Nina

„Nina" Igor Adamczyk W przypadku tej książki nie muszę sobie wyobrażać miejca akcji, bo doskonale znam te wszystkie miejscówki, a osiedle na którym mieszka główny bohater z rodziną było przez prawie 15 lat moim miejscem zamieszkania. Na początku znalazłam tu pozorną sielankę - weekend nad jeziorem, gdzie Witold spędza czas z młodą studentką Niną. Rano czeka go niespodzianka - przyczepa kempingowa jest zbryzgana krwią, a Nina jest martwa... Panika Witolda uruchamia lawinę decyzji, z których żadna nie jest dobra. Wydawało się, że będzie to historia o zdradzie i desperacji, a przeistoczyła się w mroczny thriller o zemście, szaleństwie i psychicznej destrukcji. Mocnym punktem powieści jest postać żony Witolda, Anieli, która przechodzi przemianę z cichej żony w walczącą matkę i zrobi wszystko, by ocalić dziecko. Ten motyw jest najbardziej poruszający. Można było poczuć jej strach, rozpacz, desperację. I to chyba ona, a nie tytułowa Nina, zostaje w głowie. Co do głównego bohatera to na szczęście nikogo "z życia" mi nie przypomina. Taka historia też raczej w okolicy nie miała miejsca. Chyba, że o czymś nie wiem... Są miejsca, gdy fabuła zwalnia czy dezorientuje. Wtedy czułam się jakbym wpadła w "dziurę", a przeskok w logice był zbyt duży. Przymykam jednak na to oko, bo autor nadrabia dusznym, lepkim i niepokojącym klimatem. Z pewnością nie jest to książka dla każdego. Jest brutalna, chwilami wręcz sadystyczna. Bywa nierówna, czasem zbyt dramatyczna, a jednak… sprawia, że chce się ją przeczytać do końca. Jeśli nie boicie się takich historii to sprawdźcie sami.