Nic takiego

Śmierć? To doprawdy nic takiego. Plotki mają to do siebie, że rozchodzą się w różnych kierunkach i zyskują zupełnie nowe wersje. Kiedy pracowało się w firmie, człowiek ciągle stykał się z narzekającymi obywatelami. Tymi niewinnymi i tymi winnymi. Ludzie opętani ideą są najgorsi. Nic takiego - dwa niewinne słowa, będące furtką, zaproszeniem do rozmowy. Milioner Tadeusz Bacewicz był śmiertelnie chory i jego odejście było kwestią czasu. Jednak.. okazało się, że ma swoje sekrety. Wokół siebie zaś ludzi, którzy są gotowi zrobić dosłownie wszystko dla własnych korzyści. Prokurator Grzegorz Hala wiedział, że telefony w środku nocy nigdy nie są zapowiedzią dobrych wieści. Gdy zamienił się na dyżury z przyjacielem Zygmuntem nie przypuszczał, że będzie prowadzić sprawę zabójstwa prominentnej osoby. Szybko wychodzi na jaw ,że wersji testamentu było kilka a jedną z osób powołanych do dziedziczenia jest Henryk Kaczmarski , przyszły mąż córki Grzegorza - Łucji. Czy policyjne śledztwo ma coś wspólnego z przeszłością urzędnika i anonimami, które otrzymuje? Wraz z policjantkami- Michaliną Murawską i Kają Dalke mężczyzna usiłuje się dowiedzieć co właściwie zaszło i kto odebrał życie Tadeuszowi. A przy okazji musu się zmierzyć z własną przeszłością i wydarzeniami z 2012 roku. Co odkryje to niezwykłe trio i czy wszyscy są gotowi na to by poznać prawdę? Wiem ,że Pani Kasia jest jedną z najbardziej znanych autorek powieści kryminalnych w Polsce jednak książka będąca otwarciem jej nowej serii jest moją pierwszą stycznością z jej piórem. Intryga utkana na kartach powieści jest gęsta niczym pajęcza sieć - pełna mylnych tropów i nie oczywistych rozwiązań. Szybko polubiłam trójkę głównych bohaterów i z przyjemnością zagłębiałam się w ich przeszłość. Natomiast rodzina denata-jakkolwiek by to brzmiało- wywołała we mnie głęboki niesmak , wręcz wstręt. I to właśnie jest jeden z największych atutów tej powieści – emocje. Autorka doskonale manipuluje odczuciami czytelnika, sprawiając, że z jednej strony kibicujemy śledczym, a z drugiej z rosnącym niepokojem obserwujemy, jak bardzo każdy z bohaterów ma coś do ukrycia. W Nic takiego nic nie jest czarno-białe. Każda kolejna strona przynosi nowe wątpliwości, a odpowiedzi zamiast porządkować historię – jeszcze bardziej ją komplikują. Szczególnie ciekawie wypada wątek przeszłości Grzegorza, który powoli zaczyna splatać się z bieżącym śledztwem. To właśnie ten element dodaje historii głębi i sprawia, że nie jest to tylko klasyczny kryminał, ale też opowieść o winie, konsekwencjach i sekretach, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Bardzo podobało mi się tempo akcji – wyważone, ale ani przez moment nie nużące. Autorka umiejętnie dawkuje napięcie, zostawiając czytelnika z poczuciem, że „jeszcze tylko jeden rozdział”… aż nagle okazuje się, że jesteśmy już na końcu książki. Na szczególną uwagę zasługują też relacje między bohaterami. Trio: Grzegorz, Michalina i Kaja ma w sobie naturalność i autentyczność, dzięki czemu łatwo się z nimi zżyć. Ich współpraca, różnice charakterów i sposób prowadzenia śledztwa sprawiają, że z niecierpliwością czekam na kolejne części serii. To kryminał dla tych, którzy lubią: – zawiłe intrygi – mroczne tajemnice rodzinne – bohaterów z bagażem doświadczeń – i historie, w których prawda nie jest oczywista A zakończenie? Zostawia niedosyt… ale w najlepszym możliwym znaczeniu.

„Nic takiego" Katarzyna Puzyńska To dopiero druga książka autorki, którą przeczytałam, ale już po kilku rozdziałach poczułam, że zaczynam z tą nową serią nawiązywać pewną nić porozumienia. Historia od pierwszych scen w willi w Zalesiu uderzyła we mnie ciężarem rodzinnych sekretów. Wyglądało trochę jak u Agathy Christie: duży dom, pełno domowników i morderstwo głowy wpływowej rodziny -Tadeusza Bacewicza. Każdy mógł mieć motyw, zwłaszcza że zamordowany milioner „majstrował” przy testamencie. Czy testament to zasłona dymna? Musicie sami sprawdzić. Mamy tu dwie płaszczyzny czasowe: akcja rozgrywa się współcześnie, w Piasecznie i okolicach, ale ciągle przewijają się wydarzenia z 2012 r. - przeszłość dopomina się o swoje. Bohaterów jest tu mnóstwo. Spodobało mi się trio, które prowadzi śledztwo. Prokurator Grzegorz Hala i dwie policjantki - Miśka Murawska i Kaja Dalke zwana Piggy. Złożenie charakterów dość niespodziewane: prokurator-perfekcjonista z natręctwami, jedna policjantka z tajemniczą przeszłością, a druga totalnie zakręcona. Najbardziej polubiłam Piggy. Nieprzewidywalna, ekscentryczna, czasem balansująca na granicy powagi i absurdu. Miałam największy fun właśnie z nią. Jej intuicyjne, nieszablonowe podejście bywało irytujące dla reszty bohaterów, ale to właśnie ona najbardziej ożywiała tę książkę. Plusem jest to, że jest tu duża czcionka, choć przełożyło się to na 600 stron tekstu. Podobało mi się też wprowadzenie tematu zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, co sprawiało, że był to nie tylko kryminał, ale też opowieść o życiu z pewnymi ograniczeniami. Ogólnie „złapałam kontakt” z tą serią, choć nie wszystko mi się podobało. Irytowały mnie wrzutki artykułów kodeksu karnego... miałam wrażenie, że to trochę taka zapchajdziura. Sama fabuła była nierówna. Były momenty, zwłaszcza na początku, kiedy nie mogłam się wkręcić. Ale... czuję, że autorka z premedytacją buduje tu zaczątki większej serii i liczę, że będzie tylko lepiej. Jeśli autorka podkręci tempo, ograniczy trochę prawnicze wtręty i rozwinie postaci to chętnie sięgnę po kolejne części.

„Nic takiego” Katarzyny Puzyńskiej to powrót autorki do klimatu, za który pokochali ją czytelnicy – mrocznego, gęstego od emocji i pełnego tajemnic kryminału z mocnym wątkiem psychologicznym. Tym razem fabuła koncentruje się wokół prokuratora Grzegorza Hali, który zaczyna otrzymywać niepokojące anonimy przywołujące dramat sprzed lat. Gdy równocześnie trafia do niego sprawa brutalnego zabójstwa milionera w Zalesiu, granica między zawodowym dochodzeniem a prywatnymi demonami bohatera zaczyna się zacierać. Puzyńska tworzy tu galerię wyrazistych postaci – od zagubionego, lecz ambitnego prokuratora, przez podkomisarz Murawską z bagażem problemów, po nieprzewidywalną Kaję Dalke, która łamie wszystkie schematy. Każda z nich wnosi do historii własne napięcia i sekrety, a konflikt między nimi staje się równie interesujący, jak samo śledztwo. Mroczna, inteligentna dziennikarka – córka ofiary – dodatkowo komplikuje sytuację, sprawiając, że czytelnik co chwilę zmienia zdanie, komu właściwie można zaufać. Emocje podczas lektury są intensywne: nieustanne napięcie, poczucie, że bohaterom grunt usuwa się spod nóg, a atmosfera gęstnieje z każdą stroną. Puzyńska doskonale buduje suspens – jej pióro jest dynamiczne, obrazowe, mocno osadzone w psychologii postaci. To thriller i kryminał w jednym, ale przede wszystkim opowieść o tym, jak przeszłość potrafi wracać w najmniej oczekiwanych momentach. Książka idealna dla fanów wielowątkowych, intensywnych historii, miłośników zagadek, napięcia i bohaterów, którzy są równie skomplikowani jak sprawy, które prowadzą. Czyta się ją szybko, z rosnącą ciekawością, i trudno ją odłożyć, zanim autorka nie odkryje wszystkich kart. To jedna z tych powieści, które nie tylko wciągają, ale też angażują emocjonalnie. Puzyńska ponownie udowadnia, że potrafi stworzyć historię gęstą, wielowymiarową i satysfakcjonującą – taką, po którą zdecydowanie warto sięgnąć.

🖤„NIC TAKIEGO” to zachwycający kryminał połączony z elementami thrillera przepełnionym zagadkami,dokładnym śledztwem i poszukiwaniem prawdy. 🖤Autorka wspaniale poprowadziła fabułę powieści w której dowodzi prokurator,podkomisarze a nawet córka zamordowanego.Każdy wnosi coś do sprawy,a czasem miesza.To powoduje,że czujemy się tak jakbyśmy byli obok działań bohaterów.Im więcej wiemy,tym mniej jesteśmy pewni skrywanej prawdy. 🖤Historia trzyma w napięciu do ostatniej strony.I to właśnie na ostatnich stronach odkrywamy to,na co czekaliśmy.Razem ze śledczymi dedukujemy-co jest prawdą a co złudzeniem. Akcja dzieje się w swoim tempie.Nic nie jest przyspieszane,ponieważ śledztwo wymaga czasu i go otrzymujemy.Pomiędzy szukaniem mordercy czytelnik otrzymuje barwnych bohaterów i ich życiowe problemy z którymi zmaga się na codzień.Dzięki temu bardziej utożsamiamy się z postaciami,którzy poza pracą mają życie prywatne i związane z tym rozterki. 🖤 „NIC TAKIEGO” to znakomicie rozpoczęta seria kryminalna autorki,która potrafi rozbudzić wyobraźnię,trzymając w napięciu przez całą lekturę.Zakończenie sprawia,że chcemy poznać to,co zobaczyły policjantki u prokuratora 🤔Czekam zatem na kolejny tom a was gorąco polecam ten kryminał,którego długo nie zapomnicie.

Fabuła widać, że bardzo przemyślana i wszystkie fakty podawane stopniowo, zmuszają czytelnika do refleksji i podążania za śladami pozostawionymi przez mordercę. Szeroki krąg podejrzanych, który z biegiem stron się zawęża. Czujemy, jak krok po koku zbliżamy się do momentu kulminacyjnego. Jak przystało na dobry kryminał jeden trup to za mało, pojawiają się kolejne, a dochodzenie skręca w zaskakujących kierunkach. Jest to nowa seria kryminalna autorki i nie dziwię się, bo z takimi bohaterami aż czeka się na kolejne. Prokurator jak i policjantki, to postacie nietuzinkowe, barwne, wzbudzające zainteresowanie, z wadami i przeszłością, którą stopniowo odkrywamy, ale nie do końca. Autorka zostawia aurę niedopowiedzenia, którą zapewne nam odsłoni w następnych częściach. Co oczywiście jeszcze bardziej wzmaga apetyt, by czekać na kolejne publikacje. Bohaterów lubi się od samego początku, aż chce się z nimi iść na kawę, by podpytać o ich sekrety. „Nic takiego” to doskonale skonstruowany kryminał. Cały proces prowadzenia dochodzenia wciąga, a uczestniczenie w policyjnych procedurach i wnikliwych przesłuchaniach, daje dużo satysfakcji. Trafnie ukazana trudna praca policji oraz to, jak radzą sobie z problemami osobistymi. Te dwa bieguny wpływają na siebie bezpośrednio, czy da się je bezboleśnie pogodzić? Doskonała fabuła, wyraziści bohaterowie (uwielbiam Kaję Dalke), praca policyjna zobrazowana prawdziwie. Czyta się wyśmienicie, a zwroty akcji nie pozwalają odłożyć książki. Nic dodać, nic ująć, bardzo dobry kryminał Katarzyny Puzyńskiej. Czekam na kolejną część.