Nie to miejsce, nie ten czas

"Cokolwiek zrobiłeś, nigdy nie przestanę cię kochać". Czy znajomość przyszłości jest gorsza od niewiedzy? Gdybyście mogli podróżować w czasie, wybraliście przyszłość czy przeszłość? Chętnie poznam Twoje zdanie. Chodzisz niespokojne od okna do okna i wypatrujesz powrotu swojego syna do domu. Instynktownie wyczuwasz, że wydarzy się coś złego. Znajome? Jednak w nawet najczarniejszych myślach nie spodziewasz się tego, co zaraz nastąpi. Co czujesz, kiedy dociera do Ciebie, że twój syn właśnie zabił człowieka, a ty stałaś się mimowolnie świadkiem tego zdarzenia? Co czujesz, kiedy twój ukochany syn staje się brutalnym przestępcą? Łzy stają ci w gardle, świat nagle się zatrzymuje, a Ty się zastanawiasz, jak to się stało, że wychowałaś mordercę? Twoje dziecko dopiero co wkroczyło w dorosłość. Jesteś prawniczką. Nie masz wyboru. Potem się budzisz i z ogromną ulgą dociera do ciebie, że jest poranek dnia poprzedzającego całe zdarzenie. Myślisz, że nic się nie stało, a tobie tylko się wydawało. Pierwsze moje skojarzenie to film: "Zdarzyło się jutro", w którym główny bohater każdego ranka otrzymuje gazetę z następnego dnia. Dzięki niej może zapobiec wydarzeniom, o których przeczyta. Jak zapobiec temu, co ma się wydarzyć? Czy Jen uda się również powstrzymać tę zbrodnię? Ta historia wzbudza moje ogromne zainteresowanie od początku i nie osłabia go do samego końca, ponieważ brakujące elementy układanki naprawdę trudno ułożyć w całość. Jen będzie musiała przygotować się na zdecydowanie więcej, niż jeden cios i odkryć więcej niż jedno kłamstwo. Konfrontacja z rzeczywistością okaże się nie tylko bolesna, ale i zaskakująca, dzięki temu ten kryminał i nam dostarczy wielu emocji i zaskoczeń. Jakie granice jako rodzic, jesteś w stanie przekroczyć, aby Twoje dziecko było bezpiecznie? Jak myślisz, świadomość tego, co się wydarzy, to wybawienie, czy może raczej psychiczne obciążenie? W moim odczuciu to nie tylko dostanie szansy na naprawę tego, co się stało, ale również powrót do tego, co kiedyś bolało, i o czym wolałoby się zapomnieć. "Nie to miejsce, nie ten czas" to z całą pewnością nie ta historia, której się spodziewacie, ale zapewniam, że warta każdej minuty, którą jej poświęcicie.

"Nie to miesiące, nie ten czas" Gillian McAllister posiada motyw pętli czasu. Dla mnie to jakiś sztos. Wtedy fabuła wchodzi zupełnie na inny poziom. Od razu jak zobaczyłam okładkę tej książki miałam co do niej dobre przeczucia. Jen jest prawniczką, żoną i matką. Pewnej nocy czeka na swojego osiemnastoletniego syna, aż wróci bezpiecznie do domu. Czuje, że coś jest nie tak. Niestety, przeczucie jej nie myli. Tuż przed drzwiami ich domu jej syn popełnia straszną zbrodnię. Zabija człowieka. Każda matka w tym przypadku zrobiłaby wszystko by cofnąć czas. Jen poniekąd dostaje tę szansę. Gdy budzi się po tych wydarzeniach we własnym łóżku okazuje się, że jest wczoraj. To wszystko się nie wydarzyło, a ona ma szansę zmienić bieg wydarzeń. Nie spodziewałam się w ogóle takiego rozwoju wydarzeń. Motyw pętli czasu jest fascynujący i tym razem autorka świetnie to wymyśliła. Bo Jen nie przeżywa ciągle tego samego dnia, cofa się wciąż w przeszłość by dowiedzieć się, co przyczyniło się do zbrodni jakiej dokonał jej syn. A dowiaduje się mnóstwo ciekawych rzeczy, które mnie przyprawiały o zdumienie. Było tutaj klika plot twistów, które jeszcze bardziej budowały napięcie. Zdecydowanie autorka potrafiła przykuć całkowicie moją uwagę. Oszczędziła nam naukowych wyjaśnień dlaczego tak się dzieje, przy czym historia nie straciła na swojej wiarygodności. Poza rozwikłaniem zagadki, książka skłania nas również do refleksji nad mijającym czasem. Nie doceniamy chwil które akurat się dzieją. Nie poświęcamy bliskim tyle uwagi na ile zasługują. A niestety nie da się tego cofnąć. I miłość matki.. Niezmierzona i zdolna do największych poświęceń mimo, że wciąż same siebie nie doceniamy i wytykamy sobie wszystkie błędy, choć wykonujemy naprawdę dobrą robotę w stosunku do swoich dzieci! Zdecydowanie polecam wam tę książkę. Nie oderwiecie się od niej ani na chwilę.