Niosący słońce

Bardzo czekałam na kontynuację serii od Hanah Kaner. „Niosący słońce” to drugi tom cyklu Upadli bogowie. Niedawno zrobiłam rered pierwszej części i spodobała mi się jeszcze bardziej, niż gdy czytałam ją za pierwszym razem. Inara oraz Elogast docierają do domu Kissen, by przekazać jej przyjaciółkom smutną wiadomość o jej śmierci. W tym samym czasie władca Middrenu, który nawoływał do zabijania bogów sam zawarł pakt jednym z nich. Gdy to wychodzi na jaw sam ogłasza się bogiem i prezentując swoje niezwykłe serce postanawia pokazać je wszystkim poddanym podróżując przez swoje królestwo i przy okazji wymuszając posłuszeństwo. Elogast poprzysiągł zemstę byłemu przyjacielowi i pragnie go zgładzić. Czy będzie miał ku temu okazję? To tylko wycinek tego co się dzieje w tej książce. Byłam ogromnie ciekawa jak autorka poprowadzi fabułę. Niezwykłość Inary bardzo mnie zaintrygowała i miałam rację sądząc, że bogowie maczali w tym wszystkim palce. Ciekawa byłam również czy do głosu dojdzie prawdziwa natura Skediego. To jego łaknienie czci oraz podarków czasami mocno u niego dominowało, co powodowało podłe zachowanie dla własnych korzyści. Ale czego się można spodziewać po bożku.. W każdym razie fabuła mocno idzie naprzód choć moim zdaniem pierwsza część jest ciut lepsza. Finalnie autorka zgotowała nam kilka zaskoczeń, których w ogóle bym się nie domyśliła. To sprawiło, że mam apetyt na więcej i bardzo chcę się dowiedzieć jak to wszystko się dalej potoczy.Bardzo cenię sobie poznanie tej historii z kilku perspektyw. Każdy rozdział opowiedziany jest oczami innego bohatera. Trzeba również docenić kreacje świata. Chyba przedtem nie spotkałam się z takim pomysłem na fabułę. Jest w tym coś świeżego i mocno intrygującego. Mam nadzieję, że nie będziemy musieli czekać długo na kolejny tom.

Po wydarzeniach, które miały miejsce w pierwszym tomie bogowie zostali przepędzeni. Ale czy na pewno? Arren, król który wydał ten rozkaz, sam złamał zasady i zapragnął najpotężniejszej mocy ognia, Hseth. Ukrywał przed wszystkimi bóstwo. Nawet przed swoim przyjacielem Elogastem, które chce zabić. Tym czasem Kissen uznana jest za zmarłą. Ale jak się okazuje żyje i przebywa w ramionach morskiego boga Osidisena. Podobnie jak w pierwszym tomie czytelnika wrzucony jest w wir wydarzeń. W tym tomie dzieje się bardzo dużo i na pewno nie ma mowy o nudzie. Akcja pędzi niczym padlino. Bohaterowie również tutaj zostali świetnie wykreowani. Bardzo polubiłam Kissen i cieszę się, że przetrwała to co wydarzyło się pod koniec poprzedniej części. Tutaj bohaterowie są rozdzieleni, co pozwala na szersze poznanie ich losu. Oprócz kontynuacji wydarzeń z poprzedniego tomu mamy tutaj również nowe wątki, które wprowadzają trochę „świeżości” w tej historii. W książce znajdziemy zaskakujące zwroty akcji. Jest tu również wiele brutalnych walk i mroczny klimat, który tak bardzo lubię w tym gatunku. Już w pierwszym tomie spodobał mi się świat jaki stworzyła autorka. Świat pełen bogów i mroku. W tej części autorka miałam wrażenie, że rozbudowała bardziej ten świat. „Bogobóczyni” był debiutem literackim i w drugiej części, widać, że autorka rozwinęła skrzydła i jestem bardzo ciekawa kolejnej części.