Nimfomanka

Jeśli chodzi o tego typu książkę, to przede wszystkim trzeba być wyrozumiałym na treść, której dotyczy. Jest zaznaczone, że opowieść jest dla dorosłych osób, więc jakiekolwiek wzmianki o zbliżeniu nie powinny być gorszące. Opisy części intymnych zmieniają się w słownictwie, gdyż wiek naszej bohaterki w czasie obecnym jest dojrzały, jednak przy początkach pierwszych zbliżeń, gdyż opisuje nam początki choroby z którą się zmaga, jest bardziej prosty i konkretny. Zdecydowanie jesteśmy tu ukierunkowani na ukazanie prawdy i okazanie zrozumienia co do historii Anity. Najpierw widzimy jak wygląda jej każdy dzień. Jak bardzo pragnie zaspokoić popęd, który niszczy jej życie. Widzimy do czego jest zdolna, gdyż sama o sobie opowiada co czuje i jak bardzo jest zła na swoje ciało, że w ogóle jej nie słucha. Opisuje jak wygląda jej dzień i jak przykro jej, że nikt nie pozostaje w jej życiu na dłużej. Następnie dowiadujemy się na co choruje i jak ta choroba się objawia, oraz z jakim niezrozumieniem się spotyka. Po tym zabiera nas do swojego dzieciństwa, gdzie szybko utraciła swoich rodziców. Z tekstu aż bije pragnienie bliskości, bycia zauważoną oraz wielka emocja rozdarcia. Anita czuje się winna śmierci rodziców i opowiada dlaczego. Urywa te opowieści i ponownie wchodzimy do czasu obecnego, gdzie kolejny raz musi się przeprowadzić do innego miejsca. Przez cały czas czuje ból, gdyż stara się walczyć z uzależnieniem, chcę stawić czoło chorobie, ale nie jest w stanie. W czasie wstecznym wkraczając w dorosłość widzimy jakie wzbudzała zainteresowanie wśród dorosłych mężczyzn i co się w niej budziło. Takim punktem gorszącym innych będzie temat utraty jej ciąż i lekkomyślności jaka się z tym wiązała. Nadal jednak trzeba patrzeć na nią jako na chorego człowieka, a nie zdrowego, który umyślnie się ich pozbywa. Ona w pewnym momencie wchodzi w stan depresji, gdzie wszystko jest jej obojętne. Ma wielkie pretensje do siebie o to, że nie potrafi swojego popędu kontrolować. Niczym narkoman, który nie może przestać brać używek. W pewnym jednak momencie sprawa będzie dotyczyła jej synka. Jak wam się wydaje, czy on coś zmieni? Oj wciągnęłam się w nią od pierwszej strony, gdyż to nie jest historia kobiety, która chwali się osiągnięciami łóżkowymi, tylko historia chorej osoby, która robiła wszystko, by przerwać ten chorobowy stan. Być może upadała dosyć często, ale zawsze próbowała powstać. Może to być lekcja i dla nas, by nigdy nie rezygnować z celu, który jest dla nas ważny. Walka z jakąkolwiek przypadłością, która jest uzależnieniem jest ciężka. Przeczytajcie, żeby ujrzeć co potrafi z człowiekiem zrobić.