Nim zgasną sny

Lato 1936 wszyscy skupiają się na III Rzeszy, gdzie odbywają się igrzyska olimpijskie. Tadeusz Zasławski wierzy, że to właśnie tam zyska chwałę i sławę. Marzy by cały świat padł mu u stóp i jest przekonany o tym, że może mu się to udać. Nawet nie chce się mieszać w politykę i tego wszystkiego, co się dzieje wokół tego sportowego święta. Bohaterowie Warszawskiego niebotyku uczą się życia na nowo. Los stawia przed nimi niełatwe wybory oraz konsekwencje, na które nie zawsze wyrażają zgodę. Wszyscy czują na karku oddech zbliżającej się wojny, jedni starają się zaklinać rzeczywistość, a inni mobilizują się do walki. Jak potoczą się losy bohaterów? Czy Tadeusz zyska sławę i spełni swoje marzenie? O ile się nie mylę i dobrze pamiętam jest to moja druga książka autorki. Niestety, ale zabierając się za tę książkę zupełnie nie zwróciłam uwagi, że jest to tom trzeci z cyklu Warszawski niebotyk. Z tego, co pisali inni części są ze sobą powiązane i polecają czytać w kolejności. Teraz już wiem czemu zupełnie nie rozumiałam, o co chodzi w tej książce. Ciężko było mi się połapać, co jedni bohaterowie mają wspólnego z drugimi, czemu akurat oni i ich historie. Nie będę ukrywać, że czytanie tej książki było dla mnie wyzwaniem, bo nie wiedząc, że jest to kontynuacja i zabierając się od razu za ten tom, podejrzewam, że umknęło mi sporo ważnych kwestii, które mogłyby wiele wyjaśnić. Sądzę, że znając dwa poprzednie tomy więcej bym wiedziała i nieuniknione, że bardziej by mi ta powieść przypadła do gustu. Uważam, że super rozwiązaniem byłoby zamieszczenie informacji na okładce, że jest to część serii. Czy sięgnę po poprzednie tomy? Szczerze powiem, że nie wiem bo przy czytaniu tej książki trochę się wynudziłam i musiałam się zmuszać chociaż do przeczytania kilku stron. Twórczości autorki oczyścić nie skreślam, ale na pewno muszę zrobić sobie odrobinę przerwy.

"Nim zgasną sny" to trzeci tom cyklu "Warszawski niebotyk" zamykający historię bohaterów znanych z poprzednich części. Akcja powieści rozgrywa się w latach 1936–1939, na tle dwóch kluczowych przestrzeni: olimpijskiego Berlina i rozkwitającej Warszawy pod rządami prezydenta Starzyńskiego. Maria Paszyńska po mistrzowsku splata wielką historię z intymnymi dramatami postaci, tworząc opowieść o marzeniach, które gasną w obliczu nieuchronnej katastrofy. Igrzyska Olimpijskie w Berlinie (1936) służą Hitlerowi jako narzędzie propagandy. Tadeusz Zasławski, polski sportowiec, przyjeżdża tam po wieczną chwałę ignorując polityczny kontekst. Jego romans z Marlène von Graf, niemiecką arystokratką krytyczną wobec nazizmu staje się punktem zwrotnym. To ona zmusza go do konfrontacji z własnym ego i uwikłaniem w nazistowską iluzję. Scena obozu Hitlerjugend, gdzie Tadeusz mimowolnie poddaje się męskiej wspólnocie reżimu, należy do najbardziej niepokojących. Podczas gdy Berlin karmi świat iluzją, Warszawa rozkwita modernizacją. Jednak bohaterowie zmagają się z codziennymi kryzysami. Joanna Zasławska, żona Andrzeja zaciąga się do kobiecych służb pomocniczych, łamiąc konwenanse. Polę Starczewską poznajemy w przełomowym momencie jako właścicielkę cukierni „U Hanki” podejmuje rewolucyjną decyzję o związku z Michałkiem Rakowskim, ignorującą klasowe podziały. Relacja Wojtka i Klary balansuje na krawędzi rozpadu, a ich rozmowa z Felusiem synem Klary z poprzedniego związku to jedna z najporuszających scen powieści. Wojna jest wszechobecna. Bohaterowie żydowscy (np. Berek Stein) podejmują decyzje o wyjeździe do Palestyny, ale niepewność co do losów tych, którzy zostają, wisi nad fabułą jak miecz Damoklesa. Co wyróżnia tę powieść? Atutem są historyczna precyzja. Mariq Paszyńska oddaje atmosferę epoki od rozmachu berlińskiej olimpiady po warszawskie ulice tętniące nadzieją i lękiem. Dzięki temu tło nie jest tylko dekoracją, a staje się bohaterem. Świetnie ukazana psychologiczna głębia. Relacje międzyludzkie ukazane są z empatią, bez lukru. Miłość nie zawsze triumfuje, a wybory niosą bolesne konsekwencje. Wątki kobiece podkreślają walkę o autonomię w świecie zdominowanym przez mężczyzn. To hołd dla przemilczanych bohaterek historii. Słabe strony powieści to wątki berliński i warszawski, które czasem nie kleją się, a nagłe cięcia między scenami bywają dezorientujące. Choć książka kończy się 1 września 1939 r., brak radosnego zakończenia jest oczywisty to może ograniczać napięcie. Książkę polecam miiłośnikom sag rodzinnych i historii społecznej oraz czytelnikom poszukującym refleksji. Jednak polecam zacząć od pierwszego tomu, bo bez znajomości poprzednich tomów umknie Wam wiele wątków. "Nim zgasną sny" to emocjonalnie dojrzałe zamknięcie cyklu, które potwierdza pisarski kunszt autorki. Mimo drobnych niedociągnięć kompozycyjnych, książka porusza dzięki połączeniu historycznej wnikliwości z uniwersalnymi tematami takimi jak miłość, strata i trudne wybory. Lektura obowiązkowa dla tych, którzy chcą zrozumieć, jak zwykli ludzie walczyli o normalność w czasach, gdy świat gasł u progu kataklizmu. Moja ocena: 8/10 ⭐️ Czytajcie! BRUNETTE BOOKS

„Nim zgasną sny” to już 3 tom serii ‘Warszawski niebotyk”. Dla mnie ta część była najbardziej poruszającą częścią ze wszystkich części. Autorka zabiera nas do roku 1936. W stolicy III Rzeszy odbywają się właśnie igrzyska olimpijskie. Jedni uważają je za igrzyska wstydu, a inni są nimi zachwyceni. Tadeusz Zasławski pragnie jednego. Chwały i uznania. By stanąć na piedestale. Warszawa rozkwita, a jej mieszkańcy stoją przed wieloma trudnymi wyborami. Po wydarzeniach z poprzednich tomów, uczą się żyć na nowo. Nie jest to łatwo jednak. Spokój, którego tak pragną nie jest im dany. Wszyscy czują, że wojna w końcu wybuchnie. Książka napisana jest pięknym i lekkim stylem. Bohaterowie i wydarzenia wspaniale oddają klimat drugiej połowy lat 30 XX wieku. Pani Maria idealnie oddała nastroje bohaterów kilka lat przed wybuchem wojny. Lektura dostarczyła mi wielu emocji. Bohaterowie zmuszeni są do dokonywania trudnych wyborów, a każdy z nich w obliczu nadchodzącej wojny staje się błędny. Gasną również marzenia o spokojnym życiu. Jeśli lubicie ciekawe powieści historyczne, których akcja toczy się w Warszawie tuż przed wybuchem II Wojny Światowej to bardzo polecam „Nim zgasną sny”. Warto jednak wcześniej przeczytać „Warszawskiego niebotyka” i „Gonitwę chmur”.