Narkoza

„Narkoza” Rafała Artymicza  „Narkoza” to poruszająca, głęboka i niepokojąco prawdziwa opowieść o bólu, miłości i uzdrawianiu duszy – zarówno w sensie emocjonalnym, jak i fizycznym. Rafał Artymicz stworzył powieść, która trafia prosto w serce, pozostawiając po sobie uczucie, jakbyśmy sami przeszli przez emocjonalną operację na otwartym sercu. Głównym bohaterem jest Artur Korczyński, anestezjolog, który po latach wraca do Wrocławia – miasta pełnego wspomnień, utraconych uczuć i nierozliczonych spraw. Jego decyzja o powrocie nie jest przypadkowa. Poza pracą w szpitalu wojskowym, gdzie podejmuje się niebezpiecznego śledztwa dotyczącego handlu organami, Artur mierzy się z własną przeszłością i emocjonalnymi bliznami. W tle tego śledztwa rozgrywa się dramat człowieka, który szuka ukojenia, zrozumienia i odkupienia. Postać Artura to przykład bohatera niezwykle ludzkiego – kruchego, zagubionego, ale jednocześnie silnego w swojej potrzebie prawdy. Autor z ogromnym wyczuciem kreśli jego portret psychologiczny, pokazując, że nawet w świecie medycyny, gdzie dominuje racjonalność i chłodna precyzja, emocje potrafią być najbardziej niebezpiecznym narkotykiem. Styl Rafała Artymicza to połączenie literackiej precyzji z emocjonalną głębią. Jego język jest plastyczny, pełen subtelnych detali, które pozwalają wniknąć w świat bohatera. Autor umiejętnie balansuje między mrokiem a nadzieją, między bólem a delikatnością, dzięki czemu „Narkoza” nie jest tylko historią o medycynie czy śledztwie, ale przede wszystkim o człowieku próbującym odzyskać siebie. To książka o przeszłości, która nie chce odejść, o miłości, która boli, ale też o odwadze, by ponownie zacząć żyć. Artymicz z niezwykłą empatią pokazuje, jak trudno czasem pogodzić się z własnymi ranami – i jak uzdrawiająca może być prawda. „Narkoza” to lektura, która wciąga emocjonalnie od pierwszych stron i nie pozwala o sobie zapomnieć długo po zakończeniu. To książka dla tych, którzy cenią psychologiczną głębię, trudne emocje i historie o ludzkiej wrażliwości – dla czytelników, którzy szukają w literaturze nie tylko rozrywki, ale i katharsis. Polecam szczególnie tym, którzy nie boją się książek, po których trzeba chwilę odetchnąć. „Narkoza” to nie tylko powieść – to emocjonalny zabieg, który zostawia bliznę… ale i nadzieję.

Lubicie książki, gdzie mamy do czynienia z mieszanką gatunków? U mnie zależy to od tego, czy autor nie pogubił się w tym, o czym pisze. Jeśli akcja jest dobrze poprowadzona, jestem na tak. Pytam dlatego, iż dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki, która ma w sobie według mnie kilka gatunków. Z jednej strony jest to thriller medyczny, który mocno angażuje nasz umysł, a z drugiej strony mamy namiastkę sensacji i powieści obyczajowej.  Czy takie połączenie przemówiło do mnie tym razem? Jasne, że tak.  Jest to książka nawet trochę psychologiczna, która wpływa na czytelnika dość mocno. Wątek handlu organami przemówił do mnie od razu. Mądrze wprowadzona medycyna w fabułę robi robotę. ,,Narkoza" Rafała Artymicza to pozycja kusząca bez dwóch zdań. Nie zapominajmy jednak, że w tej części mamy do czynienia również z wątkiem LGBT. To początek rodzącego się uczucia między bohaterami, którzy mają ciekawe osobowości. To też realny obraz życia par homoseksualnych. Autor ukazał problemy, z jakimi mierzą się na co dzień. W ogóle jest to pierwsza część. Zaczęłam troszkę od tyłu, że tak powiem, gdyż najpierw przeczytałem tom drugi, po czym powróciłem do pierwszego, aby poznać początki historii. Wam radzę zacząć od pierwszej części. Wtedy będziecie mieli ładnie poukładane w głowie, co i dlaczego. Dwa tomy są naprawdę interesujące. Myślę, że wątki medyczne zrobiły tu niepowtarzalny klimat. Polecam. @potis.nam

Artur Korczyński, anestezjolog, po kilku latach powraca do Wrocławia i rozpoczyna pracę w szpitalu wojskowym, w którym wraz z grupą przyjaciół będzie się w ukryciu przyglądał nie do końca legalnym operacjom i badał proceder handlu organami. Najbliższą mu osobą, która będzie go dzielnie wspierać w tym przedsięwzięciu, jest Monika Kubacka - chirurg i dyrektor medyczny tegoż szpitala. Razem w pracy i trochę w życiu, zadając kłam wszystkim niedowiarkom, udowadniają, że przyjaźń między kobietą, a mężczyzną jest możliwa. Co prawda oni mają w tej kwestii trochę ułatwione zadanie. Autor wprowadza nas, w pełen cieni medyczny świat, w którym transplantologia pozostawia naprawdę wiele do życzenia. Okazuje się bowiem, że w tej dziedzinie medycyny pewne nielegalne działania wydają się być zakrojone na szeroką skalę. Mowa tu o eksperymentach na ludziach, nielegalnych badaniach klinicznych czy handlu narządami. Tropienie afery przeszczepowej, która sięga naprawdę wysokich szczebli, okaże się niezwykle trudnym zadaniem, a ukazanie światu prawdy, wymagającym wielu poświęceń procesem. Tym bardziej, kiedy ta rozbudowana machina dzięki różnym układom i układzikom od wielu lat prężnie działa i ma się całkiem dobrze, a jej macki sięgają naprawdę daleko. Podejmowane tropy, póki co, prowadzą donikąd. Lubię, kiedy przedstawiana historia ma dobrze rozbudowaną warstwę obyczajową, to pozwala mi nawiązać bliższą relację z jej bohaterami, którzy swoją drogą są tu bardzo dobrze wykreowani. Dokładnie tak się dzieje. Artur - miłośnik pierogów ruskich - no kocham. Pierogi na pewno, ale z czasem również on zdobywa moje serce. To osoba, która pod maską towarzyskiego człowieka, ukrywa ogromną samotność i jeszcze większy strach przed odrzuceniem. Monika jest dla mnie wzorem przyjaciółki, która po prostu działa i nie pyta: "po co", tylko: "na kiedy". Jest i Krzysztof, który zachowuje idealny balans w tym wszystkim. I Laura i wszyscy... Fajna ta ich przyjaźń, no naprawdę... I miłość też. Powieść Rafała Artymicza to połączenie thrillera medycznego, sensacji i powieści obyczajowej. Cóż mogę jeszcze powiedzieć... No jest grubo. I nie tylko ilość stron mam tutaj na myśli. To naprawdę niezwykle ciekawa fabuła, którą czytałam z dużym zainteresowaniem, przeżywając wiele skrajnych emocji. Śmiałam się i płakałam, wkurzałam się i nie dowierzałam, niejednokrotnie zastanawiając się, czy wyobraźnia Rafała Artymicza ma jakieś granice? Jak można tak igrać z uczuciami czytelnika i do takiego stopnia wystawiać jego emocje na próbę? No jak? Książka mądra, bo dotycząca bardzo ważnych kwestii społecznych, nie sposób tu nie wspomnieć o wątku LGBT, który został przez Autora ukazany w sposób bardzo kulturalny i wyważony, nie można również zapomnieć o równości, tolerancji i szacunku. Tylko tyle, by wszystkim żyło się lepiej. Warto się nad tym pochylić, tym bardziej w sytuacji, kiedy Polska jest jednym z najmniej tolerancyjnych krajów w Europie. Już słyszę te głosy oburzenia, bo przecież niby uważamy się za tolerancyjnych, prawda? Jestem pewna, że mało kto będzie twierdził inaczej. Niby wiemy, że nie powinno się nikogo odrzucać ze względu na poglądy religijne, kolor skóry czy orientację. Jednak w pewnych sytuacjach ( wcale nie tak rzadkich), małomiasteczkowość i zaściankowość aż razi, a każda "inność" jest w naszym społeczeństwie piętnowana i wyśmiewana. Mam nadzieję, że ta historia zmusi czytelników do refleksji, do zmiany myślenia, bardziej obudzi świadomość, skłoni do większej akceptacji społeczności LGBT. Czy moje myślenie na temat poruszanych tu kwestii, po przeczytaniu książki się zmieniło? Nie. Z tej prostej przyczyny, że ja akceptuję każdego człowieka, z jego wadami i wyborami, dopóki nie robią one nikomu krzywdy. Nawet jeśli się nie zgadzamy - szanujmy. Nie "za coś", a " mimo wszystko". Warto o tym pamiętać. Dla niektórych to oczywiste, dla innych wciąż nie do pomyślenia, niestety. Jest to historia o przełamywaniu granic, o wychodzeniu poza stereotypy i strefę swojego komfortu. O dość krętej drodze do szczęścia, o poszukiwaniu siebie, o próbie spełniania własnych marzeń i o tym, że w życiu chodzi o coś więcej niż pieniądze. "Już czas, łap w żagle mocny wiatr Mimo strat". Debiut literacki z pewnością warty waszej uwagi. Co go wyróżnia? Lekki i niezwykle przyjemny styl pisania Autora, pełen sarkazmu w inteligentnym wydaniu, który ogromnie sobie cenię. Ta książka właściwie już po kilku stronach zdobyła moje czytelnicze serce. Temat z pewnością niełatwy i wciąż w naszym społeczeństwie będący czymś niewygodnym i wstydliwym. Tym większe brawa za odwagę. Oryginalność, świeżość i jakaś taka niesamowita prawdziwość, również zasługują na słowa uznania. Istna karuzela emocji, w której nie brakuje zaskakujących zwrotów akcji, dzięki czemu fabuła mocno wciąga i angażuje. Teraz już tylko pozostaje cierpliwie czekać na kolejne książki, a może jakaś kontynuacja już się szykuje?😉 Bardzo dziękuję Autorowi @artymicz_pisze_kryminaly za możliwość przeczytania książki i za przepiękną dedykację również ❤️ A na końcu mój osobisty dodatkowy punkt za Świdnicę - miasto, w którym się urodziłam ❤️

„Trudno kochać, gdy przeszłość robi ci operację na otwartym sercu…” Poznajcie Artura Korczyńskiego. Młodego, zdolnego lekarza anestezjologa, którego życie zarówno prywatne, jak i zawodowe, to pełna zakrętów i wyzwań droga niełatwych wyborów, spektakularnych sukcesów i srogich rozczarowań. Niekiedy przypomina film sains fiction, innym razem nieco zbyt ckliwy melodramat.. Ale od początku. Artur po kilku latach nieobecności powraca do Wrocławia, miasta z którym kiedyś mieszkał i wiązał z nim swoją przyszłość - oficjalnie, by rozpocząć tu pracę w szpitalu wojskowym i zrealizować powierzoną mu misję przyjrzenia się bliżej procederowi handlu organami i namierzenia jej inicjatora. Całkiem przypadkiem okazuje się, że w tym szpitalu pracuje też jego były partner.. Mężczyzna, który nadal nie jest Arturowi obojętny. Przed nietypowym outsiderem, który zawsze chodzi własnymi ścieżkami i nigdy nie pyta nikogo o drogę, nie lada wyzwanie. Będzie zmuszony stanąć twarzą w twarz nie tylko z biznesowym obliczem medycyny, ale też z prawdą o samym sobie.. „Narkoza” to powieść obyczajowa z elementami sensacji i nienachalnym wątkiem LGBT. I choć początek nie tego nie zapowiada, Autor funduje nam nieprzeciętny rollercoaster emocji i zwrotów akcji. Książkę mimo dużej objętości czyta się szybko. W mojej ocenie to całkiem udany, wielogatunkowy, odważny debiut literacki warty poświęconego mu czasu. Z przyjemnością sięgnę po kolejne książki Autora. Polecam.

Poleccam na urlop. Wciaga niesamowicie.