Nikt nie powiedział

„Od lat miała nawyk lustrowania otoczenia, w którym przebywała, obserwowania ludzi znajdujących się w pobliżu, by zyskać pewność, że wszystko jest w porządku.” „Coraz więcej ludzi ma problem z psychiką, nie wytrzymuje presji, pośpiechu, dyktatury nowości i porównywania się z innymi. A jak komuś odbija, wszystkie zasady idą się walić." „Po zakończeniu przemocowego związku długo dochodziła do równowagi i leczyła rany na duszy. A kiedy stanęła na nogi, chciała jedynie spokoju.” W życiu podkomisarz Moniki Gniewosz wreszcie zapanowały spokój i nadzieja. Jej bliskim nie grozi żadne niebezpieczeństwo. Kobieta ma również przed sobą szansę na bardzo udany związek ze swoim przyjacielem- Michałem. Okoliczności wydają się sprzyjać dwójce zakochanych tym bardziej, że ich nastoletnie córki wyjechały wraz z mamą policjantki na kurs cukierniczy do Paryża. Jednak iddyla zostaje brutalnie przerwana, gdy zielarka Józefina odkrywa w lesie zwłoki młodego mężczyzny. Wszystko wskazuje na to,że popełnił samobójstwo.. Przybyły na miejsce zespół techników na czele z doktorem Duchniewiczem szybko jednak obala tę teorię a Daria Wesołowska rozpoznaje w zmarłym swojego kolegę z czasów liceum - Kubę Lenartowicza. Dlaczego chłopak został zamordowany? Czy w miasteczku po raz kolejny grasuje seryjny morderca? I czy kolejne zgony są przypadkowe? Ostatnio mam szczęście trafiać na bardzo wciągające i angażujące fabuły kryminalne , a do Pełni wracam w tym roku po raz drugi - niedawno bowiem przeczytałam historię Gosi i Janka. Tym razem autorka uraczyła czytelników gęstą pełną napięcia atmosferą niedopowiedzeń, plotek , przemocy i tajemnic z przeszłości, które wymagają - przynajmniej według niektórych- odwetu. Czy jedno wydarzenie może ukształtować całą przyszłość? Czy zmowa milczenia na temat minionych lat i tego co zaszło zostanie przerwana? Niczego nie zdradzę- powiem tylko ,że świetnie się bawiłam i czekam na kolejne wyzwania stojące przed Monią i Tadkiem 💙🖤

Lubię książki Małgorzaty Rogali. Dobrze się je czyta i nawet nie zauważa, jak się kończą. Różne historie, różni bohaterowie, a czytelnik zostaje wmieszany w ich życie. Tak jest właśnie w „Nikt nie powiedział”. Majówka, odpoczynek, grill, słońce i miłość – tak ma wyglądać długi weekend Moniki. Niestety, błogi scenariusz się nie spełni. Rozpocznie się wyścig z czasem i mordercą. Malutkie miasteczko ma swoje tajemnice, o których nikt nie chce rozmawiać, pozostają niezauważone. Trzech przyjaciół, którzy po studiach wrócili, zaczęli pracę, poukładali sobie życie. Nagle dwóch z nich zostaje zamordowanych w straszny sposób. Na mieszkańców pada blady strach, bo już wcześniej grasował u nich seryjny morderca. Teraz wszystko wraca. Tak się tylko wydaje, bo historia jest dużo bardziej skomplikowana. Oczywiście śledztwo prowadzi Monika Gniewosz i Tadeusz Sokół. Napięcie narasta powoli, bez pośpiechu, jakby wszyscy odrobinę poddali się rytmowi wolnych dni. Wszystkie informacje trzeba weryfikować, bo przesłuchiwani milczą albo kłamią. Trzeba przebić się przez mur, a nie jest to proste. Akcja zmienia się, jak w kalejdoskopie. Monika, ścigając mordercę, musi jeszcze znaleźć odrobinę czasu na miłość i poukładanie sobie życia prywatnego. Kolejna, piąta świetna część wciągającej serii kryminalnej. Złe rzeczy z przeszłości teraz domagają się kary. Świetnie odmalowane stosunki w niewielkim środowisku miasteczka o wdzięcznej nazwie Pełnia, gdzie każdy o każdym wszystko wie. Taka jest teoria, bo wiele tajemnic i tragedii zamiatanych jest pod dywan, żeby tylko przypadkiem nikt się nie dowiedział, bo będzie wstyd. Autorka porusza temat przemocy seksualnej i fizycznej, która ukrywana jest skrzętnie w czterech ścianach i nawet kobieta kobiecie nie chce pomóc. Żona ma robić to, co chce i każe mężczyzna, bo jest od niego zależna. Straszne, ale jakie prawdziwe. To książka dla tych, którzy lubią kryminały z wątkiem obyczajowym i to bez przekleństw, strzelanin i brutalności. Idealna lektura na weekend.

Czy każda śmierć jest tym, czym się wydaje? A może za pozornie oczywistym końcem kryje się coś, co powinno było zostać wypowiedziane… tylko nikt nie powiedział? Sięgając po „Nikt nie powiedział” Małgorzaty Rogali, miałam ochotę na dobry kryminał - z tajemnicą, emocjami i bohaterami, z którymi chcę zostać na dłużej. Dostałam to wszystko… i coś jeszcze. Coś, co zostaje pod skórą i nie daje o sobie zapomnieć. To kolejna część cyklu z Moniką Gniewosz i Tadeuszem Sokołem, ale spokojnie - jeśli nie znasz poprzednich tomów, i tak odnajdziesz się w tej historii. Rogala ma wyjątkową umiejętność subtelnego wprowadzania przeszłości tak, by nie przytłaczała, tylko dodawała głębi. Tym razem tłem dla śledztwa jest majówka - ten czas, który kojarzy się z odpoczynkiem, grillem, pierwszymi promieniami słońca. A jednak… od pierwszych stron wiadomo, że nie będzie sielanki. Znalezione zwłoki powieszonego mężczyzny, wykluczone samobójstwo, kolejne ofiary. Morderca działa z chłodną precyzją, a śledczy próbują zrozumieć - co łączy te osoby? Jaki motyw stoi za ich śmiercią? I dlaczego nikt nie mówił, nikt nie reagował, kiedy można było zapobiec tragedii? Uwielbiam u Rogali ten brak pośpiechu - nie ma tu efektownych strzelanin ani hollywoodzkich pościgów. Jest coś znacznie bardziej niepokojącego: cisza. Niedopowiedzenia. Cienie przeszłości, które nie przestają rzucać się na teraźniejszość. Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje, jak dramaty ludzkie mogą rozwijać się w czterech ścianach, w domach, które z zewnątrz wyglądają na spokojne. I jak łatwo jest odwrócić wzrok. Śledztwo prowadzone przez Monikę i Tadeusza toczy się trochę jak rozmowa - analizują, słuchają, dzielą się wątpliwościami. Nie są superbohaterami. Są ludźmi, którzy wracają po pracy do domu, którzy czasem się boją, czasem nie wiedzą, co dalej. I właśnie dlatego ich lubię. Bo w tej zwyczajności tkwi prawda, której często brakuje w kryminałach. Ogromnym plusem jest także relacja Moniki z Michałem - pełna niedopowiedzeń, ale czuła, powoli rozkwitająca. To nie romans wrzucony na siłę. To coś więcej - próba zaufania po traumie, otwarcia się na drugiego człowieka, kiedy nadal boli. I choć na pierwszy plan wysuwa się zagadka kryminalna, to właśnie te emocje, rozmowy i spojrzenia tworzą tło, które pamięta się równie długo, co zbrodnię. Co szczególnie mnie poruszyło? Temat przemocy i społecznego milczenia. Rogala nie boi się trudnych tematów - tu znajdziecie wątek gwałtu, przemocy domowej, poczucia winy i bezradności. Wszystko to podane bez patosu, ale z ogromnym wyczuciem. I pytaniem, które zadałam sobie po lekturze: czy każda zemsta jest zła, jeśli system zawiódł? Nie zdradzę Wam zakończenia - powiem tylko, że miałam swoje typy, snułam teorie, ale finał i tak mnie zaskoczył. I zabolał. Bo to nie jest książka, którą odkładasz i zapominasz. To historia, która zostaje. I zostawia Cię z myślą, że czasem tragedia nie dzieje się w nocy, z nożem w ręku. Czasem dzieje się powoli. W ciszy. Gdy nikt nie mówi. „Nikt nie powiedział” to nie tylko kryminał. To opowieść o zobojętnieniu, o przemilczaniu, o dramatach, które dzieją się obok nas. Jeśli szukasz książki, która poruszy, zaintryguje i zostawi Cię z emocjami - właśnie ją znalazłaś.