Nasze odzyskane miejsca

Greta i Marika to dwie młode kobiety, których życie splata ze sobą w Gliwicach, jak sądziły, na krótki okres. Jednak pod wpływem pewnych wydarzeń i za sprawą studenta z Gdańska, Juliusza, po wielu latach znów dochodzi do spotkania. W międzyczasie każda z tych osób niesie w życiu bagaż tęsknoty, w nieustannym poszukiwaniu swojego miejsca, choć pozornie wszystko toczy się własnym rytmem.. Jeden telefon zmienia wszystko, a to dopiero początek... "Nasze odzyskane miejsca" Aliny Staneczek, to historia przepełniona miłością do miejsc, powrotami do przeszłości przywoływanej ulotnymi momentami, wyłapywanej gdzieś w innym miejscu świata w trakcie rozmów, spacerów, zasłyszana w dźwięku muzyki, ukryta pośród urokliwych kamieniczek, zaklęta w obrazach, spojrzeniach, uśmiechu... Cudowna opowieść, którą autorka zabiera nas w podróż do Gliwic, Gdańska czy Neapolu. Za sprawą bohaterów powieści, którzy odkrywają karty przeszłości i tej historycznej i tej rodzinnej, możemy zatracić się na hałaśliwych uliczkach pośród włoskiej atmosfery, poczuć zapach gliwickich lip, czy spacerować po Gdańsku, poznając ducha tamtejszych często niszczejących i niedocenianych budynków, noszących na sobie ślady przeszłości. Ta książka jest niczym hołd złożony miejscom, które tworzą ludzi i ludziom, którzy tworzą miejsca. Jest jak pieśń minionych czasów, które naznaczyły teraźniejszość w sercach postaci wypełniających karty tej niezwykłej powieści. "Tylko takie miasta są coś warte, w których można się zgubić". Przywołany przez autorkę cytat Herberta skłania mnie do podsumowania tej opowieści słowami, że tylko takie książki są coś warte, w których można się zatracić. I właśnie takie są "Nasze odzyskane miejsca".

„Stracone szanse nigdy nie wracają, zbyt późno dociera do nas, że lepiej podjąć ryzyko niż pozwolić im odejść.” . Ryzykować, czy później żałować? . Akurat taka sytuacja spotkała bohaterów najnowszej powieści Aliny Staneczek „Nasze odzyskane miejsca”. . To „historia niełatwych miłości pragnących doczekać się spełnienia”. Przede wszystkim to historia Juliusza i Grety - dwójki osób, które wkraczały w dorosłość w odbudowującej się po wojennej zawierusze Polsce. On - pochodzący z rodziny przesiedleńców ze wschodu, którzy osiedlili się w Gdańsku, ona - rodowita mieszkanka Gliwic, z pochodzenia Niemka, której babcia zadecydowała o pozostaniu w swoim mieście. Niełatwa relacja tej dwójki, którzy jakby od początku mieli pod przysłowiową górkę, gdzie przeszłość ich rodzin rzucała cień na ich przyszłość… . W powieści poznajemy ich koleje życiowe, to kluczenie koło siebie, pragnienie bycia razem, na którego drodze ciągle „coś” się pojawiało. . To smutna i nostalgiczna opowieść, gdzie oprócz sfery uczuciowej, duchowej, odnajdziemy dokładne i barwne opisy architektury opisywanych miejsc, także z odniesieniami do tych przedwojennych lat. . Przyznam szczerze, że na początku nie było mi po drodze z tą książką. Nie wiedziałam, o czym tak na prawdę jest ta historia, dokąd zmierza. Dopiero gdy zaczęłam bliżej poznawać bohaterów, zrozumiałam jej głębszy sens i przesłanie. Poczułam ten smutek, żal za utraconym, za tym co mogło być, ale nie było, wystarczyło szczerze porozmawiać i otworzyć się na tę drugą osobę… . Nie będę się już więcej rozpisywać, bo jednak zdradzę Wam za dużo 🤫 Za to zachęcam do samodzielnego zapoznania się z historią, bo na prawdę warto!