Nie znajdziesz mnie po śladach stóp

Czasami najwłaściwsze jest najprostsze pytanie. Zadane wprost, bez skrępowania, oceniania czy współczucia. I chociaż nie jest powiedziane, że ktoś musi chcieć na nie odpowiedzieć, to tym razem Sylwia Błach chciała… Przed Wami książka, którą zrodziła się z pytania sześcioletniej Dobrawy: „Ciociu, jak to jest jeździć na wózku?”. Z dziecięcej ciekawości, która otworzyła przed nami drzwi do życia osoby z niepełnosprawnością. Do jej codzienności z pięknymi, ale i trudnymi chwilami. Z wyzwaniami i chorobą, która nie definiuje przecież człowieka, ale jest dodatkiem „niczym posypka do lodów. Ma znaczenie, zmienia ich smak, ale nie jest najważniejsza”. Więc, jak to jest? Wyjaśnienie wcale nie jest łatwe, ale z pomocą przychodzą autorce wspomnienia. Krążą dookoła, szybują po niebie w postaci ptaków. Jedne śpiewają radosne trele, inne skrzeczą rozzłoszczone. Mają różne kolory, dzioby i nastroszone piórka. Każdy niesie ze sobą historię. O zabawach z siostrą, gdy wywrócony wózek bawił do łez. O kobiecie, spotkanej w windzie, która odłożyła swoją torebkę na kolana Sylwii, aby poprawić swój makijaż. O karmieniu wiewiórek podczas turnusów rehabilitacyjnych, czy o miłości do morza i falach, które zalały silnik wózka. Tych wspomnień jest dużo, a z każdego wyłania się prawda, że różnorodność, chociaż piękna, bywa niewygodna. I tylko empatia i otwartość mogą z tą niewygodą walczyć. Bo niepełnosprawność JEST. Nie znajdziesz jej wprawdzie po śladach stóp, ale znajdziesz, jeśli spojrzysz, porozmawiasz i zrozumiesz, że wcale nie trzeba jej unikać, czy gloryfikować. To nie jest pozycja wyłącznie dla dzieci. Dorosłych też skłoni do refleksji i poszukiwania odpowiedzi, chociażby w kontekście samoakceptacji, której poświęcono rewelacyjne zadania/ zabawy na końcu książki. Nie sposób też nie wspomnieć o delikatnych, absolutnie pięknych ilustracjach Karoliny Jeske. Już dawno żadna książka nie dotknęła w ten sposób mojego serca. Przeczytajcie ją proszę! Od 5 roku życia.

Kto lepiej opowie o niepełnosprawności niż osoba doświadczająca jej na co dzień? Autorka książki wciela się w główną bohaterkę książki i w formie symbolicznie przedstawionych wspomnień wyjaśnia 6-letniej Dobrawie czym jest niepełnosprawność, z czym się wiąże i jak to jest zmagać się z nią każdego dnia pd wczesnego dzieciństwa. Wielobarwne ptaki wyfruwają z głowy cioci, a każdy z nich trzyma kopertę ze wspomnieniem. Niepełnosprawność ma różne odcienie, nie zawsze wygląda tak samo i nie zawsze jest szara i przykra, czasami jej nie widać. Opowieści kobiety wywołują u odbiorcy mnóstwo różnorodnych emocji i uczuć - od smutku, współczucia, złości, poczucia wstydu, niesprawiedliwości i zakłopotania po podziw, ciekawość, radość, czułość, a przede wszystkim wprawiają w zadumę i refleksję nad kwestiami często tak obcymi dla osób pełnosprawnych. Główna bohaterka opowiada o swojej rzeczywistości bez wyrzutów i żalu, a z pełną akceptacją samej siebie i własnej sytuacji, przy czym nie brakuje jej także poczucia humoru. Polecam tę książkę wszystkim rodzicom, nauczycielom i pedagogom, ponieważ jest ona doskonałą bazą do rozmów i genialnych zajęć z dziećmi i młodzieżą na temat istoty niepełnosprawności. Dowiecie się z niej, że osoby niepełnosprawne mają niejednokrotnie takie same potrzeby, uczucia i marzenia jak my, że nie trzeba się ich bać, unikać wzrokowo, a pomagać zawsze warto, ale z rozsądkiem. Ja już wiem, że będę wracać do tej pozycji odnosząc się do niej przy różnych okazjach, również w życiu prywatnym wychowując moje dzieci. Dzień po jej lekturze mój niespełna 7-letni syn wspomniał tę książkę podczas drogi do przedszkola: "Mamo, zobacz! Ten pan jeździ takim elektrycznym wózkiem jak ta pani z naszej książki!". Poruszyła mnie jego spostrzegawczość i jednocześnie ta sytuacja przypomniała mi ile ważnych rzeczy możemy przekazać dzieciom za pośrednictwem wartościowych książek i to wszystko naprawdę zostaje w ich małych główkach.