Nieboskłon

„Nieboskłon” to drugi tom serii o prokuratorze Michale Stróżu, bohaterze z kręgosłupem moralnym i nietuzinkowym sposobie myślenia. Historia wciąga od pierwszych stron, prowadząc czytelnika przez mroczny i bardzo realistyczny świat śledztwa. Akcja rozpoczyna się w krakowskiej Nowej Hucie, gdzie przypadkowi przechodnie są świadkami dramatycznego zdarzenia – z wysokości spada naga kobieta. Szybko okazuje się, że nie było to samobójstwo, a śledztwo prowadzi do odkrycia kolejnych ofiar i dramatów, które kryją mieszkańcy tego blokowiska. Michał Stróż uwierzcie - to bardzo fascynujący bohater, którego wyróżnia postaw, charyzma i precyzyjny tok myślenia. Potrafi łączyć pozornie nieistotne fakty, wyciągać wnioski, które innym umykają, i podejmować decyzje zgodne ze swoim kodeksem. Dzięki temu proces dochodzenia do prawdy jest realistyczny i angażujący, a sam bohater staje się postacią, której losy są naprawdę interesujące. Czytasz i chce się o nim dowiedzieć jak najwięcej. Tak jak poprzedni tom, tak i ten bez dwóch zdań jest rasowym kryminałem pełnym napięcia, trudnych emocji i złożonych decyzji. Pokazuje cenę odpowiedzialności i moralności w świecie, gdzie zło potrafi przybierać nieoczekiwane formy. To lektura dla tych, którzy cenią bohatera z zasadami i wnikliwe śledztwo prowadzone krok po kroku. 📖 Polecam tego, który nie odwraca wzroku. 🙂 Cytaty: „– Przed chwi­lą z ro­bo­ty wró­cił. – Z ro­bo­ty o tej porze? – zdzi­wił się Cy­prian. – To gdzie on pra­cu­je? – W za­kła­dzie po­grze­bo­wym. Cza­sem ma nocki, bo lu­dzie nie chcą z umie­ra­niem po­cze­kać do rana.” „Każdy ma prawo popełnić błąd, ale pamiętaj, jeśli drugi raz popełnisz ten sam, to znaczy, że jesteś głupcem, bo niczego się nie nauczyłeś.” „Maja, dzie­ci nie po­win­ny umie­rać przed ro­dzi­ca­mi. Cór­ciu, ja to prze­ży­łam i uwierz mi, nie ma na tym świe­cie nic gor­sze­go. Wiem, co mówię.”

Akcja książki rozpoczyna się szokującym incydentem na krakowskiej Nowej Hucie. Nagie ciało kobiety spada z wieżowca na oczach przechodniów. Śledztwo szybko ujawnia, że to nie samobójstwo. Ofiara była torturowana i więziona przed śmiercią. Prokurator Michał Stróż, główny bohater powieści prowadzi dochodzenie, które odkrywa szczątki kolejnych ofiar, wskazujące na działania seryjnego mordercy. Fabuła rozwija się dwutorowo. Wątek śledczy, policyjne przesłuchania, analiza dowodów, aresztowania oraz wątek psychologiczny, wgląd w umysł sprawcy, od dzieciństwa po rozwój dewiacji . Autor mistrzowsko łączy te perspektywy, tworząc narrację, która nie tylko buduje napięcie, ale też zmusza do refleksji nad naturą zła. Ciekawie wykreowani bohaterowie. Michał Stróż, prokurator o białych włosach i przeszłości księdza, rozdarty między emocjami a powinnością. To postać antyteza papierowego bohatera, popełnia błędy, walczy z wewnętrznymi demonami, ale nie traci determinacji w dążeniu do sprawiedliwości . Autor dogłębnie analizuje psychikę mordercy, pokazując, jak traumy z przeszłości kształtują potwora. To nie czysty psychopata, ale człowiek o złożonej motywacji, co dodaje realizmu. Betonowe blokowiska, labirynty podwórek i atmosfera społecznej obojętności stają się niemym bohaterem powieści. Autor wykorzystuje topografię dzielnicy, by podkreślić izolację i przytłoczenie ofiar . Autor pisze prosto, ale sugestywnie. Unika przegadania, a jednocześnie potrafi jednym zdaniem wywołać dreszcz. Autor buduje napięcie poprzez stopniowe odsłanianie tajemnic i dysonans między pozorami normalności a ukrytym okrucieństwem. Każdy szczegół ma znaczenie, a opisy śledztwa są dokładnie zbadane, co dodaje wiarygodności . Autor pokazuje, jak najciemniejsze tajemnice kryją się za zwykłymi drzwiami sąsiadów. Nowa Huta, z pozoru zwyczajna dzielnica, staje się metaforą wygodnego ignorowania zła. Michał Stróż musi oddzielić granice moralne, współczucie od sprawiedliwego gniewu, co poddczas czytania zmusza do zadawania pytań takich jak czym jest sprawiedliwość? Czy można zachować człowieczeństwo wobec potworów? Autor pokazuje jak niewiele dzieli ofiarę od kata i czy zło rodzi się z traumy, czy jest wyborem . Zalety powieści to wciągająca narracja dzięki czemu książkę czyta się w jeden wieczór. Świetnie pokazana głębia psychologiczna i wgląd w umysł mordercy. Nowa Huta z jej betonową llaustrofobią to idealne tło dla mrocznej historii. Słabsze strony to przewidywalność finału i zbyt łatwe rozwiązanie. Opisy tortur mogą być zbyt przytłaczające dla wrażliwszych odbiorców. Dla kogo jest ta książka? Polecam fanom kryminałów psychologicznych, z realistycznym śledztwem i głębią postaci. Moja ocena: 9/10🌟 Polecam! Czytajcie! BRUNETTE BOOKS

Jedno z krakowskich osiedli staje się sceną dramatycznych wydarzeń. Z wieżowca spada młoda kobieta. Pierwsze skojarzenie – samobójstwo. Po dokładniejszym sprawdzeniu śledczy wykluczają ten wątek. Kobieta jest naga, a jej stan wskazuje, że wcześniej ktoś ją więził i się nad nią znęcał. Prokurator Michał Stróż już wie, że ta sprawa ma głębsze dno, a jej rozwiązanie nie będzie takie proste. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej w momencie, kiedy zostają odnalezione kolejne zwłoki. Rozpoczyna się żmudne śledztwo, które ma za zadnie zatrzymać falę zbrodni, jakiej jeszcze nie widziała Nowa Huta. „Nieboskłon” to drugi tom serii z prokuratorem Michałem Stróżem. Jeśli chodzi o moją opinię – będzie bardzo dobra z jednym małym minusem. Zaczynając od plusów. Bardzo dobra historia opisywana przez autora z dwóch perspektyw. Tej pierwszej, związanej z wysiłkami śledczych, dążących do rozwiązania sprawy śmierci młodej kobiety i drugiej, w której towarzyszymy zwyrodnialcowi, który realizując swoje potworne zapędy, morduje bez opamiętania. Akcja pędzi na tyle szybko, że trudno jest się oderwać od czytania. Rozdział za rozdziałem byłem coraz bardziej ciekawy jak zakończy się ta historia. Zakończenie, mimo wiedzy na temat głównego antagonisty, który wyklarował się już praktycznie na początku historii, zaskakuje. Co do minusów. Mam jeden. Drogi Mariuszu! Bardzo proszę więcej Michała Stróża. Miałem nieodparte wrażenie, że cały czas był gdzieś obok. Jest to tak świetnie napisana postać, że moim zdaniem zasługuje na troszkę więcej miejsca. W ogólnym rozliczeniu, bardzo dobra kontynuacja i z niecierpliwością czekam na kolejne losy krakowskiego prokuratora. Polecam serdecznie.