Niespokojny duch

„Niespokojny duch” Daphne du Maurier jest moją dwudziestą książką wydaną w zachwycającej oprawie Serii butikowej przez Wydawnictwo Albatros i ósmą powieścią Autorki, tym bardziej wyjątkową, że jest to jej debiut literacki dotychczas niepublikowany w Polsce. I choć moją liderką pozostaje „Rebeka”, to nie wyobrażałam sobie, by nie sięgnąć po tę gratkę i nie przekonać się, czy da się wyczuć w niej ten tak charakterystyczny dla twórczości Autorki styl, tę lekkość w snuciu opowieści i mrok tajemnicy, który niezmiennie im towarzyszy. I tak, to jest po prostu Daphne du Maurier, którą uwielbiam, choć jeszcze nie tak wyrazista, może nie tak pewna swego pióra, jak w kolejnych powieściach. Tym razem Autorka niespiesznie snuje opowieść o niespokojnych sercach i duchach, które przechodzą z pokolenia na pokolenie, uwięzione pomiędzy pragnieniem przygody, dążeniem za marzeniami, a prozą życia, obowiązkami rodzinnymi i dostosowaniem się do oczekiwań. Podzielona na cztery części historia ukazuje losy kolejnych pokoleń rodziny Coombe na tle zmieniającego się świata. To opowieść o przemijaniu, o mgnieniu, które nazywamy życiem. O marzeniach, które często ulatują, schodzą w cień w zderzeniu z codziennością i znikają wraz z nami nie doczekawszy się spełnienia. Ale też tych realizowanych na przekór oczekiwaniom innych. O pragnieniu nieskrępowanej niczym wolności, jaką może dać tylko pływanie po bezkresnych morzach i duchu, który, choć stłamszony rutyną nigdy nie gaśnie. To też opowieść, której na początku powinniśmy ofiarować nieco cierpliwości a odwdzięczy się w kolejnych rozdziałach budując wciągającą historię skomplikowanych relacji rodzinnych, emocji i marzeń, które nie znają granic czasu. Życie Janet, Josepha, Christophera i Jennifer to trakt pełen wybojów, wzlotów i upadków, trudnych wyborów i marzeń o wolności, a w ich losy angażowałam się bardziej z każdą kolejną stroną. Jednak najciekawszą postacią w moim odczuciu jest Philip przypominający skąpca z "Opowieści wigilijnej" Charlesa Dickensa, który swoimi intrygami i skąpstwem zatruwa życie swoich bliskich. Jeśli lubicie wielowątkowe sagi rodzinne rozłożone na pokolenia, w których nie brak silnych emocji, tajemnic i poszukiwania własnego miejsca w świecie, to nie tracący na aktualności „Niespokojny duch” przyniesie Wam poczucie dobrze spędzonego czasu.

„Niespokojny duch” autorstwa Daphne du Maurier to debiutancka powieść Autorki i muszę przyznać, że gdybym o tym nie wiedziała to nigdy nie powiedziałabym, że jest to debiut. Bowiem du Maurier rozpoczęła swoją przygodę literacką od skomplikowanej, wielopokoleniowej sagi rodzinnej, która opowiada nie tylko ciekawą historię, ale i wywołuje w Czytelniku cały ogrom skrajnych emocji. Dzieje rodziny Coombe’ów opatulają Czytelnika gwałtownymi emocjami, a Autorka pisząc swój debiut udowodniła, że jest mistrzynią wodzenia za nos. Przyglądamy się dziejom kolejnych pokoleń, ich wzlotom, upadkom. Du Maurier przedstawia nam niektóre fakty, udziela częściowych odpowiedzi na rodzące pytania i ucieka do zupełnie innego tematu, aby jeszcze mocniej zaintrygować Czytelnika. Jednak ta powieść byłaby niczym, gdyby nie silne kobiece postacie. Pełnowymiarowe, charyzmatyczne, przekonujące, potrafiące zawalczyć o siebie, miłość oraz rodzinę. Nie oczekują poklasku, a chcą jedynie otrzymać to na co zasługują. Oczywiście Du Maurier nie ukazuje swoich bohaterów w samych superlatywach. Są to postacie z krwi i kości, którym nie brakuje słabości i Autorka nie odbiera ułomności. Jednak znajduje także dla nich zrozumienie i wytłumaczenie dla motywów ich działania i uczuć, które nimi targają. „Niespokojny duch” to powieść piękna, mądra, ponadczasowa i intrygująca. Opowiada ona po prostu o… życiu. Jednak w taki sposób, że nie można się od niej oderwać, a lawina wspomnień i refleksji, która przechodzi przez Czytelnika podczas jej lektury jest ogromna. Osobiście jestem zauroczona tą książką i nie pozostaje mi nic innego jak tylko napisać… Serdecznie 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠!