kogoś przygarnięty. Jednak i to nie koniec jego podróży, bo ludzie, którzy stoją na jego drodze nie zawsze są mili. W tle wciąż majaczy postać ukochanej. ,,Odwróciłem wzrok i przytaknąłem, próbując ukryć rozpacz." ,,Minęły dwa lata- osiem długich kwartałów, odkąd widziałem moją Zeldę i tyle się wydarzyło. Teraz nie mogłem w to uwierzyć, ale możliwe, że w końcu ją zobaczę, wezmę w ramiona, ucałuję jej piegowate wargi i posłucham, jak opowie mi różne historie swoim zachrypniętym głosem. Wydawało się niemożliwe, że w końcu byłem tak blisko odnalezienia jej. Czułem się, jakbym śnił." Oj nadzieja potrafi być tutaj zgubna, ale jedno trzeba przyznać postaci. Jest najbardziej wytrwałym chłopakiem, który całym sobą, słowem, uczynkiem i westchnieniem tęskni za nią niczym za odgłosem bicia serca. Tą historię się chłonie, słowa się spija, a wyznania scałowuje ze wspomnień. Mega romantyczna, urocza i piękna. Klimatyczna i wciągająca. Piękniejsza wśród pięknych, normalnie mega ją polecam!

Akcja powieści rozpoczyna się w 1939 roku w Krakowie. Ruben Berkowicz, 17-letni syn zamożnego żydowskiego wytwórcy parasoli, prowadzi beztroskie życie u boku ojca. Wojna niszczy jego świat: rodzina traci warsztat, a Ruben zostaje zmuszony do katorżniczej pracy. Po zaginięciu ukochanej Zeldy i masakrze rodziny nad Sanem, ranny Ruben trafia pod opiekę wiejskiego gospodarza. Jego żona okazuje się jednak bezwzględna, zmuszając chłopaka do ucieczki. Zdeterminowany Ruben wyrusza w podróż przez okupowaną Polskę, by odnaleźć Zeldę w krakowskim getcie . Klluczowe wątki w powieści to dojrzewanie w cieniu terroru. Ruben przechodzi od naiwności do heroizmu. Jego bunt wobec bierności ojca symbolizuje opór wobec dehumanizacji. Wojna odbiera mu rodzinę, ale nie nadzieję. Wędrówka do getta staje się metaforą walki o godność . Miłość jako siła napędowa. Wątek Zeldy nie jest romantycznym dodatkiem, lecz motorem przetrwania. Nawet gdy Ruben ukrywa się na wsi, myśl o ukochanej podtrzymuje go przy życiu. Ich relacja pokazuje jak intymne więzi stają się aktem oporu wobec systemu dążącego do izolacji. Parasol jako symbol wieloznaczny. Ręcznie robione parasole ojca to nie tylko detal fabularny. Reprezentują ochronę jak tarcza przed deszczem nazistowskiego zła, kruchość - bezradność wobec przemocy (konfiskata warsztatu), dziedzictwo - pamięć o świecie, który przestał istnieć. Tod Lending unika czarno-białych portretów. Chłop ratujący Rubena ryzykuje życie, ale jego żona wydaje chłopaka więc to studium strachu i moralnych kompromisów okupacji. Narracja jest pierwszoosobowa. Ruben opowiada historię własnymi słowami, co nadaje relacji autentyzm. Jego wspomnienia (np. zapach skóry w warsztacie) tworzą intymny monolog wewnętrzny. Osadzenie historyczne. Inspiracją były dokumenty i relacje ocalałych z Holokaustu. Mimo fikcyjności postaci, sceny jak likwidacja getta oddają realia Zagłady. Ekonomia okrucieństwa. Autor nie epatuje przemocą. Zamiast drastycznych opisów, pokazuje wojnę przez detale takie jak głód, ciszę po stracie, szelest liści podczas ucieczki. ⚠️Mocne strony powieści to emocjonalna głębia. Sceny jak ucieczka Rubena przez las trzymają w napięciu nie akcją lecz psychologicznym napięciem. Postać aptekarza Malinowskiego to hołd dla Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. 📌Słabsze elementy to wątek Zeldy czasem ginie w tle podczas wędrówek Rubena. Brakuje też głębszej eksploracji getta. To celowy zabieg), ale może rozczarować fanów historii społecznych. Dla kogo jest ta książka? Polecam fanom historii uniwersalnych. Wojna jest tłem, nie celem. To opowieść o dorastaniu, miłości i moralnych wyborach. Jeśli czytaliście "Tatuażystę z Auschwitz", bo podobieństwa widać w ludzkim wymiarze tragedii. Tod Lending stworzył debiut dojrzały i poruszający, unikając tanich melodramatów. Choć nie wnosi rewolucji do literatury Holokaustu, oferuje mistrzowskie studium psychiki ofiar. Jego parasol kruchy lecz niezniszczalny to metafora, która zostanie ze mną na długo. Moja ocena: 8/10 🌟 Polecam! Czytajcie! BRUNETTE BOOKS

Powieść „Nadzieja pośród ciemności” (tytuł orginału The Umbrella Maker's Son) Toda Lendinga jest jego debiutem literackim. Zasługuje na uwagę ze względu na nietypowy sposób pokazania tematu Holokaustu. Czerpiąc inspiracje z rodzinnych wspomnień, dokumentów historycznych i spotkań z ludźmi ocalałymi z Holokaustu Tod Lending napisał niezwykłą historię o wojnie widzianej oczami 17-letniego młodego Żyda Rubena Berkowicza. Dostarcza ona niesamowitego ładunku przeżyć i emocji. Mimo że książka opowiada o fikcyjnych wydarzeniach i postaciach, to wiele sytuacji i wydarzeń było inspirowanych prawdziwymi zdarzeniami, co jest widoczne podczas jej czytania. Powieść utrzymana w konwencji zbliżonej do strumienia świadomości rozpoczyna się 1 września 1939 roku, a kończy gdzieś w maju 1943 roku. W ciągu kilku tygodni na początku wojny rodzina Rubena traci po kolei wszystko co posiada i musi uciekać z Krakowa. W swojej osobistej pierwszoosobowej narracji Ruben opisuje zmiany jakie w zachowaniach i psychice członków jego rodziny wywołują kolejne ciosy. Młody mężczyzna buntuje się przeciwko traktowaniu Żydów przez Niemców i przeciw zachowaniu swojego ojca, który biernie się wszystkiemu poddaje. Przeżywa też lęk i tęsknotę za narzeczoną, która wyjechała do krewnych. Podczas próby przedostania się przez San rodzina Rubena zostaje zastrzelona, on sam ciężko ranny ukrywa się. Pod wpływem tęsknoty za ukochaną wraca jednak do Krakowa z nadzieją, że odnajdzie ją za murami niedawno powstałego tam getta. Jak potoczą się jego dalsze losy i czy odnajdzie Zeldę? Jakie jeszcze przeżycia staną się jego udziałem? Autor wykorzystał w swojej powieści motywy miłości, straty, odporności psychicznej i jej granic, odwagi i siły więzi rodzinnych. Zastosowana przez autora konwencja pozwala nam wniknąć głęboko w psychikę narratora. Dzięki temu ukazana zostaje złożoność jego emocjonalnych przeżyć, wątpliwości i dylematy moralne jakie przeżywa w różnych sytuacjach. Historia opowiedziana przez pryzmat przeżyć Rubena nabiera zupełnie innego wymiaru, staje się osobistą relacją konkretnego człowieka i konkretnej rodziny. To powoduje, że lektura angażuje emocjonalnie w wydarzenia z udziałem bohaterów i trudniej się od niej zdystansować. Postacie stworzone przez pisarza są autentyczne i bardzo zróżnicowane osobowościowo. Każda postać zarówno pierwszo jak i drugoplanowa jest ważna, ma swoją historię do opowiedzenia, czegoś nas uczy, coś nam przekazuje swoją postawą i zachowaniem. Jeśli sięgacie po powieści historyczne o II wojnie światowej, które niosą silny ładunek emocjonalnych przeżyć to polecam ją waszej czytelniczej uwadze.