Nie zamierzam umierać! Historia wykuta cierpieniem

Są takie książki, które bierze się do ręki z drżeniem serca. Nie z powodu strachu przed fikcyjnym mordercą czy mrocznym thrillerem, ale ze strachu przed samym życiem. Muszę Wam się do czegoś przyznać: bardzo bałam się czytania tej książki. Tak zwyczajnie, po ludzku. Mam znajomych, którzy dostali równie złą diagnozę. Walczą. Każdy dzień jest dla nich bitwą. A tu nagle pojawia się publikacja będąca swoistym studium choroby – tematu, od którego podświadomie chcemy uciekać. Dziś, będąc już po lekturze, mogę powiedzieć tylko jedno: jak dobrze, że ją przeczytałam! „Nie zamierzam umierać” to zapis starcia człowieka z „paskudztwem”, które próbuje odebrać mu wszystko. Jacek Ostrowski, mistrz intrygi, tym razem stał się protagonistą własnej, najtrudniejszej opowieści. Choć książka opisuje ból, pot i chwile, w których człowiek ma ochotę po prostu się poddać, to paradoksalnie jest to pozycja, która niesie ogrom nadziei dla wszystkich. Nie tylko dla chorych, ale i dla ich bliskich, dla lękających się, dla nas wszystkich. To, co uderza w tej lekturze najbardziej, to jej niesamowita konstrukcja emocjonalna. Autor dokonał czegoś niemal niemożliwego – stworzył tekst napisany bez patosu, bez górnolotnych słów, bez moralizowania. Nie znajdziecie tu taniego coachingu ani pustych haseł. Nie ma tu też cienia egoizmu w stylu „tylko ja cierpię najbardziej”. Przecież dla autora to była jego historia, jego prywatna tragedia i miał absolutne prawo być w tym wszystkim egoistą. A jednak Jacek Ostrowski otwiera przed nami drzwi do swojego świata w sposób tak pokorny, a jednocześnie zadziorny, że nie sposób nie czuć do niego ogromnego szacunku. Ta książka uczy nas, że w walce o życie medycyna to tylko połowa sukcesu. Autor pokazuje, że „to paskudztwo” trzeba zabijać nie tylko chemią i lekami. Równie potężną bronią jest złośliwość, humor, specyficzne podejście i niezachwiana wiara. To właśnie ten „ostrowski sznyt” – inteligencja i ironia – stają się tarczą chroniącą przed rozpaczą. Dzięki temu lektura, mimo trudnej tematyki, nie przygniata. Ona daje kopa do działania. To zupełnie inne oblicze Jacka Ostrowskiego, jakie dotąd znaliśmy. To inna książka, ale jakże potrzebna i świetna. Od razu po odłożeniu jej na półkę poleciłam ją znajomym, żeby bez strachu po nią sięgali. Chcę, żebyście i Wy wiedzieli: nie bójcie się tej tematyki. Ta lektura nie zabiera energii – ona ją oddaje ze zdwojoną siłą. Jacek Ostrowski udowadnia, że dopóki mamy w sobie wolę walki i potrafimy zakpić z własnego losu, dopóty jesteśmy niepokonani. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto szuka w literaturze prawdy, a nie tylko ucieczki. Czytadła i czekadełka z całego serca polecają!