Niemy świadek

Bardzo lubię psich bohaterów, mają oni zwykle wpływ nie tylko na fabułę powieści, ale również wnoszą do niej sporo ciepła i humoru. „Niemy świadek” Agathy Christie to drugi z klasycznych kryminałów Autorki, który wybrałam na długie jesienne wieczory. Od pierwszego wejrzenia zachwycił mnie terier na okładce, tak podobny do mojego Turbo, ale też to cudowne wydanie jubileuszowe w twardej oprawie i ze złoceniami. Coś pięknego! W tej powieści mogłam ponownie podziwiać nieprzeciętny intelekt Herkulesa Poirota, delektować się klimatem małego angielskiego miasteczka i zadziwić rodzinnymi sekretami. Pojawia się w niej motyw, który tak lubię w powieściach Autorki, czyli burza emocji po śmierci jednej z bohaterek, ale spowodowana nie żalem, a walką o pozostawiony majątek. Tym bardziej że panna Arundell zmienia testament tuż przed śmiercią, a dokonując kontrowersyjnego zapisu sprawia, że w rodzinnym „kotle bez przerwy wrze". Poirot, który przybywa do miasteczka Market Basing, można powiedzieć wezwany zza grobu, ze swoją niezrównaną intuicją i manipulacyjną precyzją, z wdziękiem kłamie każdemu z podejrzanych, dostosowując swoje historie do rozmówcy. Ten sprytny zabieg pozwala mu wydobyć skrywane tajemnice, choć w pewnym momencie obraca się to przeciwko niemu, bo kłamstwo, nawet w jego wykonaniu ma krótkie nogi. Jego błyskotliwe rozmowy, sprytne zagrywki i dążenie do prawdy stanowią o uroku tej powieści, dając dużo satysfakcji i pozwalając na wspólne dopasowywanie elementów układanki. Z pewną nostalgią przyglądałam się metodom Poirota, bo w erze dzisiejszych regulacji prawnych, wiele z nich byłoby co najmniej problematycznych. Muszę wspomnieć o cudownym bohaterze tej powieści, czyli terierze Bobie, który swym zamiłowaniem do zabawy z piłeczką wprowadza trochę zamieszania, ale oczywiście również element lekkości i humoru. To opowieść o rodzinnych konfliktach, chciwości i umiejętności dostrzegania tego, co niewidoczne na pierwszy rzut oka, po której podobnie, jak niezrównany Herkules Poirot mam ochotę zaczynać dzień od wypicia gorącej czekolady. Może właśnie dzięki niej ma tak niespożytą energię i błyskotliwy umysł?

Starsza panna Arundell umiera nagle. Wszystko wskazuje na to, że umarła z przyczyn naturalnych. Jednak, tuż przed jej śmiercią miały miejsce dwa podejrzane zdarzenia. Mianowicie panna Arundell dwukrotnie potknęła się na schodach. Zdaje się, że to z powodu piłki, którą bawił się pies o imieniu Bob. Zostawił ją na schodach, było to jego ulubione miejsce do zabawy. Jednak poszkodowanej wydawało się, że coś jest nie tak, natomiast nie potrafiła określić co. Swoje wątpliwości i nietypowość tej sytuacji opisała w liście zaadresowanym do Herkulesa Poirota. List ten jednak dociera z pewnym opóźnieniem do detektywa wtedy, kiedy panna Arundell już nie żyje... Jednak Herkules postanawia przyjrzeć się sprawie bliżej, bo jak się okazuje panna Arundell wywołała nie mały skandal, gdyż okazało się komu w testamencie przepisała swój pokaźny majątek... Herkules Poirot po mistrzowsku podchodzi do sprawy, krok po kroku odkrywa nowe fakty i poszlaki. Jednak czytelnik ma wrażenie, że to ślepe zaułki, że nic z nich nie wynika. Natomiast detektyw doklonale wie jak to rozegrać, od początku z pełnym profesjonalizmem i sprytem drąży temat. Agatha Christie wodzi czytelnika za nos. Bohaterowie są tak wykreowani, że tak naprawdę podejrzany jest każdy. A na dodatek coraz to nowe odkrycia pokazują ich prawdziwą naturę. Najbardziej uroczym bohaterem był pies Bob, który nadał całości powieści miły akcent dla miłośników zwierząt. Ależ ten tytuł mnie zachwycił! Wspaniale skrojony klasyczny kryminał z charakterem i niepowtarzalnym klimatem. Historia wciąga od pierwszej chwili i jest nieodkładalna. Bawiłam się świetnie podczas lektury i czekam na więcej! Serdecznie polecam!