Zdzisław Mokryna. Tom 2. Nie zawiedź mnie, tato. Część 1

Super,muszę dobrać się do drugiej części,dopiero odkrylam tego autora.

"Nie zawiedź mnie, tato" Stefan Darda Seria ze Zdzisławem Mokryną cz. 2.1 To moja kolejna literacka podróż ze Zdziszkiem Mokryną. Drugi tom został podzielony na dwie części i aktualnie za mną cz. 2.1, a druga ma mieć dopiero premierę. A ja już chciałabym ją przeczytać, bo koniec pozostawia zbyt wiele znaków zapytania... Niezbyt często spotykam się też z takim "wybiegiem" jak tutaj, choć nie twierdzę że to rzadkość w książkowym świecie. Po prostu ja raczej na takie książki nie trafiam. ... Teraz krótko... O czym jest ta pierwsza część drugiego tomu serii? Otóż tym razem główny bohater stara się odnaleźć spokój po dramatycznych wydarzeniach opisanych w cz.1 i kupuje dom na odludziu w... przysłowiowych Bieszczadach. Na początku jest bardzo spokojnie, wręcz sielsko, aż do momentu pojawienia się Mokryny na Podlasiu, gdzie kilka dni wcześniej popełniono mord na jego krewnej. Rozpoczyna nieformalne śledztwo, rzucając wyzwanie lokalnym układom. W międzyczasie pojawiają się też inne zbrodnie, ale o tym musicie już się sami przekonać sięgając po tę książkę. ... W porównaniu do pierwszej ta część wydaje się miejscami mniej dynamiczna. Jednak to powolne rozwijanie akcji ciągle budowało napięcie, prowadziło krętymi drogami, podpowiadało wiarygodne scenariusze, żeby na końcu zostawić mnie z wieloma pytaniami i oczekiwaniem co dalej się wydarzy. Dużo tu wątków obyczajowych, retrospekcji i portretów psychologicznych. Wprowadzenie retrospekcji i sennych wizji, z czasów dzieciństwa Mokryny, bardzo mi się podobało. Pozwoliły mi one głębiej zrozumieć jego przeszłość i relacje z innymi postaciami. Powrócić do jego lat dzieciństwa, dających mu dużo radosnych wspomnień, choć też tych trudniejszych, związanych ze stratą rodziców. Spotkanie z dawnymi przyjaciółmi, którzy są częścią czemiańskiej społeczności dodało tej historii dodatkowego kolorytu i emocji. Zakończenie - intrygujące. Autor mnie zaskoczył i pozostawił z mnóstwem pytań. Wiele spraw z pewnością wyjaśni się w kolejnej części, tylko czemu muszę czekać aż do października? Ta część ma ponad 400 stron, więc trochę rozumiem rozbicie tego tytułu na dwie części. Całość pewnie będzie miała ponad 800 stron, a nie każdy lubi takie "grubasy". A teraz pewien minus. Niestety trochę raziły mnie błędy, które wyraźnie umknęły uwadze korektora. Momentami rozpraszały mnie i wyrywały z rytmu. Lepsza redakcja poprawiłaby komfort czytania. Mimo wszystko książka mi się podobała, a autor ponownie pokazał, że umie budować napięcie i tworzyć wiarygodne portrety psychologiczne postaci. Polecam ją każdemu, kto ceni sobie kryminały z rozbudowaną warstwą obyczajową i psychologiczną.

Lubisz kryminały z dobrze rozwiniętym wątkiem obyczajowym i w dodatku z delikatną domieszką thrilleru psychologicznego? Czy jednak uważasz, że to już zbyt duża mieszanka wybuchowa? 💬 Czasami więcej wcale nie oznacza lepiej. Jednak są książki, gdzie gatunkowy miks się sprawdza, a „Nie zawiedź mnie, tato” Stefana Darda jest tego najlepszym dowodem! Książka zaczyna się w sposób dość nieoczywisty bowiem od epilogu. Sprawia to, że tak naprawdę już od pierwszych zdań czujemy się mocno zaintrygowani, bo przecież nie codziennie w nasze ręce wpadają książki gdzie wykorzystywany jest taki zabieg. Podobnie jak i w przypadku pierwszego tomu warstwa obyczajowa została tutaj mocno rozwinięta. Jest sporo dialogów, przemyśleń naszego emerytowanego policjanta, całość poprowadzona została w dość spokojnym, a wręcz refleksyjnym tempie. Jednak nie jest to żadna wada, ponieważ wszystko ze sobą świetnie współgra i tworzy dość nieszablonowy kryminał od którego ciężko się oderwać. Autor stawia przed głównym bohaterem nie lada wyzwanie jakim jest starcie się ze swoją przeszłością. Mokryna wraca na stare śmieci, gdzie odżywają stare znajomości, relacje. Miejsce to wzbudza w nim wiele emocji i refleksji. To tutaj możemy dojrzeć hermetyczność małych społeczności, które Darda przedstawił w sposób genialny - “Małomiasteczkowe bagienko! Te układy, układziki, rzygać się chce.”. Ten małomiasteczkowy, a wręcz sielski klimat bo akcja toczy się w Bieszczadach i na Podlasiu, czyli w dość malowniczych obszarach naszego kraju potęguje odczucia niepokoju, grozy i okropności zbrodni, która jest głównym elementem wątku kryminalnego tej powieści. Postać Mokryny, którego polubiłam już w poprzedniej części teraz zyskał moją jeszcze większą sympatię. Odbiera świat dość intensywnie o czym niejednokrotnie możemy się przekonać, jest emocjonalny, a w sytuacji w której się znalazł zachowuje się w sposób jak chyba zachowałby się każdy z nas. Jest to postać, z którą naprawdę bardzo łatwo się utożsamić, bądź zobaczy w niej po prostu kogoś bliskiego, namacalnego. Jest to bohater z krwi i kości. „Nie zawiedź mnie, tato” to świetnie napisany małomiasteczkowy kryminał, który pozostawia nas z masą niewiadomych, pytań i całym bagażem emocji. Cała sprawa nad którą pracuje Mokryna niezwykle frapuje i nie mogę się doczekać, aż znów będę mogła do niej wrócić. Serdecznie 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠!